Serendipity

Toppolino Even een verhaaltje,oplettende lezertjes. Het is toch zaterdag. Een verhaaltje over gelukkigtoeval, iets waar ik erg vrolijk van ben geworden. Het wordt wellicht lastig tevolgen, maar vooruit.

Volgens mij heb ik hier alvaker laten blijken dat ik dat gedoe met workout eigenlijk niks vind. Eennoodzakelijk kwaad. Zet mij in een roeiboot, gooi me in een zwembad, neem memee naar het strand, en ik roei, badder en loop tot iemand zegt dat het over moetzijn. Maar een gym, sportschool, apparaat thuis: ik heb er niks mee. Om nietdicht te groeien en de roeispieren toch een beetje op peil te houden moet ik erhier toch aan geloven. Dus twee keer per week steek ik mij in de gepaste kledijdie mij geadviseerd werd bij vertrek, neem een flesje water uit de koelkast envooral: hang mijn IPod om. Aanvankelijk luisterde ik op de Nano naar AndreoBranduardi. Die had precies het vrolijke tempo dat mij door liet fietsen. De Nanooverleed, de iPod touch kwam uit de VS. Met daarop een heleboel afleveringenvan Casa Luna. Die werden dus driftig afgeluisterd, ik zocht gewoon een leukeuit en drie kwartier luisteren werd drie kwartier fietsen. Je hoort van allesen denkt dat het het ene oor in en het ander uit gaat. Maar dat is toch nietzo. Vlak voor vertrek naar Nederland hoorde ik een aflevering met de conservatorvan het Joods Historisch museum in Amsterdam. Ze vertelde hoe ze een kindermuseumhad gemaakt, met een Joods huis en wat daarin te zien was. Ze vertelde ook overhaar collectie Joodse muziek van over de hele wereld. De vraag van deinterviewer: wat is je lievelingslied en kun je het even zingen. Zingen deed zeniet maar ze legde uit dat een lied gezongen rond Pesach (als ik me nietvergis) haar favoriet was. Ze had het van over de hele wereld en het ging overeen geitje dat gekocht was voor Pesach, dat gebeten werd door de kat, diegepakt werd door de hond, die geslagen werd door de stok, die verbrand werddoor het vuur, wat gedoofd werd door het water, wat door iemand werdopgedronken. Uiteindelijk in de rijgang had onze lieve heer het laatste woord uiteraard.Ze vond het een grappig liedje.

 

Vier weken later zit ikweer in die gym, IPod op de oren. Met weer dat Album van Andreo Branduardi, datik thuis weer op de pc kon zetten. Tientallen keren heb ik die liedjes gehoord,in het Italiaans. Af en toe herken ik een woord, snap ik de verhaallijn, maarvooral geniet ik van de vrolijke muziek. Op een gegeven moment hoor ik in een liedjevol herhalingen het woord toppolino. He, toppolino is de naam van een autootje,een klein type Fiat. Ik weet dat omdat ik in de vakantie een boek uitlas vaneen Zwitserse schrijver: Melnitz. Daarin heeft een van de hoofdfiguren op eengegeven moment zo’n autootje. Klein, en toppolino betekent dus muisje.

Ik herken een woord in hetliedje en ga eens even opletten. Jawel: dat muisje wordt tijdens het Fiera deL’Est (volgens mij Pasen) voor 2 soldi gekocht door de vader, en gebeten doorde kat, die etc. De stier drinkt het water op in deze versie. Dat was volgensmij dus dat liedje van die mevrouw van dat Joods Mueum. Inderdaad een vrolijken grappig liedje. Maar dit soort toevalligheden, waar drie zaken samenkomen enje een liedje verstaat omdat je ooit iets er over gehoord hebt, daar kan ik ergvan genieten. Breed grijnzend op de fiets de rest uitgeluisterd en vrolijk diekilometers weggetrapt.

2 thoughts on “Serendipity

  1. Leuk verhaal, ik heb overigens ook die uitzending gehoord van Casa. Die mevrouw kon mooi vertellen.

    Zo’n Ipod is toch een vinding! Ook mij helpt het door het sporten heen. En inderdaad sporten met die apparaten is niet leuk!

    Leuk auto’tje!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s