Eid Said (spreek uit Ied Saied) was vandaag de zin die men gebruikte bij de begroeting na vijf dagen afwezigheid aan het eind van de Ramadan. Niet zo maar "Hallo, hoe was je weekend". Eid is de tijd dat je fouten rechtzet en contacten weer aanknoopt of repareert. De typisch Iraakse wijze van begroeten (schouder aan schouder en kussen op de beide wangen) was aan de orde van de dag. Alleen voor mannen uiteraard, vrouwen zoenen elkaar gewoon zoals u en ik dat ook doen in Nederland. Af en toe kwam er een bakje snoepjes langs, en de kaarten Happy Eid kwamen via de mail. Veel collega's die vertelden dat ze me gemist hadden en blij waren me weer te zien. De meegebrachte spullen, bestellingen en cadeautjes, uitgedeeld. Althans, een deel. De klompjes en de stroopwafels zijn morgen aan de beurt. Ik vond het niet passend om iedereen langs te gaan terwijl het Eid Said verhaal speelde. Alles op zijn tijd.

Kom je uit Irak voor een roeitochtje, hebben de weergoden bedacht dat het tijd is voor flink wat wind. Roeiers zijn niet bang voor een buitje, maar windkracht zes dwars op, dat is te gortig op breed water. En breed water hebben  we op Het Oude Veer waar de botenloods staat. Veel nieuwe gezichten na drie maanden niet op mijn roeiclub te zijn geweest. Boten met een nieuwe naam. Mijn lievelingsboot, de Amer, heet nu ineens Den Helder. Dat laatste is dan weer wel leuk en men heeft mij verzekerd dat er over nagedacht is. Nieuwe, of in ieder geval voor onze club nieuwe boten. Er werd een filmpje over roeien gedraaid als troost, maar dat ging mij te ver, ik heb nog wat visites gereden. Daarna weer terug naar de loods omdat er gebarbecued zou worden Dat was toch ook wat lastig. Er was een tent geregeld, maar wie gaat hem opzetten in een hoosbui? Gourmetten werd het uiteindelijk, dat ging ook heel goed. Ondanks al dat improviseren en het ontbreken van het roeien toch weer een paar gezellige uurtjes met de roeivrienden.

En dan is het eind echt in zicht. Nog even bij de buren de post weer regelen, dit logje maken en dan mijn koffers pakken. Het weekje Nederland is voorbij.

(Foto gemaakt tijdens roeitocht rondje Anna Paulowna, zomer 2009, ikzelf ben het middelste petje)

De uitzending van ZomerNachten zit er op, oplettend lezertje. Hopelijk bent u een oplettend luisteraartje geweest. Als u te veel last heeft van Klaas Vaak rond het middernachtelijk uur: geen nood! Op de site van ZomerNachten en Casa Luna kunt u nog vier dagen de hele uitzending met muziek beluisteren. Ook is er een podcast te downloaden maar die is zonder muziek en dat is toch jammer, want de muziek vond ik zelf natuurlijk erg mooi (anders had ik wel iets anders uitgezocht natuurlijk). Het was een erg leuke ervaring, een radio live uitzending in de NOS studio. Ik heb wel lokale en regionale studio's meegemaakt, en ook landelijke tv, maar landelijke radio nog niet eerder. Je stapt de wereld van het journaal en Het Oog binnen. Met de vakkundige ondersteuning van producente Joga Brouwers en technicus Bert Schulz kon het eigenlijk niet mis gaan. De anderhalf uur bracht ik in gepaste vrolijkheid door in de goudvissenkom van de studio. Ik binnen en zij buiten achter glas. Met veel thee, Spa appel en tucjes. Daarna keurig weer thuis afgeleverd door Jeroen. Even na half vier thuis, waar een aantal onverwachte mailtjes op mij wachtte. Voor het merendeel van onbekende mensen die de moeite hadden genomen midden in de nacht mijn mail adres te zoeken en een reactie op de uitzending te geven. Prachtig allemaal. Ik kreeg nog cadeautjes ook! Flipje mag ik nu voor altijd de mijne noemen, dus het worden drukke tijden, met Flipje en Mac, daar kunnen mooie dingen uit voortkomen. En ik kreeg een prachtige Ipod shuffle, met opschrift. Je doet het er niet voor, maar het zou gekund hebben! Het hoogtepunt van een mooie week in ons frisse kikkerlandje.

