Vanmorgen bij het wakker worden, in een onverwacht frisse kamer, een bericht op de mobiel, oplettend lezertje. Als je naar de DEFAC gaat, PPE mee. Met andere woorden, als je je buiten je eigen woongebouw begeeft, neem dan helm en vest mee. Zo’n vest weeg ruim 15 kilo, dus daar zit iedereen echt op te wachten. Mijn nieuwe buurman gevraagd of dat betekende dat we niet buiten mochten komen, maar dat was niet zo gelukkig. De PSD-ers zaten lekker op het terras. Vest aan of naast je op de grond, geweer op je vest of aan de knie, de rest van de uitrusting grijpklaar, en ze sjouwen heel wat mee. Ook onze lokale PSD-es, dat zijn weer andere jongens dan onze lokale bewakers, waren gevraagd wacht te lopen. Op iedere hoek zit nu iemand, dus je breekt je nek over de bewaking. Een gezellige drukte als je op het terras je boekje leest en kopje thee drinkt. Het geeft D heel wat hoofdbrekens, om dubbele wachten te laten lopen en iedereen toch fris te houden. En de Irakezen willen graag ondersteunen. Vanmiddag in de namiddag, na het schilderen, buiten gezeten tot de zon onder ging en de moskeeën begonnen te zingen. Hopelijk vanavond een film met begin, eind en midden. 

Het dreigt wat routine te worden, oplettend lezertje. Donderdag of vrijdag avond, je zit net een filmpje te kijken, lawaai op de gang, klop op de deur, helm vest, grabbag, saferoom. Huwelijk, vals alarm. Daar leek het vanavond weer op. Lawaai op de gang, het verzoek alles aan te trekken en even later onder bewaking naar de saferoom. Een van ons kwam wat later, die lag al diep in slaap. Maar dit keer geen huwelijk. Iemand had een granaat gegooid over de muur ergens in de outer outer compound. Sommigen hadden ook een explosie gehoord, ik zelf helemaal niet. We zaten, we wachtten. De doghandler, die ook bij ons zat, werd gevraagd een rondje te doen om te kijken of er niet nog ergens iets lag. Dat was niet het geval, dus we mochten weer terug naar onze kamers. Inmiddels was de film waar ik naar zat te kijken afgelopen, geen idee of hij goed of kwaad afliep. Ik bedacht dat het handig zou zijn kaarten bij me te hebben voor een volgende gelegenheid, je gaat je snel vervelen op zo'n tuinstoeltje in een vrij kale ruimte. Gelijk maar gedaan en de volgende film begon. Omdat het vrijdag is en de film Liam Neeson als hoofdrolspeler had, maar gaan kijken. Hij was nog niet begonnen of ik hoorde geweervuur aan de andere kant van mijn muur, waar onze gewapende buren zitten. Althans zo klonk het mij. Dan hoef je niet te wachten tot ze kloppen, deur open, alles weer op en aan en wachten. Inderdaad, of ik maar weer snel mee wilde komen naar de saferoom. Nu was het wat langer onduidelijk wat er precies gebeurd was. Maar een aantal personen had met handwapens geschoten op de wachten bij de poort, een schoot er terug. Niemand gewond van onze kant, van de andere kant weten we niet. Inmiddels was bij het eerste alarm iedereen al gewaarschuwd, dus we hadden snel ondersteuning van leger en speciale politie. Ook de Amerikanen waren gewaarschuwd, maar gezien de lokale inzet konden zij niet veel meer toevoegen. Ze hebben ook een of ander slim dingetje waarmee ze vanuit de lucht kunnen bekijken wat er loos is. We werden gebeld vanuit het hoofdkwartier en door onze RTL, die met nog een collega niet op de basis was. Ik was zeer blij de kaarten bij me te hebben, want erg veel moppen kent niemand hier. Een ijsbox die in de saferoom staat deed dienst als tafeltje, eerst een spelletje spades, nog nooit eerder gespeeld. Daarna maakten we ons op voor een rondje 21-en. Net toen het leuk begon te worden was alles weer veilig en mochten we terug. We hadden bijna anderhalf uur gezeten, dus dan wil je zo'n vest wel uit en helm wel af. Wat opviel was dat nu meer collega's spullen bij zich hadden, waar ik tot nu toe de enige was met een grabbag. Al doende leert men. De film is nog niet afgelopen en nadert het einde, dus die ga ik nu maar even afzien. Als er niets tussen komt tenminste.

