Na negen maanden in Irak te hebben gewoond en gewerkt, in een project ter ondersteuning van de lokale democratie, verbleef ik najaar 2011 in Cairo. In 2012 was ik enige tijd in Tunesië. Daarna openden zich weer nieuwe deuren. Van mijn belevenissen en observaties doe ik hier verslag.
Voor dagelijkse zaken vind je me op mastodon.social@lindarosesmit
Geachte premier Jetten, beste Rob,
We hebben je gemist vandaag. Je hebt wat gemist vandaag. Dus ik geef je hier mijn verslagje. Niet de cijfers en de quotes uit de officiële media, niet de foto’s vanaf het plateau naast het podium op het Museumplein in Amsterdam. Die prachtige beelden van de drones.
Mijn persoonlijke impressie van deze dag. Waarop meer dan 200.000 weer de straat op gingen om hun frustratie lucht te geven.
Het begon zoals altijd al in de trein, de stations werden steeds roder, onderweg kom je verwante geesten tegen. Je kent elkaar niet, maar je gaat met een gemeenschappelijk uitgangspunt naar een manifestatie, en dat bindt. Dat opent gesprekken en geeft mooie ontmoetingen.
Op het Centraal Station was rood al de overwegende kleur, en de sfeer een van opgewekte energie. Het was ontroerend, althans, het ontroerde mij. We waren er toch maar weer, allemaal, op deze zeer frisse dag, van heinde en verre. Om gebruik te maken van ons grondwettelijk recht. Om onze democratische plicht te vervullen, die niet stopt in het stemhokje.
Ik was vroeg, vanwege deelname aan het koor, waar ik net op tijd was om de korte repetitie bij te wonen. Stel je eens voor, een koor van zo’n 1200 stemmen, die onafhankelijk van elkaar een lied vierstemmig instudeerden. De muziek van een Nederlander, Ep Wesseling, die ons ook dirigeerde. De tekst van Zeina Azzam, De woorden die van een kind dat haar moeder vraagt haar naam en die van haar broertjes en zusjes met een zwarte viltstift op hun benen te zetten, zodat ze, als hun huis boven hun hoofd zal instorten door een bombardement, de wereld zal weten dat ze bij elkaar hoorden en geen plek meer hadden om naar te vluchten.
Zoals er nu zoveel kinderen in Gaza geen plek hebben om te vluchten, ook niet naar een veilig land als het onze, voor een zeer noodzakelijke medische behandeling, Ik bespaar je de rest van de problemen, je weet net als wij wat er allemaal mis is, het is geen gebrek aan kennis dat ons beleid bepaalt.
Daarna korte en bondige speeches, een enkel lied, een oproep van Jaap Hamburger (wat een mens is dat!), een roep om boycot, wat luidkeels door de aanwezigen om mij heen werd ondersteund.
En dan begint het lange schuifelen tot je eindelijk echt in de optocht wordt opgenomen. Het geduld om mij heen, de vriendelijkheid, het rekening houden met elkaar. Ik trof een bekende, op zich al een wondertje in die massa mensen. De groep waar ik mij bij had opgegeven heb ik, vanwege dat koor waarin ik mee zong, nooit gevonden. Maar ik sprak onderweg genoeg mensen, langer en korter. Met allemaal hun eigen verhaal, hun eigen reden waarom ze daar liepen. Omdat ze bijvoorbeeld hun jeugd elders hadden doorgebracht, elders hadden gewerkt, een ruime blik op de wereld hadden. Of omdat ze ooit zelf ternauwernood ontkomen waren aan oorlogsgeweld, of net op tijd uit Gaza hadden weten weg te komen, of hier al decennia als Palestijn wonen en werken. Ze kwamen in alles wat maar rood genoeg was. Jong, jonger, de allerjongsten in draagzakken, wandelwagentjes. Oud en ouder, met rollators, met krukken en stokken, en zelfs een felrode Canta reed er mee. Vastberaden, dat waren ze, de mensen die alleen of met vrienden hier waren. De mensen die met een van de vele organisaties waren gekomen.
Vlaggen, spreekkoren, drumbands, steltlopers. Je weet het, je was er bij vorig jaar. Dat konden velen zich nog herinneren getuige de bordjes. Ik bespaar je de teksten, je zult ze wel te horen krijgen van parijgenoten die meeliepen.
