Thuis

Midden in de nacht teruggekomen in een ogenschijnlijke normale omgeving. Bij het wakker worden vandaag berichten op tv over ernstige rellen op Tahrir, doden weer ook in Alexandrie en beelden van traangas en brandende auto’s. Met de verkiezingen nog een week van nu, laat het volk weten echte veranderingen te willen en de SCAF niet te accepteren als leiders. Wat dit betekent voor diezelfde verkiezingen is moeilijk te zeggen. Het aantal verkiezingsbanieren met kandidaten is weer toegenomen, elk plein, iedere kruising of rotonde hangt er vol mee.

Laten we hopen dat de mensen hier weten wat ze moeten kiezen, want alleen een naam een slogan en een nummer, dat is wel weinig om een keuze op te baseren.

 

Veel

Drie nachten, twee werkdagen in Zuid-Soedan, en je kunt een week lang bloggen, oplettend lezertje. Alleen over het hotel kun je heel wat schrijven. ik volsta met te zeggen dat ik vannacht om twee uur boos moest worden om er voor te zorgen dat ik een werkende airco, en dus kans op slaap had. Uiteindelijk gelukt dus om vier uur onder het muskietennet weggedommeld. Vanmorgen, de vrije dag, grootse plannen om met elkaar de stad te gaan verkennen. Het werd wat later dan gepland, er gingen wat minder mensen mee dan gepland. Uiteindelijk toch vertrokken in een al behoorlijk oplopende temperatuur, met een hoge relatieve vochtigheid. Airco in auto’s doen ze hier niet aan, gewoon het raam open. Juba is als veel Afrikaanse plaatsen: plat, stoffig, met vooral onverharde wegen en een lage, steeds uitdijende bebouwing. De stad groeit en dat zie je. Veel in aanbouw, en nu met de zelfstandigheid overal ministeries van het een of ander. Uiteindelijk werden we nog bijna opgebracht omdat ik een foto van overstekende geiten maakte. Die geiten waren niet het probleem, maar achter hen zat een agent in de schaduw op zijn controle plek. Fluiten en roepen, maar wij, van geen kwaad bewust, naar de volgende bestemming, de St Theresa kerk. Van belang vooral voor onze Ugandese reisgenoten, want hun bischop was de stichter van het geheel. Daar aangekomen kwam de fluitende agent ons achterop als passagier van een brommer. Drukke discussies over het feit dat het verboden was foto’s te nemen vanuit een rijdende auto, dat was althans wat ik begreep uit het Arabische gesprek dat volgde. Men heeft hier namelijk als gezamenlijke taal het Arabisch, hoewel de officiële taal sinds de omwenteling Engels is. Onze chauffeur overhandigde een keurige kopie van zijn rijbewijs, want al onze verhalen overtuigde de agent niet. Twee man versterking riepen ook dat het zo allemaal maar niet kon, het feit dat wij hier op uitnodiging waren van de regering maakte aanvankelijk weinig indruk. Uiteindelijk kwam de pastoor van de kerk er bij, een bekende van onze Ugandese vrienden, die met enige overreding een en ander als een nachtkaars deed doven. We konden weer verder. De rest van de dag verdwenen steeds meer mensen uit ons hotel naar vliegveld of verdere bestemmingen in het land. Als de laatste voor die dag stapte ik in een taxi, die mij nog wat rond reed langs markt en over de rivier. Foto’s daarvan heb ik niet, dat was voorlopig even goed zo. Nu zit ik in de vertrek hal, op een lederen fauteuil (of iets dat ooit daarvoor verkocht werd) te wachten tot we gaan vertrekken. Een balie, een hal, en geen transportband. Het vliegtuig staat dertig meter verderop te wachten.

Update: Als in films van voor de vijftiger jaren, we lopen over het veld naar het vliegtuig. Rechts staan 11 zwarte glimmende gepantserde auto’s, een rode loper ligt klaar. Even later in Addis Abeba beelden van de president die ontvangen wordt in Juba.. Midden in het nieuws. Ook op het nieuws: berichten dat Saif Gadhaffi gevangen genomen zou zijn.