Al een paar weken bedacht ik dat ik weer eens achter mijn kamer langs moet lopen. Ik vroeg mij namelijk af waar het kabeltje heen ging wat hier getrokken is om onze satellietkastjes op aan te sluiten. Vandaag was ik toch onderweg, dus even tussen woongebouw en blastwall door. Dat is een paadje waar weinig gebeurt. De PSD-ers lopen er tijdens hun ronde, de work-outers nemen het soms op in hun rondje lopen of rennen, de doghandler borstelt er de hond. Het ziet er dus zo uit: dat kabeltje gaat naar het dak, recht door de muur heen geboord, geen probleem. De boiler staat er ook, en is een aantal weken geleden ook bij gezet, zodat ik niet onder een koude douche hoef. En toen ik langs liep zag ik mijn mint-stekjes gezellig in de vensterbank staan en hoorde ik Radio 1 via mijn Ipodje de Iraakse wereld in komen. Dat is nog steeds een zegen: live radio sinds een paar weken die feilloos werkt. Zo blijf je helemaal b(l)ij.

Gisteren viel me op dat ik meer vlinders zie dan ooit. Helaas nog maar steeds die twee soorten die ik al meldde hier voor Basrah, maar dan wel in ruimere aantallen. Geen honderden hoor, maar een paar tegelijk van beide soorten, dat is al heel mooi. Het weer is dan ook heerlijk, rond de dertig graden met een klein briesje. Dus ik vanmiddag op jacht met de camera. Die heel kleine blauwtjes waar ik over sprak zijn onmogelijk te vangen voor iemand als ik. Ze blijven onscherp. De oranje vlinder wist ik wel redelijk vast te leggen. Als bonus kreeg ik er een rood/oranje libel bij, toen ik langs de muur liep om te zien of daar nog iets bewoog. De padden en schildpadden hebben zich namelijk al maanden niet meer vertoond. De zweefvliegen en kleine zwart-witte bijen heb ik maar helemaal niet geprobeerd, dat is helemaal bewegelijk spul. Dus wie het weet mag het zeggen. Ik zet in op Margreet.

A was met gezin een weekje op familiebezoek in Bagdad, een stad waar hij ook hoopt te gaan werken. Een verlies voor ons. Vandaag was hij er weer, vrolijk lachend als altijd kwam hij ons aan de ontbijttafel een handje geven. We vroegen vrolijk terug: “En, hoe was het in Bagdad?” Zijn prompte antwoord: “Baghdad is burning”. Zijn familie woont in de wijk Kerada, dezelfde wijk waar de gijzeling in de kerk zo dramatisch slecht af liep. Bij hem in de buurt dus, en negen uur lang leefde ze mee met de gijzeling. Daarna treurden ze mee met de nabestaanden. De reeks aanslagen een paar dagen later was verder weg in de stad, daar heeft hij fysiek niets van gemerkt. Maar zijn antwoord sprak boekdelen. Het weekje Bagdad was drie dagen leuk, tot zondag dus.

Onze COP stuur ons wekelijks een brief, “L’s bullets”. Vol informatie die van belang is. Afgelopen zondag kregen wij een link naar een stukje in een krant dat zeer optimistisch van toon was. Strekking van het verhaal: we zijn er nog niet maar het begint er op te lijken, of we zijn in ieder geval op de goede weg. Maar goed, dat stuk was dus van voor zondag. Vandaag kreeg ik via een andere route deze link binnen, met een heel andere toon. Die van wanhoop, woede en verdriet. Tussen zondag en vandaag zitten vier dagen en vele tientallen doden en honderden gewonden. 