De spreekkoren, die van voor naar achter golfden en elkaar als altijd concurrentie aandoen. Het leukste spreekkoor? Dat meisje van drie op haar vaders schouders, dat Lief Zijn! riep, en wij, om haar heen die dat allemaal herhaalden. Ze kreeg er steeds meer zin in, en riep zo hard ze kon. Het paste wonderwel naast de chant van de buren. “Free, free Palestine! Lief zijn! Free, free! Palestine! Lief zijn!”
Vertederende momenten in het zonnetje, deze koude middag. In schril contrast met die twee vrouwen en dat bordje. “De rode lijn is 70.000 levens te laat.” Een jonge vrouw met een in witte doeken gewikkeld kind. Niet in het echt natuurlijk, hier gebeurt zoiets niet, hier worden kinderen niet aan gort geschoten. Hier hoeven vaders hun kinderen niet onder het puin vandaan te graven, om ze te kunnen begraven. Het is ver van ons bed.
Maar lang niet voor iedereen die daar liep of vanuit ramen en vanaf balkons steun betuigden, met vlaggen zwaaiden, op pannen rammelde of iets rood aan de gevels hadden gehangen. De route liep langs sjieke huizenblokken, en minder welvarende stukken waar nog wat moet gebeuren. De mensen om mij heen kwamen uit heel Nederland, Palestina, Iran, Israël, Azië, Zuid-Amerika. Dik, dun, lang, kort, blank. Bruin, blond, bruin, paars of blauw haar. Ze deelden, ondanks alle verschillen één wens: het moet stoppen. Nu!
Er viel, bijna, geen onvertogen woord. Zelfs toen het spannend werd, met een Israëlische vlag langs de route, of ergens op de stoep met steun aan een terroristische organisatie, bleef het vreedzaam, bleef het bij boegeroep. Geen vuurwerk, geen stenen, geen geweld. Vrijheid van meningsuiting op zijn best, Nederland op zijn breedst. Vier arrestaties op een zondag met een demonstratie, de agenten van dienst liepen er ontspannen bij. Ik bedankte hen, zij bedankten mij. De hulpdiensten kregen vrij baan, die ambulance, die brandweerauto werd geen strobreed in de weg gelegd.
Het was hartverwarmend, het was hartverscheurend. Want ondanks die vele honderdduizenden inmiddels die een dag op pad gingen voor deze demonstraties. Ondanks de velen die in het hele land, wekelijks, maandelijks, soms dagelijks protesteren in enige vorm. Ondanks de oproepen van allerlei prominenten. Ondanks de dringende vragen van artsen, hulpverleners, journalisten, politici, NGO’s, gebeurt er niets.
Ja, ik weet het: achter de schermen, stille diplomatie, en meer van dat fraais. Doekjes voor het bloeden, die zelfs niet in de buurut komen van wat nodig is om dat eindeloze lijden te stoppen.
We laten ons uit Ramallah schoppen en roepen foei. Dat is niet genoeg.
Ik geloof dat je oprecht meent wat je zei vorig jaar. Ik geloof dat je echt dacht dat je het verschil kon maken, dat het anders kan, beter moet. Ik geloof echt dat het niet alleen aan jou ligt.
Maar dit is wel je kans om je te laten zien, je niet te verschuilen achter de rest van Europa, de rest van de partijen, je onwillige collega’s. Iets minder te kijken naar het economisch gewin, en iets meer naar menselijkheid, fatsoen. Je iets meer aan te trekken van gemaakte afspraken, onze eigen rechtsorde, en het internationaal recht. Je kans te grijpen nu het nog net niet te laat is, om te zeggen: Genoeg, kaf, ghalas!
Het moet stoppen, wij moeten stoppen met economische en militaire uitwisselingen.
We moeten onze tanden laten zien.
Niet alleen omdat we, als Nederland, als Europa, er gekleurd op staan in de toekomstige geschiedenisboekjes, als degenen die niets deden toen een volk verdreven en vermoord werd, niet voor het eerst en, naar ik vrees, ook niet voor het laatst.
Niet alleen omdat pogingen een volk te vernietigen zelden leiden tot vrede of een betere wereldeen. Ze brengen hun eigen kinderen voort, haat en verdeeldheid, armoede en ellende. Onvrijheid.
