Wraak

Twee jaar geleden de revolutie in Noord-Afrika en het Midden-Oosten. De journalisten gaan het rijtje langs en bezien en beschrijven de resultaten. Die vallen vervolgens altijd tegen: nog steeds nergens een goed functionerende democratie met respect voor minderheden, mensenrechten, vrouwen. Tjonge, wat raar.

Bij ons kwam democratie ook niet van de ene dag op de andere, en nog steeds zijn er manco’s in ons systeem. Populisme viert hoogtij, polarisatie is aan de orde van de dag, onze Tweede kamer laat haar bonnetjes niet zien.

Dus onze verwachtingen waren hoog gespannen, maar wellicht niet realistisch.

Maar zelfs als ze wat lager waren dan binnen twee jaar goed resultaat, dan nog vallen sommige zaken extra tegen en kun je niet altijd volgen hoe overheden keer op keer beslissingen nemen waarvan je op je klompen,muilen, schoenen of soldatenlaarzen aan kunt voelen dat ze tot meer onrust, gedoe, opstand zullen leiden.

Een goed voorbeeld hadden we afgelopen week. In Egypte werd vrijdag de revolutie herdacht, op pleinen en straten. De dag er na deed de rechtbank uitspraak over de voetbalrellen van vorig jaar in Port Said. Daarbij vielen 78 slachtoffers en 74 verdachten stonden terecht. Over 21 verdachten is nu een vonnis uitgesproken: doodstraf (vermoedelijk, de mufti moet zich er over buigen).

Grote vreugde bij de fans van de club die de slachtoffers leverden vorig jaar en de nabestaanden. Groot verdriet en woede bij de familie van de veroordeelden. De rellen daarna liepen volledig uit de hand en hadden alleen in Port Said al 31 doden tot gevolg en honderden gewonden.

De balans tot nu toe dus: 78 doden vorig jaar, 31 dit jaar en 21 te verwachten op termijn. En dan die andere verdachten nog, waarover nog geen oordeel is uitgesproken.

Polarisatie, nog meer moeders die hun zoeen zullen missen, nog meer woede en haat, goed voor volgend jaar weer demonstraties en rellen?

En nog steeds volgens mij geen echte duidelijkheid waar die rellen vorig jaar door werden veroorzaakt, of er in hogere regionen ook schuldigen of in ieder geval verantwoordleijken waren aan te wijzen voor het uit de hand lopen.

Maar ook al zouden die er zijn: tot nu toe zijn weinig tot geen aangeklaagde ambtenaren ook daadwerekelijk veroordeeld voor wandaden tegen burgers.

Boy power

Mrs Smit, please proceed to the gate. Oeps, oplettend lezertje, bijna mijn vlucht gemist voor het eerst van mijn leven. Terwijl ik toch ruim op tijd op het vliegveld was. Maar ja, M kwam mij uitzwaaien, voor hij naar de universiteit ging. Ontbeten had hij nog niet, dus nog voor de ingang even samen aan het ontbijt. En zo vlak voor vertrek kregen we nog een mooi gesprek. Over hoe hij zijn land beleefde, hoe hij dacht over de Islam en hoe moeilijk het was om voor een afwijkende mening uit te komen, dat zijn familie het absoluut niet zou begrijpen. Dat hij thuis gewoon mee deed aan alles wat er zo gebeurde rond het geloof, om geen onrust te zaaien. Maar van hem hoefde het allemaal niet. Over het onderwijs systeem hadden we het, en over hoe hem dit naar een minder goede school had gebracht terwijl zijn middelbare school resultaten veel beter waren  en beter verdiende, en hoe dat zijn carrièrekansen ook beperkte daardoor. Zijn ideeën over hoe het anders en beter kon deelde hij ook met mij. Met veel enthousiasme schilderde hij een in zijn ogen rechtvaardig systeem, wat naar mijn mening waarschijnlijk niet zou gaan werken. Maar daarom was hij de straat op gegaan, bijna twee jaar gelden, om een rechtvaardiger wereld, een betere economie en meer kansen voor jongeren. Hij is er zeker van dat hij zal slagen in het leven. Net zo zeker als hij er van is dat we elkaar ooit ergens  weer zullen tegenkomen in het leven. Dus niet vaarwel, wel tot ziens. En dus miste ik bijna mijn vliegtuig. Maar liever dat dan het gesprek te missen met zo’n jonge, bevlogen, veelbelovende Tunesiër.