Er gebeurt gelukkig van allerlei wat moed geeft in dit getroebleerde land. De meeste zaken gaan abnormaal normaal door, zeg maar. Zoals je bij ons niet voor kunt stellen hoe normaal veel levens er uit zagen tijdens de oorlog. Om hier een positieve impuls te geven is een oer-Hollands bedrijf bezig met een woningbouw pilot. Snelle, goedkope en klimaatvriendelijke huizen, dat is het plan. Via Kaap Helder en een discussieavond van de VVD in Den Helder weet ik van het bestaan van Anne Verhoijsen en Veerhuis. Hier kunt u zien hoe zij haar verblijf hier  beleeft. Als het een beetje mee zit zien we elkaar hier, dat zou erg leuk zijn. Elkaar toevallig ontmoeten in Den helder en dan een jaar of zeven later elkaar ontmoeten in Basrah, ik vind dat wel wat. Hopelijk zijn er meer die dat vinden, want Anne heeft weliswaar veel meer vrijheid dan ik, echt makkelijk is het allemaal toch niet. Oordeel zelf en lees haar log.

Vanavond bij het eten kwam D ons vertellen waarom onze bewakers helm en vest dragen. De aanslagen van de laatste dagen en weken in Bagdad vooral zijn de directe aanleiding. U zult het allemaal wel gelezen hebben, oplettend lezertje, zondag meer dan vijftig doden bij een gijzeling in een kerk, de afgelopen dagen een heel serie mortieraanslagen. Het aantal doden is de honderd ruim gepasseerd, er zijn honderden gewonden. Al Qaida Irak laat zijn tanden en zwarte vlag zien. In combinatie met de pakketjes in Athene en de vliegtuigen op weg naar Chicago heel wat activiteit. Dus D kwam ook onze medewerking te vragen: als je gaat slapen, weet dan waar je je PPE hebt (Personal Protection Equipment) en zorg dat je weet wat de procedure is om naar de saferoom te gaan. Nou, die hebben we hier inmiddels dankzij de huwelijken geoefend, dus wij zijn paraat. Verder wil hij dat we niet meer wandelen buiten de inner compound. Er was al eerder gevraagd om binnen de perken te blijven, vooral ’s avonds, maar nu wil hij ook dat we wat bescherming zoeken van mortiervuur, en in de outer compound ben je wel erg onbeschermd, daar is veel vrije ruimte. Voor mij heeft dat geen gevolgen maar voor de wandelaars die nu weer blokjes om willen op koele avonden is het jammer. Maar goed, D vraagt, wij draaien. Bijgaand een grafiekje wat vorige weken nog gold, daar zie je al een kleine stijging, maar die is dus afgelopen week heel stijl geworden.

Iemand heeft bedacht dat we de touwtjes strakker aan gaan trekken, oplettend lezertje. Ik was het niet, maar goed, het gebeurt. Het ene vind ik logischer dan het andere, dus ik zal maar met het beste voorbeeld beginnen. Morgen krijgt u dan iets waar ik minder het heil van inzie, met foto (half). Terwijl ik vanavond terugliep naar ons woongedeelte hoorde ik D instructie geven aan onze bewakers, de lokale jongens. Net op het moment dat ik passeerde zei hij: “Je hebt dus altijd je helm en vest en geweer bij je, als je niet op post staat heb je je helm in de hand. De enige plek waar je zonder gezien mag worden is de groene container.” (wij hebben hier heel wat containers in gebruik voor extra ruimte). Ik dacht er verder niets bij, tot ik op het dak stond. Kopje thee bij de hand, heerlijke koele avond, de zon net onder en de moskee om de hoek losgebarsten in gezang. Gezellig. Ik keek naar beneden en een bewakers van de cameraploeg zwaaide vrolijk naar boven. Ik keek naar de wachttoren voor mij en zag daar, tot mijn verbazing, twee bewakers: met hem en vest en geweer in de hand. Dat was voor het eerst. Die helm zag ik nooit, dat vest hing meestal over de balustrade van de toren. Nuttig natuurlijk dat ze ze nu dragen, als ze dan op je gaan schieten heb je er ook iets aan. Maar ik moet er toch niet aan denken een halve dag met die handel op en om te lopen, en als het straks weer warmer wordt helemaal niet. Maar goed, als wij expats hier weg zijn, daalt de beveiliging ook direct weer. De twee mannen zaten er en beetje timide bij, ze leken onder hun helmen wat kleiner dan normaal, het zijn hoge modelletjes. Toen ik even wat beter oplette zag ik overal de nieuw wacht aankomen en zich met de persoonlijke spullen uitdossen. De afgaande ploeg zal nog opgeluchter zijn geweest dan gewoonlijk, na zo’n lange dag bewaken.