Maar om de woorden van dat meisje van drie, dat hier hopelijk een vredige toekomst tegemoet kan zien. Een toekomst die je alle meisjes van drie gunt: “Lief zijn!”
Het is aan jou en je kabinet. Doe het, Rob, voor je helemaal niet meer slaapt. Want ik ben er van overtuigd dat het je niet onberoerd laat, je niet onberoerd kan laten. Omdat je een mens bent.
Een schier eindeloze lijst organisaties vanuit ogenschijnlijk alle hoeken uit de Nederlandse samenleving roept op tot een einde aan de ‘oorlogskoorts’, zodat wij, Nederlanders, ons niet verder mee laten slepen in de internationale escalatie en werken aan een onafhankelijke vredespolitiek.
Een loflijk streven, wie is er nu niet tegen oorlog, wie wil er nu geen vrede?
Want het is lastig wakker worden, met elke morgen die oorlogsberichten vanuit Europees grondgebied.
Men roept om diplomatie, maar wie nu nog heil ziet in weer een reisje van de nieuwbakken ‘diplomaten’ met allen een forse aandelenportefeuille, heeft niet goed opgelet.
Alle voorstellen tot nu toe, sommige zelfs zonder overleg met Oekraine, leiden er toe dat Oekraine inlevert: land, grondstoffen, onafhankelijkheid, veiligheid.
Dames en heren, dat is geen vrede. Dat is bezetting, annexatie, uitbuiting. Er wordt niet alleen grondgebied of grondstof geeist, door de agressor Rusland of de ‘vredesduif’ de VS. In de gebieden die het betreft, met name Donetsk en Luhansk, wonen mensen. Mensen die net als hun landgenoten in meerderheid besloten tot onafhankelijkheid, daarvoor hun nucleaire wapens inleverden met een belofte van vrede, om vervolgens verraden en verkocht te worden.
De bevolking van Bucha, de krijgsgevangenen van de Azov staalfabriek kunnen, als ze geluk hadden, meepraten over hoe die vrede er volgens de agressor Rusland uitziet. Datzelfde geldt voor de bevolking van de nu al twaalf jaar bezette Krim.
Vrede zonder vrijheid is geen vrede, maar bezetting. En vrede zonder gerechtigheid is een holle frase.
Denken dat wij als Nederland, nota bene een van de grondleggers van een Verenigd Europa na de Tweede wereldoorlog, ons af kunnen sluiten van wat er in Europa gebeurt, is op zijn minst naïef. Een einde aan de oorlog in Oekraïne door opgave van land en bevolking, zal de oorlog des te makkelijker over laten springen naar het volgende malse stukje Europa. De Baltische Staten vrezen voor hun toekomst. Maar eigenlijk is het gewoon egoïstisch, visieloos en kwaadaardig. En wie weet, ingegeven door juist die Russische agressor, het zal toch niet?
Die witte duif op al die vlaggen, bordjes en posters: lief, maar hij maakt geen schijn van kans tegen de wolken Shaheds die nu al wekenlang dagelijks hun aanvallen uitvoeren.
Zeker, het is lastig wakker worden, met elke morgen die oorlogsberichten vanuit Europees grondgebied. Maar het is nog veel lastiger wakker worden in een land dat nu al voor het vijfde jaar worstelt met de gevolgen van een illegale, ongefundeerde agressieoorlog.
Oekraïne en zijn bevolking verdient onze onverkorte steun, verdient een volledige blokkade van alle goederen die gebruikt worden in de wapens die Rusland inzet en van alle goederenstromen die de oorlogseconomie in Rusland overeind houden.
Wanneer dat ertoe leidt dat Rusland zich terug moet trekken om strategische, tactische en economische redenen, dan gaan we daarna weer met elkaar zitten om te bespreken hoe we een herhaling voorkomen. En hoe we tot echte vrede komen.
06 83530566
De laatste dag
Het belooft vandaag rond de dertig graden te worden, dus mijn plan het kasteel van Bratislava (dus niet dat van gisteren) van binnen te bekijken komt goed uit. Gisteravond nog wel gegeten, maar het vega-restaurant waar ik ik mijn zinnen op had gezet was al om zes uur dicht. Je hebt hier prachtige binnenplaatsen waar het goed toeven is, maar nu dus even niet.
