Krijgt u op het ogenblik uw cadeautjes in uw schoen, oplettend lezertje, bij ons gaat dat anders. Van de week bofte ik weer eens op kantoor, de tissuedoos was ongeopend. We zetten hier veel tissues om en in al die dozen zit een cadeautje, dat er meestal door de dames van de schoonmaak uit wordt gehaald. A, de jongeman die onze kantoren bijhoudt, doet dat niet, maar ik weet dat hij altijd wel wil weten wat er in zit natuurlijk. Dat wil ik namelijk ook. A (V), onze RTL, vond vorige week een heel mooi gebaksvorkje onderin een lege doos, gemist door de dames. Deze week vond ik een echt roestvrij stalen herenring en een geduldspelletje. Ik heb ze aan A gegeven en die zag er wel brood in. Alle mobiel sokjes heb ik zelf gehouden en de geeltjes gebruiken we ook. En ik heb nog een raar plakding gevonden, dat aan de spiegel blijft hangen als je het daar tegenaan gooit. U begrijpt, je stelt gewoon je normen van “leuke cadeautjes ” bij als je hier een tijdje zit. 

Eid Mubarak, oplettend lezertje. Er zijn waarschijnlijk meer feesten in Islamitische landen, maar de Eid feesten zijn zeer belangrijk. Eerst het einde van de Ramadan, dat was begin september, drie dagen lang feest. Morgen het andere Eid, dat van het offer van Abraham, wat hier gevierd wordt. Als het een beetje kan offer je een schaap, of laat dat doen. Armen eten er van mee. Dus vandaag de laatste dag op kantoor voor de lokale medewerkers, dan drie dagen Eid en weekend. Net als bij ons zijn er collega’s die twee dagen verlof opnemen en dan anderhalve week vrij hebben, voor een reisje verder weg. Ook collega S had die plannen gemaakt. Hij wilde naar Erbil in het noorden, genieten van groen en fris. Helaas: ook hier moeten de kinderen naar school en het hoofd der school gaf geen toestemming om kindlief van school te houden. S. was dus zondagochtend gewoon op kantoor. Zijn reisje zal moeten wachten tot februari, dan heeft de school voorjaarsvakantie. En een schaap offert hij dit keer ook niet, in verband met een sterfgeval hebben ze er pas geleden al zeven geofferd. Het kan te gek ook.

Vanmorgen vond ik voor ons woongebouw een half eitje, leeg. Vermoedelijk van een mus, maar ik heb geen verstand van eieren. Ik zou echter niet weten wat het anders moet zijn, er zijn hier voornamelijk mussen die overal in de muren een plekje vinden. We hebben hier geen dakpannen maar er wordt wel musvriendelijk gebouwd, met hier en daar een onverwachte opening in het metselwerk. Dat eitje duidt er op dat de mussen het wel weer zien zitten, nu ze niet meer dood van het dak vallen van de hitte. Ik heb het mee naar kantoor genomen en laten zien, iedereen wordt vrolijk van jonge vogels, nu nog even zien of we ze ook ergens aantreffen. Het eitje bracht I tot een ontboezeming. Hij woont alleen met zijn vrouw, zonder kinderen. Ook het huis ligt nog al afgelegen, dus rustig. Een echtpaar duifjes zocht de nis van het toilet uit als nestplek. Daar bouwden ze, daar broedden ze en daar brachten ze hun jongen groot. Zonder zich ook maar iets aan te trekken van het komen en gaan van I en zijn vrouw. Je kon zien dat het hem veel plezier had gedaan, die jonge duifjes. Toch jong leven in hun huis. Net als bij ons wordt de duif gezien als een symbool van vrede. Daar kun je er niet genoeg van hebben hier.

