Het wrak
In mijn planning stond een beschrijving van deze tweede duikdag, op een wrak, in de verwachting dat er wat te beleven en dus te melden zou zijn. Dat komt goed uit, hoewel de titel beter De jacht had kunnen zijn.
Dus hier komt’ie.
De halve nacht wakker, erg vroeg eruit om mijn camera bij elkaar te zoeken en in elkaar te zetten. Helemaal klaar voor de strijd. Tot ik hem op het strand voor de duikboot aan wil zetten en de app niet meewerkt. Normaal gesproken verwijder ik die dan en laad hem opnieuw, problem solved. Maar dan moet je wel wifi hebben. Deze duikschool is duidelijk niet ingericht op van die fanatieke fotografen. Op de boot geen water, aan de wal geen voorzieningen. Dus weer geen foto’s vandaag, u zult mij op mijn woorden moeten geloven.
We zitten op deze boot met een handvol Italianen, wat verwarrend kan zijn, omdat ik lang dacht dat Simone een meisje was, maar dat is dus onze gids. Zijn broer heet Nicole, en diens vriendin Alexandra. De andere Italiaan heet Andrea.
Verder twee Zwitsers, vader en zoon, en twee Belgen, man en vrouw, Iris en Pieter. De talen buitelen over elkaar heen. We varen naar het wrak, een klein half uurtje, trekken alles aan, altijd gedoe, en gaan prima te water. Behalve dan dat ik mijn vin verlies, waarschijnlijk doordat mijn giant stride niet giant genoeg was. Ik zie hem vertrekken, maar kan a0 niet snel genoeg dalen, en b0 niemand waarschuwen. Gelukkig ziet Zwitser senior het ook, die waarschuwt Simone en die speert hem achterna. Inmiddels zie ik de vin niet meer, maar Simone brengt hem omhoog, geeft hem aan onze duikgids Nestor, die doet hem mij aan. Duik gered. Wel speelt al tijdens de duik mijn oude oorlogswond op, dus aan wal loop ik een paar uur mank.
Het wrak is een klein bootje, met overla mooie zachte en bubbelkoralen en fraaie vissen. De grootste wonen in het dekhuis, ik zie een juveniele emperor, en die zijn mooooi. Twee platwormen hechten zich aan bakboords boeg, en na een klein half uurtje hebben we alles rond het wrak bekeken en gaan we hogerop tussen de gorgonen zoeken. Groepn snappers, of goatfish, ik kan die nooit uitelkaar houden een heel dikke puffer. Kalmpjes verliezen we diepte, want nitrox, dus goed de bodemtijd in de gaten houden. Die is langer maar ook onverbiddlijker.
We komen weer allemaal heel boven.
Ook altijd gedoe, hoe kom ik op de boot. Deze ligt zo laag dat eht kleine plateau achter zo’n 50 cm hoog is. Geen ladder dus, kom maar omhoog, alles af, en dan zet ik mij af met mijn vinnen en schuif als een zeehond op mijn buik aan boord. De mannen vinden dat maar niks en na het vier keer aan te hebben gezien vragen ze mij me om te draaien en mijn armen omhoog te steken, in een mum zit ik aan boord. Daarna nog opstaan. Deze week geen sportschool, maar dit werkt ook.
De pauze gaat voorbij met warme thee (zonder suiker, morgen krijg ik die) en grappige dan wel sterke verhalen. De meesten hier zijn ervaren duikers dan wel reizigers. Andrea heeft alle vulkanen die hij beklom op zin linker ribbenkast getatoeëerd. Rechts staat zijn lijfspreuk en de chemische formules voor endorfine en dopamine, zijn omslagdoek komt van Tanzania, mooi geweven, alleen voor mannen. Zwitser senior was jaren lang duikgids in de Rode Zee. En ooit getrouwd met een Nederlandse, twee van zijn zonen wonen in Amstelveen, maar zijn Nederland is nooit wat geworden.
De Belgen liepen eerst dor de jungle op Madagasker en zagen de lemuren in het wild. Nu tien dagen duiken hier.
Dan te water voor een rustige duik op diepte, omdat het rif rond de 14 meter ophoudt, dat geeft een korte duik.
Heel veel gorgonen waar we doorheen weven, een giant clam, een spidercrab, een kleine lionfish op een schelp, een mini opistobranch. Leuke duik, beetje kort.
De kapitein meldt een walvishaai te hebben gezien. Ze zijn er dit jaar niet veel.
En dan wordt het zoeken op de terugweg. Waar is een plek in het water waar gejaagd wordt. Die plekken zijn platter, gek genoeg, en af en toe zine we kleine tonijnen springen.
De opbouw is als volgt: veel plankton in het water (slecht zicht dus), dat trek kleine visje aan, die kleine visjes trekken vogels aan, ik zei iets waarvan ik denk dat het sterntjes zijn. En die visjes trekken ook grote vissen aan, tonijnen in dit geval, die zine we uit het water springen, met hun glinsterende buiken.
En verdomd, dan komt ook die walvishaai. Iedereen in oproer, vinnen weer aan, masker weer op, (alles ws net opgeborgen) en klaar voor het sein te water zonder te springen. Ik ga als laatste in de rij, ik zag een vin onder de boot uitsteken, dichterbij komen ze vandaag niet. Ik zit klaar op het plateau, wacht op het sein, want af en toe verplaatsen ze de boot om dichterbij de haai te komen. Snel, nu, ga! En als ik mijn hoofd onder water heb, glijdt onder mij door die walvishaai in al zijn majesteit, drie remoras op zijn rug en een haak met lokaas, groen en geel, in zijn achtervin. Hij verdwijnt de diepte in met zoveel beentjes in eth water, maar het zijn gedenkwaardige seconden als ik daar dat beest onder mij vandaan zie zwemmen. We kijken nog even of hij terug komt, ik zie de tonijnen het water uitspringen, ik zie kwallen enplankton en ik had daar wel een half uurtje kunnen liggen. Maar wordt teruggeroepen. We moeten terug, de eindtijd van de trip is ruim overschreden en we zijn voorlopig nog niet thuis.
Aan boord is de vreugde op het kookpunt en vergelijkt men wie wat zag en hoe, sommigen zafwn hem van boven sommigen zagen hem twee keer en uit een andere hoek. Voor anderen is het de eerste.
Het doet er niet toe, dat mijn enkel niet wil werken, dat alles inmiddels door elkaar ligt, alles nat is of onvindbaar door de chaos, dat we morgen misschien al om half acht starten Dat ik terug het strand over strompel omdat die enkel echt geen zin heeft.
Na de siësta is al dat leed weer geleden.
Maar die walvishaai, die zit voor altijd in mijn hoofd!