Inmiddels weet ik blindelings de weg naar het kasteel, waar ik twee keer eerder was, maar alleen rondom. Nu koop ik een kaartje. Vanwege mijn zeer hoge leeftijd krijg ik de basis gratis, en de expositie met korting. Gewone oudjes van 65+ krijgen alleen korting, maar de hoogbejaarden 70+ moet ontzien worden. Dan is het mooi dat ik morgen 71 word, ik kan voor een habbekrats naar binnen.
In de diepste laag, de fundaties van het kasteel de oudste resten en bijbehorende expositie, de Kelten. Daarna volgt de rest. Op de hoogste verdieping de expo waar ik echt voor kwam, over een belangrijke architect met een onuitsprekelijk naam. Alleen al zijn schetsen zijn prachtig. De museumshop heeft veel boeken, maar helaas voornamelijk in het Slovaaks. Zelfs het handige gidsje over het kasteel zelf.
Volgens planning, na ook de tuin te hebben bezocht waar de lindenbloesems op uitbreken staan, terug naar het hotel, de bagage ophalen, de laatste tram, de trolleybus, nu zonder moeite een kaartje bemachtigd voor een trein, die op tijd vertrekt. Zelfs nog tijd voor een ijsje in het zonnetje.
Na een flink uur ben ik in Wenen, met tijd genoeg voor een maaltijd. Gelijk stromen er telefoontjes en mailtjes binnen die actie behoeven.
In de rein tref ik fietsers die de limes reden van Koblenz tot Boedapest. In de gang veel jongelui, met bakjes salade, broodjes, praatjes. De treinvoerder vroeg stilte vanaf 21.00 uur, maar dat zal voorlopig niet gebeuren, eerst is er grenscontrole. De trein is ook nog lang niet vol.
Mij benieuwen of ik deze rit wel slaap.
De stad uit!
Om niet weer een dag rondjes te lopen door het centrum zoek ik bus 29, die mij naar Devin en het bijbehorende kasteel zal brengen. Het is nog rustig, ook in de bus. Twee Canadezen zijn bezig met een maandje Centraal-Europa; Polen, Tsjechië en Oostenrijk zijn al afgetikt, Hongarije zal volgen, en dan een nachtje Amsterdam bij vrienden om het af te ronden.
Als we bij het kasteel aankomen lopen we nog een tijdje samen op, maar uiteindelijk verliezen we elkaar uit het oog. Op mijn dooie akkertje struin ik het hele kasteel af. Wat er van over is dan. Ooit begonnen Kelten hier zich te ontwikkelen en te vestigen, gevolgd door Romeinen, Slaven en dan de verschillende vechtende vorsten, met af en toe een Turkse aanval. Waar we o.a Mozarts Turkse mars en de Franse croissants aan te danken hebben.Tijdens de Sovjetperiode lag het ijzeren gordijn hier letterlijk pal achter het kasteel, een vluchtpoging was levensgevaarlijk, de grenswachten waren bloedfanatiek. Honderden moesten hun poging tot vrijheid met de dood bekopen.
Aan de voet van het kasteel hebben zij hun monument, daar waar ook het hek stond. Nu is er een fietspad dat kilometers doorgaat en de oevers van de rivier volgt.
Overal aan die oever waar maar ruimte is staan tenten waar vissende mannen zwijgend wachten op forel. Aan de gewassen t-shirts en grote watercontainers te zien zitten ze hier dagenlang. Achter hen brullen de kikkers. Uit de bomen vallen de rode en witte moerbeien. Mooi rijp, maar helaas te hoog. Ik heb een betrouwbaar uitziend gevallen exemplaar geproefd, heerlijk zoet. Na het kasteel het dorp in blijkt zinloos, zelfs de kerk is dicht. De bus echter is stampvol. Na een klein halfuur ben ik weer in Bratislava, waar het drukker lijkt dan gisteren. Ik zoek een vervanging van mijn achtergelaten zonnebril, en kom daardoor wat buiten de paar kruisende wegen van de historische stad. Daar zijn de gewone winkels, shoppingmalls en de voordeligere hostels. Zelfs nog grote winkels vol stoffen en galanterieën, die bij ons verdwijnen, en mij herinneren aan mijn moeder, die veel goed en zelf maakte. Omdat ik inmiddels weer gevloerd ben maar nog geen honger genoeg heb, besluit ik terug te gaan naar mijn hotel, daar de boel op te laden inclusief mijzelf, de blogjes bij te werken en als mijn maag gaat knorren een plek te zoeken om wat te eten.