Dachten we hier een regering te hebben, wil Alawi toch niet meewerken. Hij wilde steeds de premier zijn, en hield vol dat hij zonder die knieval niet mee zou regeren in een brede coalitie. Men verwachtte dat hij het laatste aanbod toch aan zou nemen, omdat er geen andere kansen waren mee te regeren. Kennelijk vond hij dat niet belangrijk genoeg, want de laatste stand van zaken is dat hij toch  niet mee doet. Wat nu? Gaat hij gedogen, als onze Geert? Gaat hij dwarsliggen (zou ik bijna hetzelfde af kunnen maken, deze vraag). Hoopt hij op andere kansen? Ook interessant: de hoogste rechtbank gelastte tot een regering. Wat gaan ze nu doen? Welke macht hebben ze het af te dwingen, welke middelen? En ook aardig om te weten: wat gebeurt er met de geweldsspiraal? Blijft die omhoog draaien? Vlakt hij uit? Na de bijpraat die wij gisteren kregen hebben we hier nu aardig wat harde informatie, die ik hier niet ga delen met u, oplettend lezertje. Maar ik ga er van uit dat het allemaal nogal ernstig is, en dat de mensen die dit soort zaken organiseren niets goeds in de zin hebben. Kantje boord, the razors edge, pompen of verzuipen, wankel evenwicht, winnen of verliezen, alles of niets. Allemaal uitdrukkingen die me door het hoofd spelen bij deze ontwikkelingen. En geen van allen positief.

Ik had gelijk toen ik verwachtte dat Margreet als eerste met de namen van de vlinders zou komen. Niet alleen als eerste, ook als enige. U heeft er niets mee kennelijk oplettend lezertje, de namen van beesten. Maar goed, ik geef ze u toch: de oranje vlinder is de Colotis fausta. De mooi oranjerode libel is de Crocothemis seviia/erythraea. Op de sites hieronder kunt u ze vinden, samen met al hun bijzonderheden. Inmiddels heb ik nu ook een foto van dat andere vlindertje. Betrapt op een moment dat het even rustig zat in plaats van zenuwachtig rond te fladderen. Als u goed kijkt of de foto vegrroot ziet u twee draadjes-dunne aanhangsels aan de achtervleugels, uitlopend in een iets groter rondje waar ook wit op zit. Hopelijk net genoeg om dit keer het beestje een naam te geven.

Het beestje dat dit op zijn geweten heeft, is vermoedelijk een mug. Twee dagen lang van een kleine bult tot een plek van ruim 10 cm in doorsnee, en het bleef maar kriebelen. Gelukkig heb ik me kunnen beheersen, ik wil niet weten hoe het er uit zou hebben gezien anders. Er zijn mensen die denken dat dit van een spin was, maar volgens mij kan ik dit ook van een beetje gemene mug krijgen. Hopelijk niet al te vaak.

Op vrijdag hebben wij onze kantoren aan ons zelf. De dagen worden heerlijk, de levendigheid op straat neemt daarmee toe. Vrijdag is een vrije dag, dus een soort zaterdag-zondag geluid zeg maar. Normaal hoor ik daar overdag niet veel van. Deze ochtend echter heb ik even geprobeerd of er een raam open kon in mijn kantoor. Het kon. Dus lekker met de geluiden van buiten aan het werk. De gasverkoper met zijn paard en karretje, die op de fles slaat om te laten weten dat hij er aan komt;de buurman die iets aan het timmeren was; de alom aanwezige honden en heel veel vogelgeluiden; het kraaien van een haan, die ik eerder alleen vermoedde. Bij het naar het kantoor lopen had ik al een echtpaar kwikstaartjes gezien, die ik helaas nog niet heb kunnen vastleggen. Maar even het dak op om te zien hoe het er uit zag deze dag. Die buurman stond op zijn dak zijn boiler te bekloppen. Bij de poort zag ik een schitterend heldere Irakese vlag wapperen, restant van het bezoek van de gouverneur, net als de netjes bijgeknipte hagen. Niet dat dat laatste anders niet gebeurt, er zijn hier altijd mensen aan het werk met de grasveldjes en de struiken. Kort voor elf uur hoorde ik het geluid van de moskee door het raam, tijd om bij elkaar te komen. Ook wij kwamen bij elkaar als iedere vrijdag. Zo’n beetje het einde van de week, al waren er vanmiddag nog opvallend veel collega’s druk met het opstellen van een succesrapport. Mijn huiswerk was af, ik ging mijn pc opschonen.