La Paz

Een van de sprekers hier is de eerste gekozen burgemeester van zijn stad in Bolivia, La Paz. Daarna had hij nog een carrière in de centrale regering en werkte bij de wereldbank. Nu reist hij de wereld rond, en deelt zijn uitgebreide ervaring. Een prachtig verhaal van hem over zijn ervaringen als net gekozen, jonge burgemeester, en hoe hij merkte dat mensen altijd ontevreden waren met wat er gebeurde omdat ze niet wisten wat er aan ten grondslag lag. Toen men eenmaal zeggenschap kreeg en zelf kon meebepalen welk budget wanneer waaraan werd uitgegeven, ging het na een paar jaar beter. Met de door de centrale regering aangewezen burgemeesters was het vaak binnen een jaar afgelopen, zij konden nooit de verwachtingen waarmaken, mensen waren snel boos. Inmiddels is bij de laatste verkiezing 65% van de gekozen burgemeesters herkozen. Ook hier heeft decentralisatie een goede rol gespeeld.

De burgemeester sprak zojuist met een Duitse collega in het Duits. Iedereen hier is tenminste in twee talen vloeiend, maar eigenlijk is dat erg weinig. Naast mij zit een Soedanees die zes talen vloeiend spreekt, waaronder Nederlands. En zijn moeder spreekt er acht. Daar kunnen wij Nederlanders nog een puntje aan zuigen.

Uganda

In ons gezelschap sinds gistermiddag een delegatie uit Uganda. Een uurtje vliegen hier vandaan, en al vijftien jaar bouwen ze daar hun land en democratie weer op. De District Commissaris deelde deze morgen zijn ervaringen met decentralisatie als middel om vrede en stabiliteit te verkrijgen met ons. Een verhaal waar niets op aan te merken viel, en dat veel vragen kreeg vanuit de deelnemers hier. Een levendige discussie als gevolg.

Ondertussen gaan achter het gebouwtje waar wij hier zitten de mensen en auto’s voorbij, en af en toe een groepje koeien met prachtig lange horens. Onverharde wegen, vrouwen in kleurige gewaden of in moderne pakken. Schoolkinderen, zakenmensen, soldaten. Legertrucks en auto’s van allerlei NGO’s.

Zuid Soedan is vier maanden oud en iedereen wil mee doen. Is het niet bij het opbouwen van de democratie, dan wel bij het bouwen en exploiteren van de grondstoffen. Er zitten ook hier veel Chinezen in het hotel.

Siwa

Zoveel beleefd in Siwa, ik doe er nog een stukje over. Overal rond de oase ruxefnes, zoals de orakel tempel van Alexander. Die heeft hier rondgebanjerd, en men vermoedt dat hij hier zelfs in de regio begraven is. Er wordt druk gezocht naar zijn tombe. Ook een mountain of the dead bezocht, waar van oudsher machthebbers werden bijgezet ik grafkamers. Een paar daarvan hebben stuc wanden en tekeningen en hiëroglyfen. De berg is tijdens de Tweede Wereldoorlog vernield door Engelse soldaten, die hele stukken verwijderden om mee naar huis te nemen. Van af die berg weer een prachtige blik op de omgeving, met alle eilandbergen daarin, de zoutmeren en de 300.000 palmen van de oase. Rondgebanjerd in de oude stad, thee gedronken in het kroegje op de hoek, gewinkeld bij Mahmoud, die zijn eigen ontwerpen laat uitvoeren in zoutsteen. De winkels met dadels uit de oase en de olie, de winkeltjes met proviand (chips en koekjes). De fietsenmaker, de garage, de smid en de kappers. De apotheek en het hospitaal. De soldaten die hier ruim aanwezig zijn vanwege de grens met Libië. De verlopen hippies en de mediatie groepjes die hier iets vinden in de woestijn.

Een mengelmoes van oud en nieuw, eigen en vreemd, nu en toen, aards en spiritueel. De meeste hotelletjes goedkoop en gericht op backpackers, maar ook een paar zeer fraaie ecolodges, waar je zo onder zou willen duiken. Als je de kamers ziet, volledig ingericht met lokale producten, palmhout en leem en wol, wil je direct verhuizen, en hier gaan wonen. Om je vervolgens na een paar weken gruwelijk te vervelen misschien. Maar toch.