U hoort er nog van.
Tweede congresdag
Omdat ik even was vergeten dat mijn wekker op zondag vrij heeft, wordt ik tegen achten wakker, na eindelijk een boerennacht. Bij het ontbijt voegen zich de Deen en de Noor bij me. Het gesprek is zo geanimeerd dat we het eerste half uur van de meeting missen, maar uiteindelijk gaat het ook om de ontmoetingen deze dagen. De ochtend zijn er weer deelsessies, de lunch op een trap in het zonnetje met Wolfram uit Darmstadt die zich inzet voor Oekraine. Die middag zijn ook de resultaten van de verkiezingen. De nieuwe co-presidenten zijn toevallig de kandidaten van mijn voorkeur. Marieke Koekoek zal zich als algemeen bestuurslid blijven inzetten voor Volt.
Er komt de gebruikelijke eindchaos van zingen voor jarigen, groepsfoto’s, knuffels en afscheid, er is een ’s nachts gebakken taart voor de verjaardag van Schengen, ik feliciteer sommigen, bedank anderen.
De Slovenen van de pubquiz vragen me met hen te eten, ze blijken de support-groep van de nieuwe mannelijke co-president, Sven Franck.
Op dezelfde plek als gisteravond worden tafels gevuld met potten bier en nachos, voegen zich steeds nieuwe Volters en eindigt het ermee dat we rond negen uur ieder ons weegs gaan. Met verschillende trams, soms zelfs de verkeerde. Sommigen gaan naar huis, andere reizen om via een derde land of voegen zich bij de afterparty. En ik neem de trein naar mijn hotel.
In het congrescentrum wordt inmiddels de hal gedweild, en getuigen alleen de grote schermen nog van het Voltcongres.
Waar zullen we elkaar volgend jaar ontmoeten?
Treintje.
Omdat ik vandaag vrij ben, neem ik een omweggetje naar mijn tramhalte. Zo kom ik er achter dat het grote gebouw tegenover mijn hotelkamer een stadion is waar Slav Bratislava thuis is. En dat de diesel hier, mogelijk in afwachting van cease fire nummer 39, 1.62 is.
En dat grote gebouw tegenover mijn halte is een militair complex met NATO banden.
De oude stad van Bratislava is niet zo groot, en steden hebben ook nog eens de neiging te krimpen als je ze leert kennen. Ik besluit mijn net dus wat wijder te gooien. De ochtend slenter ik op laag tempo door een heel rustige stad en neem de tijd foto’s te maken. Ik vind een prachtig binnenplaatsje met moderne fontein en zit even te niksen. Een man komt met zijn bezem de boel bij elkaar vegen.
De middag neem ik een toeristentreintje, ja, ja, ik weet het. Maar die komen op plekken die ik niet kan belopen op mijn oude voetjes. En ze vertellen er ook nog wat bij, om Erik Dijkstra te parafraseren.. Ik neem de combi, dan moet ik Bratislava wel zo’n beetje rond hebben. De tweede route heb ik het hele treintje voor me zelf, en de bestuurder vraagt of hij even mag tanken? Ik heb alle tijd, ga je gang. We zijn inmiddels al dikke vrienden. Bratislava is een stad van paleizen, pleinen en fonteinen en veel groen. Als ik uitgetreind ben, en de Ufobrug met de lift heb beklommen, om daarna weer naar beneden te kijken, ga ik weer aan de wandel. Eerst nog even een thee bij Habibi, en dan de de brug over om nog even te genieten van de Donau. Daarna het Aupark in. Eerst een kwartiertje bij het skatepark genieten van de halsbrekende toeren die er worden uitgehaald op kleine stepjes, fietsjes en skateboards. De kleintjes nog met helmen, de groteren zonder enige bescherming. Dat treintje heeft me geleerd dat lindebloesem hier in hoog aanzien staat. Vroeger bouwde men soms om een grote boom wel stellages zodat de notabelen de bloesems konden bewonderen. In het Aupark staan er zo veel, naast de andere mooie bomen, dat het hele park naar honing ruikt. Voeg daarbij de mooie ruime grasvelden, de schone paden en de zingende vogels overal, en je komt helemaal tot rust. In een honingwinkel aan de rand van het park en sla ik wat cadeautjes in. Dan weer over de Ufobrug terug naar het centrum. Er moet nog gegeten en thee is welkom. Maar bij een “Hé Volter!” beland ik bij twee heren aan een tafeltje met een potje thee. Een van hen trof ik tijdens een lunchbreak, de ander is nieuw. Er schuin tegenover zitten wat bekende Volters die ons al zagen en riepen, maar uiteindelijk maar naar ons toekomen, in gesprek gewikkeld als we snel zijn.