U zult het inmiddels gelezen hebben: er is een soort coalitieafspraak gemaakt. Bij het scheiden van de markt, want de hoogste rechtbank had bepaald dat er donderdag een premier en een parlementsvoorzitter aangewezen moest zijn. Dat betekent niet dat men nu hard aan het werk gaat, de verwachting is dat het nog wel wat maanden kan duren voordat alle ministersposten tot ieders tevredenheid verdeeld zijn. Wel hoop ik dat dit resultaat genoeg zal zijn om de geweldsspiraal weer neerwaarts te laten bewegen, want dat is wel erg nodig. Een ding is zeker: de nieuwe regering gaat niet honderd dagen het land in om te zien wat er leeft. Veel te gevaarlijk.

Over die gevaren zijn wij vanmorgen weer even bijgepraat. Allerlei spannende verhalen over wapensmokkel, opslag, aanslag en nog wat van die onderdelen voor een spannend jongensboek. We blijven alert en iedereen is nu druk doende om zijn internet pagina’s na te zoeken op ongewenste informatie. Adresstroken verwijderen op veilige wijze, geen lijsten met medewerkers laten slingeren, computer net onbeheerd achterlaten (o jé, daar ga ik al): u kent dat wel. Spionageboeken vol is er mee geschreven. We zitten er nu midden in, dus van mij kan die nieuwe regering dxf2xf2r.

Vandaag kwam de gouverneur langs, Shaltagh Aboud. Ik schreef al hier (of opTwitter) dat men een oogje had laten vallen op onze compound, met name ons kantoorgebouw hier. Men heeft erg veel, te veel ambtenaren. Dat gaat ongeveer zo: je hebt en fabriek die kabels en leidingmateriaal maakt. Je zou denken: in een land waar de hele infrastructuur aan vervanging toe is en zeker het elektriciteitsnet, is dat een aardige voorziening, die zichzelf kan bedruipen. Maar nee, de Chinezen beloven je dat ze je hetzelfde leveren voor minder geld. Dat mindere geld is op het eerste oog waar, maar de kwaliteit is bedroevend. En je eigen fabrieken staan droog. Veel van dit soort bedrijven zijn eigendom van de staat en de werknemers daar ambtenaren, die kun je niet zo maar weg sturen en sociale dienst hebben we hier niet. Dus waar laat je al die werkloze ingenieurs? Die laat je voortaan administratief werk doen, paspoorten maken, visa aanvragen verwerken. Lijkt handig maar als u weet hoe lang het hier duurt voor je paspoort vervangen of verstrekt is, dan begrijpt je gelijk waarom wij geen ingenieurs gebruiken voor dat werk. En ja, die paspoorten worden niet in die kabelfabriek aangemaakt, dat moet ergens in de stad. Te weinig plek voor al die mensen, men barst uit zijn voegen hier en daar. En dan is daar ineens die compound die tot in de puntjes verzorgd is, en die ook nog jouw eigendom is, uitgeleend aan een Amerikaanse organisatie. Tja, een en een, oplettend lezertje. Voor ons zou het desastreus zijn als we hier nu niet kunnen blijven. Dus we zoeken een oplossing en na een aantal gesprekken kwam de gouverneur eens een kijkje nemen. Ik ken de man van de vele website foto’s die ik voorbij zie komen en de foto’s bij de verslagen van activiteiten. Daar lijkt hij dus sprekend op. Tegen een uur zou hij komen en dat lukte aardig. Een niet te missen beweging. Op de outer inner compound kwam een motoragent en zes gepantserde auto’s, met de gasten die meekwamen. Een half leger aan beveiliging kwam mee, rode baretten op, geweer in de arm of in de aanslag. De ander auto’s inclusief een auto waar een mannetje op staat met en machine geweer op driepoot, bleef op de outer-outer compound achter, De poorten gingen open en weer dicht, onze beveiligers stonden met helm en vest en geweer, of met portofoon op alle strategische punten. Praatje van de RTL met het verhaal waarom wij echt niet weg kunnen hier en nu, antwoord van de gouverneur waaroom hij toch echt meer ruimte nodig had. Een vrolijke  wandeling langs de kantoren, waar wij druk zaten te wezen. Een snelle wandeling over de compound, nog een verhaaltje, en wij maar wachten in ons driedelige pak, omringd door stoere jongens met rode baretten. Daarna in optocht naar de lunch waarvoor het hele personeel was uitgenodigd. Binnen past dat zeker niet allemaal, mar gelukkig kun je hier rustig op een buitenetentje rekenen zonder angst voor een buitje. Ik heb de gouverneur verblijd met met mijn vaste geschenk: een fotoboek over Holland. Hij vond het vooral leuk omdat hij het uit vrouwenhanden ontving, zei hij. Vier maanden geleden was hij in een grote stad, kom hoe heette die ook weer, het was niet de hoofdstad. Gelukkig schoot het hem te binnen, La Haya, daar was hij. Een goed bezoek waarvan hij hoopte dat het beantwoord zal worden. Hij ziet wel wat in samenwerking. Eerst maar eens zien of we deze samenwerking voort kunnen blijven zitten. Maandag gaan we in onderhandeling, dus dat is alvast winst. Het is jammer dat ik hier zo weinig foto’s kan plaatsen want het zijn echt leuke plaatjes geworden. Eens kijken of ik er een kan vinden waar ik alleen met de gouverneur op sta, dan kan het wel.

