Het weer wordt steedsaangenamer. De nachten vooral worden echt prettig, met temperaturen onder dedertig graden. Op het dak is het dus in de namiddag goed uit te houden. Met eenbeker thee me weer in de favoriete hoek geposteerd. Er werd gezwaaid doorbewakers beneden, kennelijk hadden ze me gemist. Om mij heen de gebruikelijkeactiviteiten in een wijk aan het einde van de dag, maar met meer mensen opstraat dit uur van de dag. Mensen onderweg te voet of met kleine busjes, of metde auto. Politiepatrouilles die thuis kwamen of juist de wijk weer ingingen. Deonvermijdelijke koeien in de straat naast ons dit keer. Een man met eenkruiwagen. Heel veel jongens op het voetbalveld. Opvallend veel jongetjes op defiets, vrouwen die per twee over straat gaan. Een poort die opengaat, eennieuwe dure auto die de straat op rijdt. De moskee dichtbij en die verder afbeginnen aan hun avondoproep. Na bijna vier weken dit niet meer gezien te hebbenwas het goed weer terug te zijn. Mijn dak, oplettend lezertje.

De terugkeer naar Irakvanuit Jordanië stond in het teken van Olie & Gas. Het vliegtuig zat om tebeginnen vol. Dat is iets van de laatste maanden. Een gemengd publiek dit keer,mensen zoals ik van een NGO, zakenlui uit binnen- en buitenland, mensen dieterugkwamen van familiebezoek en nogal wat jongens die met olie en gas te makenhebben. Zo ook een duiker uit Nederland die onderzoek ging verrichten op eenbeoogd productieveld. Je kunt van alles vinden over fossiele brandstoffen, maarvoor dit land is het er op of er onder dit jaar. De olie en gas inkomsten zijnhard nodig voor de wederopbouw. Niet alleen in materiële zin. Volgens collegaS. zijn er drie belangrijke doelen te halen met het hernemen van de productie:het zorgt voor banen in een land met grote werkloosheid, waarin op het ogenblikveel banen (voor het leger o.a.) verdwijnen. Werk en een inkomen maakt mensenook minder bevattelijk voor de aantrekkingskracht van de militia’s die immersook voor eten op tafel zorgen als je er lid van bent. Ten tweede zorgt het voorwerkervaring en zelfstandigheid, vandaar uit kunnen mensen wellicht ooit ook opeigen benen iets beginnen. En het geld kan gebruikt worden om allerleiinvesteringen in het land te doen, hard nodig waar zo veel kapot en uitgewoondis.

Maar om te zorgen dat dieolie en gas jongens ook voor productie kunnen zorgen is veiligheid nodig. Eenstabiele regering, die er nog niet is. Tijd om tot een coalitie te komen en Irakde winnaar te laten zijn van dit proces. Ook belangrijk: contracten waar menzich aan houdt. Zo staat er in de contracten met de Chinese oliemaatschappijdat men 70% Irakezen aan zal stellen en maximaal 30 % buitenlanders (Chinezenin dit geval). Maar helaas, niemand die zich daar aan houdt of dat probeert afte dwingen. Dat is de achterdeur uit, dan hebben de Irakezen weer het nakijken.Het is hun land, hun olie, hun regering. Laten we hopen dat iedereen dit inzieten er verstandige beslissingen genomen worden. In het belang van Irak.