We waren allemaal al bang dat er geen Volters meer in de stad waren, maar gelukkig!
De heren hebben al gegeten dus tegen negen uur, als ons terras sluit, splitsen we weer en nu voorlopig voor het laatst , zij reizen morgen terug naar NL. Ik zoek een vegahapje, wat zeker in het toeristische centrum niet eenvoudig is. Dit is het land van de hachee, de schnitzel, de grote lappen vlees. Uiteindelijk wordt het iets met schapenkaas, en laat de bacon maar zitten.
Weer een lange, vermoeiende, maar interessante dag.
Eerste congresdag en meer
Ik meld me zo ongeveer als eerste bij de incheckbalie, mijn hotel zit dan ook echt om de hoek. Het loopt vol en voller, ik zie bekenden en ontmoet nieuwe mensen. Er is de warming up, de officiële aftrap, er zijn mededelingen en dan is het kiezen naar welke sessie je wil. De keuze is reuze. Ik kies voor Oekraine, voor de bedreigingen van het oprukkend fascisme, voor de presentatie van de nieuwe kandidaten. De co-presidenten en de reguliere bestuursleden alsmede een treasurer moeten verkozen worden en afscheid genomen van de oude. Allemaal goed en nuttig en zoals dat bij iedere partij en verenging gebeurt. Wat het bij Volt zo zeer de moeite en de reis waard maakt, is de grote diversiteit, de inclusiviteit. Het elkaar ontmoeten over grenzen heen van land of kleur, leeftijd of geaardheid. Ik heb dat nog nooit bij welke partij of vereniging zo meegemaakt. En dat alles gekoppeld aan een aanstekelijk optimisme en en energie. Het enige probleem is het ontbreken van thee, er worden plannen gesmeed voor de Bratislava Tea Party Revolte. Het zal bij plannen blijven uiteraard.
Aan het eind van de middag volgt de publieksmanifestatie. In een lang lint trekken we zingend van een plein bij een brug langs de oever van de Donau naar de volgende brug. We eindigen bij een podium op de andere oever waar de DJ al stemming maakt. Er wordt gedanst, er wordt meegezongen. Het is nog net geen moshpitt. EP lid Reinier van Lanschot spreekt, en de ambassadeur van Slovakije in Oekraine betuigt haar solidariteit. Het Europees volkslied wordt gezongen, althans dat proberen we toch.
En dan vertrek ik naar waar ik vermoed dat mijn volgende activiteit, de pubquiz, is. Ik eindig in de donkere buik van een feestboot. Op zoek naar een tafeltje nodigen drie jonge Slovenen mij uit bij hen te komen zitten en samen een team te vormen. Dat is een succes op meerdere fronten. Ten eerste zijn het aardige jonge kerels, ten tweede zijn we met elkaar in staat het hoogste puntenaantal te behalen, samen met een ander team. De prijs is een rondje slivovitsj dus mijn vreugde kent geen grenzen. Maar er is ook vlierbessenlimonade. Tegen tienen zoek ik nog iets te eten, ik neem afscheid van de Slovenen, vind bij de foodcourt een bordje tofu en rijst, en de Groningers. De plek ritselt van de Volters, en lang nadat ik rond middernacht afscheid neem wordt er nog vrolijk gevierd.
Met Volters is het nooit saai.
