Democratie versterken kun je overal en altijd, zelfs op vakantie. Onze jonge Zweedse duikinstructeur Christofer (ja inderdaad, vind er maar wat van) mocht voor het eerst stemmen. Hij had, net als slechts 30% van de in het buitenland verblijvende Zweden, de moeite genomen om in Jordanië per brief te mogen stemmen, waar hij heel blij mee was. Een indrukwekkende envelop lag voor hem klaar toen we terugkwamen van weer een geslaagde duikdag. Of wij maar even zijn getuigen wilden zijn van dit belangrijke moment, hij had namelijk twee handtekeningen nodig voor dit proces. Een ex-wethouder vond hij daar wel heel geschikt voor. Christofer gaat de wereld en de walvissen redden, na de studie die hij opneemt als dit jaartje duiken er op zit voor hem. En hij begint al vast met Zweden te redden van de blauwe coalitie. Twee jaar was hij als vrijwilliger actief voor de milieu partij (en hij moet nog 19 worden) en die kregen ook nu weer zijn stem, omdat hij de anti-immigrantenpartij tegenwicht wilde geven. Elke stem telt, vindt Chistofer, en daar ben ik het mee eens. Mensen die het niet over hun kant laten gaan, die zich actief opstellen en iets willen betekenen voor een ander, daar wordt ik wel vrolijk van. Dat was ik uiteraard al na zo'n duikdag, maar ik vind het hoop- en moedgevend zulke mensen tegen te komen, zeker van die leeftijd.

We hebben dus met plezier het getuigenschap op ons genomen, mijn zusje en ik. Zij heeft er mooie foto's van gemaakt, als ze die stuurt zal ik ze bij dit bericht plaatsen.

Na twee weken off line had ik heel wat internet in te halen. Zo kwamen er de nacht na de uitzending van ZomerNachten al reacties binnen. Die heb ik vanavond beantwoord, het was een handjevol reacties, allen om van te blozen. Ik blij, Producente Joga blij, en ZomerNachten gaat volgend jaar verder. (Niet vanwege die reacties uiteraard, is gewoon een ijzersterke formule). Maar door alle gedoe met de nieuwe Mac (het is nog een worsteling met de materie) was mijn info adres van de website waar Casa Luna naar verwees een tijdje onbereikbaar voor mij. Vanavond lukte het mij weer om contact te leggen. En zie, tot mijn starre verbazing: nog tientallen reacties in de dagen na de uitzending. Allen hartelijk dank hiervoor, ik heb nu echt rode wangetjes, oplettende lezertjes. Het zal een paar avonden duren, maar u krijgt allen een reactie van me, dat is wel het minste wat ik kan doen. Er zitten ook een paar heel bijzondere bij. Van mensen die uit Irak komen, of die er naar toe gaan. Van een kunstproject. Van een bestuursvacature. Kortom, het heeft nogal wat los gemaakt.

Mijn stelling dat er 's nachts veel meer mensen wakker zijn dan de meeste mensen denken is in ieder geval wel waargemaakt. Zelf ook jarenlang mezelf wakker gehouden met luisteren naar nachtradio die altijd toch een aparte sfeer heeft vind ik. Maar die reacties, nee, die had ik niet verwacht.

Een mooi cadeau hier in de eerste week terug  in Irak

Langs de rand van het zwembad staat een jonge vrouw met een grote gele handdoek. In het zwembad staat een klein jongetje, modelletje van een jaar of twee, op de brede treden, naast de ligbedden met daarop een aantal mannen in goed gesprek. Telefoontjes worden opgenomen, men spreekt Arabisch en Engels door elkaar, tegen elkaar en tegen de I-phones. De jonge vrouw probeert het jongetje er toe te bewegen uit het water te komen. Tijd voor een douche en een maaltijd. Daar heeft het jongetje helemaal geen zin in. De jonge vrouw komt dichterbij, maar wordt nat gespetterd. Niets wat ze doet of zegt kan rekenen op een positieve reactie. Tijd om het jongmens bij zijn oor te pakken of hem met overtuiging op te tillen en mee te nemen, denk je dan als Hollander. Dat gebeurt niet, het jongetje trekt zich niets aan van de jonge vrouw en blijft lekker bij de mannen hangen, die het al helemaal langs zich heen laten gaan. De jonge vrouw geeft het op en druipt af.