Mag ik u een goede raadgeven, oplettend lezertje? Ga duiken! Het is prachtig daar onder water, eenheel nieuwe wereld. Dichter bij vliegen kun je niet komen dan wanneer je op eenmetertje of twintig onderwater zweeft. Mag ik u nog een raad geven? Begin nietaan onderwater fotografie. Dat is lastig! Je moet heel stil hangen, je camerastaat nooit snel genoeg op de goede voorkeursinstelling. Vissen maken altijdnet een bocht als jij ze er recht op wilt. Maar vooral: het water vreet dekleuren uit je foto’s. Wat je zelf onder water ervaart als vlammend rood englanzend oranje, is op een foto meestal maar vaal van kleur. Dat rood moet danweer terug in de foto’s, de meeste progamma’s kunnen dat, met een beetje geluk.Dan moet het onderwerp niet te ver af zijn, je moet vooral wel flitsen maarsoms lukt het dan weer die flitsende kleuren terug te toveren. Groot nadeel vande hedendaagse digicamera’s: zolang je batterij het doet blijf je schieten. Dusnu heb ik zo’n vijfhonderd vijftig onderwater foto’s die allemaal bewerktmoeten worden. Eerst maar eens alles wat echt mislukt is er uit halen, alleswat gedraaid moest worden gedraaid, en nu ben ik ze allemaal aan het bewerken.Geen idee hoelang het duurt voor alles bewerkt is, maar hier heeft u er alvasteentje. Voor een reisverslag is binnenkort een ander weblog beschikbaar. Daarleest u over als het zo ver is.

Ik vertelde u dat ikklompjes had meegenomen voor mijn Iraakse collega’s. Sleutelhangers met tweekeramiek delfts blauwe klompjes. Ze gingen als warme broodjes, en ik zie ze nuoveral opduiken. Ik dacht da ik er heel veel mee had, maar ik kwam tekort. Voorde collega’s die er niet waren legde ik ze op de pc, dan zouden ze ze bijterugkomst wel vinden. Dat deden ze ook. Klompjes en Nederland is echter noglang niet zo’n ingebakken symbool als wij wel denken in Nederland, ik heb nogeen paar keer uit moeten leggen dat ze uit Nederland kwamen. Tegenover mijzitten de heren Dr. A.A. en A. Dr. A.A. ziet zeer slecht, A. doet het schrijfwerkvoor de rapportages en ook het nodige leeswerk van mailtjes. De volgende dagkwam Dr. A.A. op kantoor, waar de klompjes op zijn pc lagen. A. stond op, paktede klompjes, gaf ze Dr. A.A. in handen, heel voorzichtig, zodat hij kon voelen wathet was en legde uit wat het voorstelde en van wie ze kwamen. Daarop werd ik inaarzelend Engels hartelijk bedankt. Ik vond het ontroerend, zo zorgzaam als datgebeurde. Dit is een hard land, maar men kijkt nog naar elkaar om.

Even een verhaaltje,oplettende lezertjes. Het is toch zaterdag. Een verhaaltje over gelukkigtoeval, iets waar ik erg vrolijk van ben geworden. Het wordt wellicht lastig tevolgen, maar vooruit.

Volgens mij heb ik hier alvaker laten blijken dat ik dat gedoe met workout eigenlijk niks vind. Eennoodzakelijk kwaad. Zet mij in een roeiboot, gooi me in een zwembad, neem memee naar het strand, en ik roei, badder en loop tot iemand zegt dat het over moetzijn. Maar een gym, sportschool, apparaat thuis: ik heb er niks mee. Om nietdicht te groeien en de roeispieren toch een beetje op peil te houden moet ik erhier toch aan geloven. Dus twee keer per week steek ik mij in de gepaste kledijdie mij geadviseerd werd bij vertrek, neem een flesje water uit de koelkast envooral: hang mijn IPod om. Aanvankelijk luisterde ik op de Nano naar AndreoBranduardi. Die had precies het vrolijke tempo dat mij door liet fietsen. De Nanooverleed, de iPod touch kwam uit de VS. Met daarop een heleboel afleveringenvan Casa Luna. Die werden dus driftig afgeluisterd, ik zocht gewoon een leukeuit en drie kwartier luisteren werd drie kwartier fietsen. Je hoort van allesen denkt dat het het ene oor in en het ander uit gaat. Maar dat is toch nietzo. Vlak voor vertrek naar Nederland hoorde ik een aflevering met de conservatorvan het Joods Historisch museum in Amsterdam. Ze vertelde hoe ze een kindermuseumhad gemaakt, met een Joods huis en wat daarin te zien was. Ze vertelde ook overhaar collectie Joodse muziek van over de hele wereld. De vraag van deinterviewer: wat is je lievelingslied en kun je het even zingen. Zingen deed zeniet maar ze legde uit dat een lied gezongen rond Pesach (als ik me nietvergis) haar favoriet was. Ze had het van over de hele wereld en het ging overeen geitje dat gekocht was voor Pesach, dat gebeten werd door de kat, diegepakt werd door de hond, die geslagen werd door de stok, die verbrand werddoor het vuur, wat gedoofd werd door het water, wat door iemand werdopgedronken. Uiteindelijk in de rijgang had onze lieve heer het laatste woord uiteraard.Ze vond het een grappig liedje.