Wat kun je een hoop meemaken op een dag, vooral als je op weg gaat. Iets verder dan je eigen dorp. Eén vrijdag. Door drie landen gereden. Uitgestapt in een nieuw land met een onbekende taal, met weinig Engels of Duits sprekers. Een mengelmoes van Zuid-Duitsland, Oostenrijk en overduidelijk Midden Europees. Na me geïnstalleerd te hebben in mijn uitstekende hotelkamer, en een blik te hebben geworpen in de nog lege congresruimte, voelt de tram terug naar het oude centrum al bijna als routine.
Ergens vind ik een terras met thee, waar inmiddels dringend behoefte aan is. Niets leukers dan mensen kijken. Ook hier de mengelmoes. Alles wat onder de dertig is, is ubercool, met dezelfde gescheurde jeans, de te korte truitjes, te korte broekjes en de verdwaalde tattoos als bij ons. De drie goede boekwinkels binnen tien minuten lopen zijn dat niet. De kledingzaken vol truttige bloemetjes of gericht op de toeristen met traditionele, dan wel hippiejurken. K Pop – en tiktokboekwinkeltjes, McCafe’s en Starbucks. De Action! Groepen toeristen op zoek naar “Het grootste restaurant in Europa.”
Mijn wandeling door de oude stad brengt prachtig opgeknapte hoofdstraten en pleinen, levendig maar niet overvol. De winkels vrijwel uitsluitend gericht op de buitenlanders die hier naar ik vermoed van hun Donaucruise achter een vlaggetje aan lopen, Maar twee straatjes daarachter valt nog veel te restaureren.
Ik vind uiteindelijk de plek waar tegen zes uur de boot met Volters vanuit Wenen aan moet komen. En een restaurant met een uitstekende bonensoep om er weer even tegen te kunnen. Terwijlk ik daarop wacht hoor ik: Hé Volter! Een groepje van een stuk of tien Volters is op weg om die boot te ontmoeten. Ik geef ze mijn vlag mee en beloof ze te vinden als de soep op is. Ik vind ze terug achter grote pullen bier bij een stadsstrand. Als er zich Volters van de boot bij ons voegen gaan we naar de beloofde stadsrondleiding die inmiddels al van start is gegaan. Achter een in Berlijn wonende Slovaak aan lopen we langs diverse hoogtepunten in de oude stad. Waarbij hij vooral inzoomt op plekken die illustratief zijn voor belangrijke ontwikkeling in een ver verleden en in het huidige politieke klimaat. Met bijvoorbeeld een dodelijk slachtoffer vanwege extreemrechts geweld, of een queer-café waar een massaschietpartij heeft plaatsgevonden enkele jaren geleden. Een snelweg die door de Russen werd aangelegd en twintig procent van de historische binnenstad sloopte op weg naar de Ufobrug. Inmiddels begint het af en toe te druppen en verdwijnt de zon. Tegen een uur of acht eindigen we bij het kasteel boven de stad en breekt de groep op in kleinere clubjes. De groep die mijn vlag overnam is inmiddels een man of 15 en we zoeken een eetplek. Alleen een pizzeria kan op dat uur nog een groep van die maat aan, het typisch Slowaakse restaurant, waar men staat te wachten, zit er voor vandaag niet in.
Allemaal prima. Inmiddels ontmoette ik weer de Deense Noor en zijn vader, die ik vorig jaar trof bij een moonshoot-sessie. Aan de pizza zit ik met drie mensen die ik nooit eerder zag voor vandaag. Het wordt een mooie avond. Om 22.00 uur ben ik terug in mijn hotel, inmiddels redelijk gevloerd, en met een laatste kop thee probeer ik te organiseren voor de zaterdag van het congres. Hopend op een boerennacht van een uurtje of 7 slaap na drie uur totaal in de voorgaande dagen. Om half vier ben ik klaar wakker.
Te vroeg voor het ontbijt.
Wenen?
De coupé waar ik de nacht doorbracht heet Liegewagon, en dat is niet per ongeluk als je het mij vraagt. Je kunt er liggen. Of je er ook kunt slapen hangt er vanaf. Op reis slaap ik al nooit, en hoewel ik hier goed gestrekt kon liggen, is de matras spartaans. En als je wat dikker bent lijkt het me ook proppen.De buurman sliep prima, hoorde ik aan zijn snurkje. Zoals vaak, slaap je dan om zes uur in, en om zeven uur schrok ik wakker. Gelukkig had ik van alles voorzien zodat ik me toch min of meer behoorlijk kon opfrissen in het toiletje.