Hoe ik alle spullen die mijn huis zijn binnengedragen weer zonder overgewicht naar Irak moet krijgen, is nog een raadsel. Daar ga ik een nachtje over slapen.

Het zijn wat rommelige dagen, oplettend lezertje, en dus wellicht ook wat rommelige logs. De overschakeling naar een Mac heeft ook vervelende bijwerkingen want uitgerekend vandaag is er "een dingetje" met Safari. Dus de oude laptop kan nog niet buiten dienst. Er gebeurt erg veel, te veel om te loggen. Ik beperk me dus tot een ervaring die een verbinding legt tussen Basra en Den Helder. 

Gistermiddag zat ik bij het reisbureau, nog even een wijziging aanbrengen in de reisplannen. Zoals in zoveel (semi) openbare ruimtes hangt daar een groot beeldscherm, vaak zie je daar filmpjes van verre oorden, die je zo zou willen bezoeken. Maar af en toe zijn er ook nieuwsbulletins (alles zonder geluid), en toen ik opkeek was er zo'n bulletin. Met bekende, of herkenbare beelden: uitgebrande auto's, vernietigde lichamen, mannen in hetzelfde uniform als onze buren in Basrah. Het zou toch niet? Jawel, het zou. Een spoor van aanslagen door heel Irak, met weer vele tientallen doden en honderden gewonden. Thuis meer info gezocht en gevonden, en met opluchting geconstateerd dat er in Basrah (nog) geen doden waren. Dat is een vreemde opluchting. Zo snel gaat dus het principe van het hemd dat nader is dan de rok. Want het maakt natuurlijk eigenlijk niet uit of die dode valt in Najaf of in Bagdad of in Basra. Maar we kunnen niet het leed van de hele wereld op onze nek nemen, dus schermen we ons af voor dat wat verder van ons af staat. Bij rampen kijken we of er niemand van onze familie, onze stad, onze nationaliteit bij is. Is dat allemaal niet het geval, dan raakt het ons minder. Zelfbescherming.

Mijn opluchting duidt er op dat in de afgelopen drie maanden Basra heen beetje "mijn Basrah" is geworden. Daar wonen nu vrienden, collega's.

Maanden geen geld uitgegeven in een winkel, maar dat is vandaag denk ik aardig rechtgetrokken. Na een hoognodig bezoek aan de kapper een rondje binnenstad Den Helder. Wat de collega’s hebben besteld en cadeautjes uiteraard. Kleding, camera, scheerapparaat, muziek, films. Op zo’n rondje kom je natuurlijk bekenden tegen, sommigen verbaasd, en sommigen weten dat je in de stad bent. Iedere keer dezelfde vraag: bevalt het, is het leuk? Ja, het bevalt, het is interessant, leerzaam en zo nuttig als maar mogelijk is onder de omstandigheden.

Vandaag, dinsdag, producente Joga van de trein gehaald en bijna de hele dag gewerkt aan het draaiboek voor vrijdag. Ja, er komt nog heel wat kijken voor zo’n liveprogramma, oplettend lezertje. Helemaal niet moeilijk om anderhalf uur vol te kletsen. Mensen die mijn kennen weten dat ik makkelijk het dubbele kan halen. Maar om dat zo te doen dat het boeiend blijft voor de late luisteraar, dat alles wat voor mij van belang is er in zit, dat er afwisseling is, dat het zin heeft, ja, daar moet je wel even bij nadenken natuurlijk. Maar vanmorgen vroeg al kwam de uitwerking, dus kan ik nu de lege plekken in het draaiboek (overal waar tekst van mij moet komen) in mijn hoofd in gaan vullen. Opschrijven doe ik niet, dat doe ik meestal niet, maar in je hoofd bedenken wat en hoe je wilt vertellen, dat is wel zo verstandig.

(De ondergaande zon boven de Dode Zee. Onder de zon ligt Jeruzalem.) 