Vroeger (ik heb het hier nu over lang geleden) zat ik in de scheepvaart. Ja oplettend lezertje, dat was nog eens wat anders dan in de woestijn in Irak. Voor wie het echt interesseert, details vind je hier.

Scheepvaart is simpel, de gedachte is goederen van A naar B te brengen zonder dat ze beschadigd raken of jijzelf verloren raakt (dat laatste was voor vroege reders iets minder relevant) en liefst zo snel mogelijk. Een boeiend bedrijf en je komt nog eens ergens. Wel hard werken, langde dagen, veel van huis (anders kom je natuurlijk ook nergens) en roeien met de riemen die je hebt. Dat is één manier van varen. Een andere manier is varen voor je plezier, met een bootje het water op en de wind door je haren. Of met een bootje langs de kant met een glas in de hand, ook een optie. Kan met een roeibootje, wil je meetellen in de Grachtengordel dan bij voorkeur met een blauwe sloep met gestreepte kussens. Maar als geld echt gen rol speelt doe je een jachtje.

Zo ook de heer S, voormalig president alhier. Hij wilde ook wel eens het water op, Irak ligt immers aan zee. Dus liet hij iets bouwen in het buitenland, Denemarken kon zo’n klusje wel aan.Timing is alles zeggen we hier, dus de opdracht werd verstrekt in 1979, een jaar voor de inval van Irak in Iran. Die oorlog heeft honderden miljarden gekost, voor beide landen, en op die grote berg geld hoef je dat beetje voor een jachtje niet te bezuinigen. Het werd een fors bootje, ruim tachtig meter (dat haalden wij niet), gouden kranen en een geheime gang die leidde naar een kleine onderzeeboot voor als het mis ging. Het was nog wel geen oorlog toen de opdracht werd versterkt, maar een goed leider is op alles voorbereid. Toen het af was in 1981, dat bootje inclusief het theater, werd het toch te link het hier ergens op de Shat al Arab neer te leggen. Dus werd het bij de buren in Jeddah gestald, en daar heeft het de oorlog overleefd. Of de heer S er veel op heeft verbleven weet ik niet, maar het was een imposant gebeuren, die Ocean Breeze. Dit weekend deed hij Basrah weer aan. Heringericht en teruggehaald, net als zoveel goederen van de heer S en zijn familie die na 2003 geconfisqueerd werden door de staat. De minister van Transport mocht hem thuisvaren. Hij heet nu Basrah Breeze. Geen idee wat ze er mee gaan doen, maar hij is nu van het volk. Of zoiets.

Groot succes gisteren, oplettend lezertje, dat Halloween feest. Helaas was ik fysiek niet in staat er een logje aan te wijden gisteren, en ook vandaag gaat het nog niet erg best met me, maar een mens houdt het ook niet een hele dag in bed uit. Dit mens niet tenminste. Om vier uur ’s middags begonnen met het restaurant aan te kleden, onder toeziend oog van alle restaurant medewerkers en schoonmakers. Verjaardag? Nee, Halloween. Leg het maar even uit aan iemand die nauwelijks Engels spreekt. Maar het resultaat was geweldig, met vislijn, honderd pompoenen en honderd vleermuizen kun je iedere ruimte aankleden. De Jack’o lanterns en de kaarsjes deden de rest. Verder kun je op Itunes heel wat Halloween muziek vinden, om over clipart voor het menu maar te zwijgen. Er ging een wereld voor me open. Met collega A waren wij uiteraard the Wicked Witches of the West, wat zouden we anders kunnen zijn. Vuurwerk bij binnenkomst, knalrommel tijdens het diner en Romeinse kaarsen op de taart: het was geslaagd. Alleen de eyeballs in goo, die vond niemand lekker. Een PSD-er zei me: als je dit doet voor Halloween wil ik wel eens weten wat je doet voor Kerst. Daar kunnen we dan nu al vast over na gaan denken. Hoe vind je hier een kerstboom?