Daarna kwam het inclusieve ontbijt, dat wel in- maar niet zeer ex- was: twee kaiserbroodjes, een kuipje margarine, een kuipje bosbessenjam en een bekertje heet water met theezakje. Vervolgens begon het innemen van het beddengoed. Inmiddels kwamen de berichten binnen: een andere Bahngleis in Wenen voor mijn volgende trein, een vertraging van inmiddels een uur zodat ik die trein zeer waarschijnlijk niet zou halen. De vriendelijke conducteur gaf mij een briefje me voor het geval er moeilijk gedaan zou worden. In Linz volgde chaos, nog meer vertraging, in 5 minuten overstappen naar een andere trein, achtergelaten schoenen werden nageworpen, rugzakken vergeten, maar uiteindelijk arriveerde ik in Wenen. Waar ik bijna weer een trein miste om die rugzak af te geven bij de lost and found.
In mijn trein naar Bratislava werden de eerste Volters gespot. Op het station in Bratislava naar vier verschillende loketten om informatie over het lokale vervoer, tot er iemand was die èn Engels sprak en de moeite nam wijs te worden uit het kaartje om mij de juiste overstapplek te wijzen. En toen dat gelukt was nog even zoeken hoe de bussen hier werken. Maar uiteindelijk, om half twee, een keurige kamer in Jugendstil, aan de achterkant van het Nationale Tennis Centrum waar ons Volt Europees Congres is dit weekend.
Alles komt altijd goed. Soms duurt het iets langer.
Door mijn hoofd gaat een liedje van Madness: night boat to Cairo, dadadaaaa, dadadadadaaaa.. Door uw hoofd nu ook. Ooit gingen we per nachttrein van Luxor naar Cairo en pasten we de boat aan naar train, ging prima.
Waarom zit dat liedje daar? Omdat ik dit schrijf, zitten in mijn boven-minicabine van de OBB Nightjet naar Wenen. Zojuist met vertraging vertrokken van Amsterdam Centraal. Wat moet ik dan in Wenen? Overstappen naar de trein naar Bratislava. want daar is de Europese Algemene Vergadering van mijn partij, Volt.
Vorig najaar was dat in Frankfurt, en dat beviel zo goed dat ik dit, aan het eind van het voorjaar, niet kon laten lopen.
Gelukkig dat ik na het instappen nog even controleerde of ik goed zat, want er rijden twee treinstellen achter elkaar aan en ik stond in die van Innsbruck. Ook leuk, maar anders.
Het is on mij heen nog doodstil, de trein is bij lange na nog niet bezet, maar in alle soorten vervoer zitten wel mensen. Dit is zo’n beetje 2de klas cabine, een afsluitbaar bed met opklaptafeltje, een beetje extra ruimte voor je spullen en een luikje naar de naastgelegen cabine, dat open kan als je met bekenden reist. Je kunt ook gewoon per stoel reizen uiteraard, zeer comfortabel, dan is er de keus van een vierpersoons cabine, te delen met wie ook maar, dan zijn er nog de prive-cabines met twee bedden en een bankje/tafeltje, voor als je echt geld wilt uitgeven. Als je alleen reist geen goede optie. Maar dit is in ieder geval iets wat ik nog nooit eerder deed, en dat is altijd leuk. Denk: Japans podhotel op wielen. Gemengde bemanning.
Free wifi, een aardige jongeman die vroeg wat ik wilde drinken bij mijn ontbijt morgenochtend. Op de site krijgt u 1 foto, voor meer foto’s is er Polarsteps. Omdat ik bovenin lig zie ik van de buitenwereld alleen het gras of de rails, of ik moet op mijn buik gaan liggen.
Tijd genoeg om alles hier te ontdekken en te ervaren. Tegen tien uur ben ik in Wenen, en eind van de ochtend sta ik in Bratislava, waar tramlijn 4 mij naar mijn hotel kan brengen. Ze wachten er al op me.
Da,da,daaaaa: night train to Vienna!