Vier weken later zit ikweer in die gym, IPod op de oren. Met weer dat Album van Andreo Branduardi, datik thuis weer op de pc kon zetten. Tientallen keren heb ik die liedjes gehoord,in het Italiaans. Af en toe herken ik een woord, snap ik de verhaallijn, maarvooral geniet ik van de vrolijke muziek. Op een gegeven moment hoor ik in een liedjevol herhalingen het woord toppolino. He, toppolino is de naam van een autootje,een klein type Fiat. Ik weet dat omdat ik in de vakantie een boek uitlas vaneen Zwitserse schrijver: Melnitz. Daarin heeft een van de hoofdfiguren op eengegeven moment zo’n autootje. Klein, en toppolino betekent dus muisje.

Ik herken een woord in hetliedje en ga eens even opletten. Jawel: dat muisje wordt tijdens het Fiera deL’Est (volgens mij Pasen) voor 2 soldi gekocht door de vader, en gebeten doorde kat, die etc. De stier drinkt het water op in deze versie. Dat was volgensmij dus dat liedje van die mevrouw van dat Joods Mueum. Inderdaad een vrolijken grappig liedje. Maar dit soort toevalligheden, waar drie zaken samenkomen enje een liedje verstaat omdat je ooit iets er over gehoord hebt, daar kan ik ergvan genieten. Breed grijnzend op de fiets de rest uitgeluisterd en vrolijk diekilometers weggetrapt.

Democratie versterken kun je overal en altijd, zelfs op vakantie. Onze jonge Zweedse duikinstructeur Christofer (ja inderdaad, vind er maar wat van) mocht voor het eerst stemmen. Hij had, net als slechts 30% van de in het buitenland verblijvende Zweden, de moeite genomen om in Jordanië per brief te mogen stemmen, waar hij heel blij mee was. Een indrukwekkende envelop lag voor hem klaar toen we terugkwamen van weer een geslaagde duikdag. Of wij maar even zijn getuigen wilden zijn van dit belangrijke moment, hij had namelijk twee handtekeningen nodig voor dit proces. Een ex-wethouder vond hij daar wel heel geschikt voor. Christofer gaat de wereld en de walvissen redden, na de studie die hij opneemt als dit jaartje duiken er op zit voor hem. En hij begint al vast met Zweden te redden van de blauwe coalitie. Twee jaar was hij als vrijwilliger actief voor de milieu partij (en hij moet nog 19 worden) en die kregen ook nu weer zijn stem, omdat hij de anti-immigrantenpartij tegenwicht wilde geven. Elke stem telt, vindt Chistofer, en daar ben ik het mee eens. Mensen die het niet over hun kant laten gaan, die zich actief opstellen en iets willen betekenen voor een ander, daar wordt ik wel vrolijk van. Dat was ik uiteraard al na zo'n duikdag, maar ik vind het hoop- en moedgevend zulke mensen tegen te komen, zeker van die leeftijd.

We hebben dus met plezier het getuigenschap op ons genomen, mijn zusje en ik. Zij heeft er mooie foto's van gemaakt, als ze die stuurt zal ik ze bij dit bericht plaatsen.