Is dat een ongehoorzaam zoontje van een aarzelende moeder? Nee, dat is een jongetje dat, hoe jong hij ook is, weet dat hij de baas mag spelen als het hem uitkomt. De jonge vrouw is niet zijn moeder, maar de Aziatische Nanny. Wil je een beetje mee tellen in Jordanië, waar deze scene zich afspeelde, dan neem je met een jong gezin (2 a 3 kinderen) er een Nanny bij. Die kun je vervolgens zo negeren als je wilt. Bij het ontbijt, aan het strand, langs het zwembad of waar ook maar. Op een gegeven moment telden we er een stuk of zes op het terras waar we ontbeten. Vaak alleen met de jongste, terwijl de rest van het gezin uitsliep. Ik heb niets tegen Nanny's en ze zullen zelf ongetwijfeld blij zijn met de baan,die slecht betaalt, maar altijd nog beter dan thuis. Wat wel jammer is: een hele generatie goed gesitueerde kinderen groeit op met het idee dat personeel onbeschoft behandeld kan worden, zonder enige consequentie. Dat belooft straks wat, die worden nog veel vervelender tegen mensen die minder verdienen dan zij, dan hun ouders al zijn.

Eid Said (spreek uit Ied Saied) was vandaag de zin die men gebruikte bij de begroeting na vijf dagen afwezigheid aan het eind van de Ramadan. Niet zo maar "Hallo, hoe was je weekend". Eid is de tijd dat je fouten rechtzet en contacten weer aanknoopt of repareert. De typisch Iraakse wijze van begroeten (schouder aan schouder en kussen op de beide wangen) was aan de orde van de dag. Alleen voor mannen uiteraard, vrouwen zoenen elkaar gewoon zoals u en ik dat ook doen in Nederland. Af en toe kwam er een bakje snoepjes langs, en de kaarten Happy Eid kwamen via de mail. Veel collega's die vertelden dat ze me gemist hadden en blij waren me weer te zien. De meegebrachte spullen, bestellingen en cadeautjes, uitgedeeld. Althans, een deel. De klompjes en de stroopwafels zijn morgen aan de beurt. Ik vond het niet passend om iedereen langs te gaan terwijl het Eid Said verhaal speelde. Alles op zijn tijd.

Kom je uit Irak voor een roeitochtje, hebben de weergoden bedacht dat het tijd is voor flink wat wind. Roeiers zijn niet bang voor een buitje, maar windkracht zes dwars op, dat is te gortig op breed water. En breed water hebben  we op Het Oude Veer waar de botenloods staat. Veel nieuwe gezichten na drie maanden niet op mijn roeiclub te zijn geweest. Boten met een nieuwe naam. Mijn lievelingsboot, de Amer, heet nu ineens Den Helder. Dat laatste is dan weer wel leuk en men heeft mij verzekerd dat er over nagedacht is. Nieuwe, of in ieder geval voor onze club nieuwe boten. Er werd een filmpje over roeien gedraaid als troost, maar dat ging mij te ver, ik heb nog wat visites gereden. Daarna weer terug naar de loods omdat er gebarbecued zou worden Dat was toch ook wat lastig. Er was een tent geregeld, maar wie gaat hem opzetten in een hoosbui? Gourmetten werd het uiteindelijk, dat ging ook heel goed. Ondanks al dat improviseren en het ontbreken van het roeien toch weer een paar gezellige uurtjes met de roeivrienden.

En dan is het eind echt in zicht. Nog even bij de buren de post weer regelen, dit logje maken en dan mijn koffers pakken. Het weekje Nederland is voorbij.

(Foto gemaakt tijdens roeitocht rondje Anna Paulowna, zomer 2009, ikzelf ben het middelste petje)

De uitzending van ZomerNachten zit er op, oplettend lezertje. Hopelijk bent u een oplettend luisteraartje geweest. Als u te veel last heeft van Klaas Vaak rond het middernachtelijk uur: geen nood! Op de site van ZomerNachten en Casa Luna kunt u nog vier dagen de hele uitzending met muziek beluisteren. Ook is er een podcast te downloaden maar die is zonder muziek en dat is toch jammer, want de muziek vond ik zelf natuurlijk erg mooi (anders had ik wel iets anders uitgezocht natuurlijk). Het was een erg leuke ervaring, een radio live uitzending in de NOS studio. Ik heb wel lokale en regionale studio's meegemaakt, en ook landelijke tv, maar landelijke radio nog niet eerder. Je stapt de wereld van het journaal en Het Oog binnen. Met de vakkundige ondersteuning van producente Joga Brouwers en technicus Bert Schulz kon het eigenlijk niet mis gaan. De anderhalf uur bracht ik in gepaste vrolijkheid door in de goudvissenkom van de studio. Ik binnen en zij buiten achter glas. Met veel thee, Spa appel en tucjes. Daarna keurig weer thuis afgeleverd door Jeroen. Even na half vier thuis, waar een aantal onverwachte mailtjes op mij wachtte. Voor het merendeel van onbekende mensen die de moeite hadden genomen midden in de nacht mijn mail adres te zoeken en een reactie op de uitzending te geven. Prachtig allemaal. Ik kreeg nog cadeautjes ook! Flipje mag ik nu voor altijd de mijne noemen, dus het worden drukke tijden, met Flipje en Mac, daar kunnen mooie dingen uit voortkomen. En ik kreeg een prachtige Ipod shuffle, met opschrift. Je doet het er niet voor, maar het zou gekund hebben! Het hoogtepunt van een mooie week in ons frisse kikkerlandje.