Slapen onder je dekbed, zonder geluid van de airco. Uitslapen omdat de zomertemperatuur van Nederland dat toelaat. Een douche die je op je favoriete temperatuur kunt zetten. Een lege koelkast dus zondag gelijk boodschappen doen. Den Helder en zeker Julianadorp, waar ik woon, mag zich verheugen in toerisme, het voordeel daarvan is dat flink wat winkels open zijn op zondag. Wat een luxe, een boodschappenkarretje, vers bruin brood, Hollandse geitenkaas, en als extraatje een grote bos blauwe bloemen. Die kunnen wel een weekje staan en mijn huiskamer opfleuren. Zelfs een mooie nieuwe koffer heb ik kunnen kopen in dat winkelcentrum om de hoek, het type  waar ze op Schiphol reclame voor maken met foto’s van ijshockeyers. Zeer licht in gewicht, dat hebben we nodig met al die bagage die ik steeds mee sjouw. Even door de HEMA voor cadeautjes als ik straks terug ga. En dan lekker met een kopje thee op de bank de kranten van de afgelopen dagen gelezen, net als altijd. Hé, een bank! Daar heb ik ook al een tijd niet op gezeten. Een goede vriendin op bezoek en dan gewoon lekker de tijd laten lopen. Dus niet gelogd zondag, maar ik hoop dat u er begrip voor hebt. Een stapel post met allerlei formulieren die ik niet in kon vullen, en of ik dat maar even snel wil doen, een vreemd vertraagde betaling waar ik achteraan moet bellen, uitnodigingen voor openingen die reeds lang achter de rug zijn, verjaardagskaarten van mensen die volgende week langs willen komen, nu twee maanden terug. Er is wel het een en ander recht te trekken na mijn snelle vertrek in mei.

Net op het moment dat ik mijn laptop op het Internet had aangesloten en mijn blogje klaar was om op te laden, was de accu leeg. Aansluiten van mijn Hollandse stekker kon niet en de omvormer zit in mijn badkamer in Basrah voor mijn elektrische tandenborstel. Dus u en ik hadden pech, oplettend lezertje. Heb je wat te melden, kun je het web niet op. Ontbeten met verse vijgen in het Intercontinental, koffers in de taxi en ruim op tijd weer op het vliegveld. De dadels die ik heb meegekregen zorgen voor zoveel overgewicht dat mijn handkoffertje moet worden ingecheckt en betaald. De dadel wordt duur betaald.  Tijdens het wachten gekeken naar de mensen uit oost en west. Van spaghettibandjes en korte broek tot tulband en Niqaab, het loopt hier allemaal ontspannen door elkaar. Mijn Ipod doet goede dienst, met een kopje thee het journaal van de afgelopen week bekeken, dan ben ik weer bij. In het vliegtuig naar On the Waterfront gekeken (nog steeds een goede film) en Ghostwriter. Interessante, goed gebrachte thriller, met een slecht eind voor de verandering. Voor je het weet hang je boven Amsterdam en zie je de Tall Ships op het IJ. De producente van ZomerNachten zou me opwachten, maar Joga is nergens te bekennen. Wat nu, met een lege laptop (waar het telefoonnummer in zit) en een mobieltje dat alleen in het Midden Oosten te gebruiken is. Gelukkig heeft het TU Delft een ontvangstbalie voor studenten, en die lenen mij prik. Met mijn laatste 50 cent op mijn pinpas bel ik Joga, die net uit de trein komt. Waren we het tijdverschil vergeten, dus ik kwam een uur vroeger aan dan we dachten. Kennisgemaakt in het echt, gekletst onder het genot van een kop thee met chocoladetaart en dan naar de autoverhuur. Allemaal goed gegaan en in een paar minuten rijd ik weer op de snelweg in een klein zwart autootje. Overal vlakke groene velden, groene bomen, wolkenluchten en frisse wind. Voor je het weet sta je weer op je eigen oprit. Onderweg gekeken met de ogen van mijn collega’s uit Irak: daar staan die windmolens waar ze zo veel belangstelling voor hebben, de oude en de nieuwe, hé er bloeien hier weer bloemen in ons dorp, zantedeschia’s dit keer, dat verlengt het seizoen met kleur op de velden.

Een leeg huis, een volle tuin (ik had een tuin zonder gras, maar nu groeit het er volop) en een zusje dat blij is dat ze meer weer ziet. De week thuis kan beginnen.