Na twee weken off line had ik heel wat internet in te halen. Zo kwamen er de nacht na de uitzending van ZomerNachten al reacties binnen. Die heb ik vanavond beantwoord, het was een handjevol reacties, allen om van te blozen. Ik blij, Producente Joga blij, en ZomerNachten gaat volgend jaar verder. (Niet vanwege die reacties uiteraard, is gewoon een ijzersterke formule). Maar door alle gedoe met de nieuwe Mac (het is nog een worsteling met de materie) was mijn info adres van de website waar Casa Luna naar verwees een tijdje onbereikbaar voor mij. Vanavond lukte het mij weer om contact te leggen. En zie, tot mijn starre verbazing: nog tientallen reacties in de dagen na de uitzending. Allen hartelijk dank hiervoor, ik heb nu echt rode wangetjes, oplettende lezertjes. Het zal een paar avonden duren, maar u krijgt allen een reactie van me, dat is wel het minste wat ik kan doen. Er zitten ook een paar heel bijzondere bij. Van mensen die uit Irak komen, of die er naar toe gaan. Van een kunstproject. Van een bestuursvacature. Kortom, het heeft nogal wat los gemaakt.

Mijn stelling dat er 's nachts veel meer mensen wakker zijn dan de meeste mensen denken is in ieder geval wel waargemaakt. Zelf ook jarenlang mezelf wakker gehouden met luisteren naar nachtradio die altijd toch een aparte sfeer heeft vind ik. Maar die reacties, nee, die had ik niet verwacht.

Een mooi cadeau hier in de eerste week terug  in Irak

Langs de rand van het zwembad staat een jonge vrouw met een grote gele handdoek. In het zwembad staat een klein jongetje, modelletje van een jaar of twee, op de brede treden, naast de ligbedden met daarop een aantal mannen in goed gesprek. Telefoontjes worden opgenomen, men spreekt Arabisch en Engels door elkaar, tegen elkaar en tegen de I-phones. De jonge vrouw probeert het jongetje er toe te bewegen uit het water te komen. Tijd voor een douche en een maaltijd. Daar heeft het jongetje helemaal geen zin in. De jonge vrouw komt dichterbij, maar wordt nat gespetterd. Niets wat ze doet of zegt kan rekenen op een positieve reactie. Tijd om het jongmens bij zijn oor te pakken of hem met overtuiging op te tillen en mee te nemen, denk je dan als Hollander. Dat gebeurt niet, het jongetje trekt zich niets aan van de jonge vrouw en blijft lekker bij de mannen hangen, die het al helemaal langs zich heen laten gaan. De jonge vrouw geeft het op en druipt af.

Is dat een ongehoorzaam zoontje van een aarzelende moeder? Nee, dat is een jongetje dat, hoe jong hij ook is, weet dat hij de baas mag spelen als het hem uitkomt. De jonge vrouw is niet zijn moeder, maar de Aziatische Nanny. Wil je een beetje mee tellen in Jordanië, waar deze scene zich afspeelde, dan neem je met een jong gezin (2 a 3 kinderen) er een Nanny bij. Die kun je vervolgens zo negeren als je wilt. Bij het ontbijt, aan het strand, langs het zwembad of waar ook maar. Op een gegeven moment telden we er een stuk of zes op het terras waar we ontbeten. Vaak alleen met de jongste, terwijl de rest van het gezin uitsliep. Ik heb niets tegen Nanny's en ze zullen zelf ongetwijfeld blij zijn met de baan,die slecht betaalt, maar altijd nog beter dan thuis. Wat wel jammer is: een hele generatie goed gesitueerde kinderen groeit op met het idee dat personeel onbeschoft behandeld kan worden, zonder enige consequentie. Dat belooft straks wat, die worden nog veel vervelender tegen mensen die minder verdienen dan zij, dan hun ouders al zijn.