Hoe ik alle spullen die mijn huis zijn binnengedragen weer zonder overgewicht naar Irak moet krijgen, is nog een raadsel. Daar ga ik een nachtje over slapen.

Het zijn wat rommelige dagen, oplettend lezertje, en dus wellicht ook wat rommelige logs. De overschakeling naar een Mac heeft ook vervelende bijwerkingen want uitgerekend vandaag is er "een dingetje" met Safari. Dus de oude laptop kan nog niet buiten dienst. Er gebeurt erg veel, te veel om te loggen. Ik beperk me dus tot een ervaring die een verbinding legt tussen Basra en Den Helder. 

Gistermiddag zat ik bij het reisbureau, nog even een wijziging aanbrengen in de reisplannen. Zoals in zoveel (semi) openbare ruimtes hangt daar een groot beeldscherm, vaak zie je daar filmpjes van verre oorden, die je zo zou willen bezoeken. Maar af en toe zijn er ook nieuwsbulletins (alles zonder geluid), en toen ik opkeek was er zo'n bulletin. Met bekende, of herkenbare beelden: uitgebrande auto's, vernietigde lichamen, mannen in hetzelfde uniform als onze buren in Basrah. Het zou toch niet? Jawel, het zou. Een spoor van aanslagen door heel Irak, met weer vele tientallen doden en honderden gewonden. Thuis meer info gezocht en gevonden, en met opluchting geconstateerd dat er in Basrah (nog) geen doden waren. Dat is een vreemde opluchting. Zo snel gaat dus het principe van het hemd dat nader is dan de rok. Want het maakt natuurlijk eigenlijk niet uit of die dode valt in Najaf of in Bagdad of in Basra. Maar we kunnen niet het leed van de hele wereld op onze nek nemen, dus schermen we ons af voor dat wat verder van ons af staat. Bij rampen kijken we of er niemand van onze familie, onze stad, onze nationaliteit bij is. Is dat allemaal niet het geval, dan raakt het ons minder. Zelfbescherming.

Mijn opluchting duidt er op dat in de afgelopen drie maanden Basra heen beetje "mijn Basrah" is geworden. Daar wonen nu vrienden, collega's.

Maanden geen geld uitgegeven in een winkel, maar dat is vandaag denk ik aardig rechtgetrokken. Na een hoognodig bezoek aan de kapper een rondje binnenstad Den Helder. Wat de collega’s hebben besteld en cadeautjes uiteraard. Kleding, camera, scheerapparaat, muziek, films. Op zo’n rondje kom je natuurlijk bekenden tegen, sommigen verbaasd, en sommigen weten dat je in de stad bent. Iedere keer dezelfde vraag: bevalt het, is het leuk? Ja, het bevalt, het is interessant, leerzaam en zo nuttig als maar mogelijk is onder de omstandigheden.

Vandaag, dinsdag, producente Joga van de trein gehaald en bijna de hele dag gewerkt aan het draaiboek voor vrijdag. Ja, er komt nog heel wat kijken voor zo’n liveprogramma, oplettend lezertje. Helemaal niet moeilijk om anderhalf uur vol te kletsen. Mensen die mijn kennen weten dat ik makkelijk het dubbele kan halen. Maar om dat zo te doen dat het boeiend blijft voor de late luisteraar, dat alles wat voor mij van belang is er in zit, dat er afwisseling is, dat het zin heeft, ja, daar moet je wel even bij nadenken natuurlijk. Maar vanmorgen vroeg al kwam de uitwerking, dus kan ik nu de lege plekken in het draaiboek (overal waar tekst van mij moet komen) in mijn hoofd in gaan vullen. Opschrijven doe ik niet, dat doe ik meestal niet, maar in je hoofd bedenken wat en hoe je wilt vertellen, dat is wel zo verstandig.