De stoerste van het stel

De beste baklava komt uit Syrie

U kunt er alles over lezen in de krant en zien op het journaal, oplettend lezertje: de veiligheidssituatie is in een neerwaartse beweging geraakt de laatste weken. Aan de collega’s is dat goed te merken, met ieder incident worden ze voorzichtiger. Ze willen als het kan voor donker thuis zijn, dus om vier uur is het een grote uittocht, als het werk het toelaat. De behoefte aan af en toe een dag thuis is ook toegenomen. RTL A was met Dr E op de base voor een bezoek aan de Ambassade en mensen van het State Department, waar we mee samen werken. Zij met een konvooi, hij als lokalo met eigen auto. Bij vertrek kon Dr E wel weg, maar A niet. Reden: er was een incidentje net buiten de poort. Even navragen hoe ernstig dat incidentje was, ja het was wel erg, er was een dode bij gevallen. A was even bang dat ze vandaag niet meer van de base af zou komen. Geluk gehad dus dat dat toch gelukt is. Maar vooral Dr E heeft geluk gehad. Hij kwam veilig terug, in zijn eigen, luxe, maar ongepantserde auto.

Veel van ons werk bestaat uit het trainen van mensen in allerlei moderne technieken en snufjes op het gebied van plannen, begroten en uitvoeren. Gisteren kwam er een hele groep hoog opgeleide vrouwen van alle leeftijden. Waar de roadblocks voor vertraging zorgde, kwamen ze toch allemaal naar onze workshop . Veel hadden de eerste workshop gevolgd en net als hun mannelijke tegenhangers worden ze steeds enthousiaster naarmate ze meer leren. Na afloop heb ik ze allemaal nog even gegroet en gevraagd hoe ze het vonden, met een vertaler voor degenen die geen Engels spraken. Allemaal vonden ze het nuttig en aangenaam, ook het netwerken met vrouwen vonden ze heel belangrijk. Dat was ook voor ons een bonus. De realisten vertelden dat wat ze leerden voor Irak nog wel een grote stap was. Ik heb geantwoord dat we ons dat goed realiseerden, maar dat zij nu wisten waar het heen moest, en dat er met kleine stapjes op weg gegaan moesten worden om er te komen. We geven ze slechts het gereedschap, het bouwen en opbouwen moeten ze zelf doen. Ze willen allemaal de volgende module, dus als het een beetje meezit zien we elkaar daar weer. Het zijn de kersen op het ijsje, dit soort bijeenkomsten. Een land verbetert sneller als je vrouwen kansen geeft. Naar die maatstaf gemeten gaat Irak een goede toekomst tegemoet met deze vrouwen.