Mijn favoriet: Ghaliet, even buiten de stad (zitten op het net). Een lokaal echtpaar liet het bouwen in traditionele stijl. Een eigen bron voedt het zwembad, er is een spa, met allerlei watermassages. Het ontbijt wat we er kregen was eerlijk en heerlijk. Twaalf kamers, en die op de bovenste verdieping hebben een glazen dak zodat je ‘s nachts vanuit je bedje kunt genieten van de sterren. Geen idee wat zo iets zou kosten bij ons, maar hier ben je klaar voor 400 pond per nacht. Ongeveer 60/70 euro. Goed, je moet er voor naar Egypte vliegen en dan 12 uur met de bus, maar dan heb je ook volledige rust en stilte en een kleine stad om ‘s avonds vermaak te zoeken, en de hele grote zandzee binnen bereik. Dus wilt u rust, moet er nog een boek af, wilt u avontuur en afwisseling: Kom naar Egypte!

Bijeen

Alhoewel het hotel een aanfluiting is met een te hoge prijs, is de conferentie zeer de moeite waard. In de ochtend nog wat aarzelend, maar na het eerste half uur zat iedereen er vol in. Goede workshops en discussies, en het stickeren was net als thuis. Hoewel daar de stelling: eerst decentraliseren of eerst ontwapenen niet aan de orde komt natuurlijk. Dit land kent grote uitdagingen, maar van wat ik vandaag zag heeft het ook potentieel die aan te gaan. Benieuwd naar de dag van morgen. Jammer dat mijn camera nu niet goed aan te sturen is, maar dit is de foto waar u het mee moet doen.

Ik heb een bizar bestaan. Zo zit je in de woestijn in je slaapzak, en een paar dagen later heb je een politieke discussie of houd je een praatje in je wethouderspak. Wel in de klamme middaghitte natuurijk, maar toch. Gelukkig een schoon kussen en een schone hele klamboe, dus alles wat hier nu nog rondvliegt kan me niet benaderen vannacht. En er vliegt hier van alles. Het piept en het kraakt buiten van de dieren. Hopelijk zaterdagochtend tijd om een beetje in de stad rond te kijken want dit is wel heel erg weinig land wat ik nu zie.

Juba

Vanmiddag gearriveerd in de hoofdstad van Zuid-Soedan, oplettend lezertje. Een typisch Afrikaanse stad, plat, uitgebreid, met een lage bebouwingsdichtheid. geen verharde weg nog gezien van af het vliegveld, ook niet vanuit de lucht. De chauffeur die mij op zou wachten met zijn bordje verwachtte iemand uit een ander vliegtuig, dus het was raden welke auto er voor mij tussen stond. Dat was dan nadat het visum geregeld was. Op zich niet ingewikkeld, we hadden alvast een introductiebrief. Te zien aan de wapperende velletjes bij de balie, is dit de normale procedure. Ook normaal is dat daar honderd dollar voor wordt betaald, en die had ik natuurlijk niet. Wel Euro’s maar die zijn hier kennelijk nog niet welkom. Ik moest maar even gaan wisselen. Kantoor dicht natuurlijk. Gelukkig veel NGO-ers aan de balie, en een daarvan gaf mij honderd dollar voor mijn zeventig Euro, De hotelkamer was niet helemaal wat ik er bij in gedachte had, toen men mij vertelde dat het beste en duurste hotel vol was geboekt maar wij daar een waardige vervanger voor zouden krijgen. Mijn badpak heb ik in ieder geval niet nodig. Doet me aan de Base in Basrah denken, maar daar pasten mijn stekkers altijd wel. Hier zal de elektricien dat voor mij regelen binnenkort, iIn de stad onderweg vrijstaande huizen en lage gebouwtjes. Daaronder het kantoor van de Fist Lady, die zich voor vrouwen en kinderen inzet aan het bordje te zien. Overal blijk van de nieuwheid van het land. Oproepen tot het referendum van afgelopen voorjaar, de vlag op posters als symbool voor vrijheid.

Overal ministeries en kantoren van hulpverleners, gehuisvest in portacabins. De chinezen zijn ook hier al gearriveerd, net als in andere opkomende staten. Het internet is in ieder geval razendsnel en overla aanwezig in dit kamp, dus maar eens een skypegesprekje proberen hier.