U kunt er alles over lezen in de krant en zien op het journaal, oplettend lezertje: de veiligheidssituatie is in een neerwaartse beweging geraakt de laatste weken. Aan de collega’s is dat goed te merken, met ieder incident worden ze voorzichtiger. Ze willen als het kan voor donker thuis zijn, dus om vier uur is het een grote uittocht, als het werk het toelaat. De behoefte aan af en toe een dag thuis is ook toegenomen. RTL A was met Dr E op de base voor een bezoek aan de Ambassade en mensen van het State Department, waar we mee samen werken. Zij met een konvooi, hij als lokalo met eigen auto. Bij vertrek kon Dr E wel weg, maar A niet. Reden: er was een incidentje net buiten de poort. Even navragen hoe ernstig dat incidentje was, ja het was wel erg, er was een dode bij gevallen. A was even bang dat ze vandaag niet meer van de base af zou komen. Geluk gehad dus dat dat toch gelukt is. Maar vooral Dr E heeft geluk gehad. Hij kwam veilig terug, in zijn eigen, luxe, maar ongepantserde auto.

Veel van ons werk bestaat uit het trainen van mensen in allerlei moderne technieken en snufjes op het gebied van plannen, begroten en uitvoeren. Gisteren kwam er een hele groep hoog opgeleide vrouwen van alle leeftijden. Waar de roadblocks voor vertraging zorgde, kwamen ze toch allemaal naar onze workshop . Veel hadden de eerste workshop gevolgd en net als hun mannelijke tegenhangers worden ze steeds enthousiaster naarmate ze meer leren. Na afloop heb ik ze allemaal nog even gegroet en gevraagd hoe ze het vonden, met een vertaler voor degenen die geen Engels spraken. Allemaal vonden ze het nuttig en aangenaam, ook het netwerken met vrouwen vonden ze heel belangrijk. Dat was ook voor ons een bonus. De realisten vertelden dat wat ze leerden voor Irak nog wel een grote stap was. Ik heb geantwoord dat we ons dat goed realiseerden, maar dat zij nu wisten waar het heen moest, en dat er met kleine stapjes op weg gegaan moesten worden om er te komen. We geven ze slechts het gereedschap, het bouwen en opbouwen moeten ze zelf doen. Ze willen allemaal de volgende module, dus als het een beetje meezit zien we elkaar daar weer. Het zijn de kersen op het ijsje, dit soort bijeenkomsten. Een land verbetert sneller als je vrouwen kansen geeft. Naar die maatstaf gemeten gaat Irak een goede toekomst tegemoet met deze vrouwen.

Een van onze terugkerende taken is wekelijks rapporteren wat we hebben uitgespookt. Een terugkerende stresssituatie voor veel van ons, en heel vaak was er weer iets wat niet goed ging, hoe hard iedereen ook zijn best deed. Na overleg en wat brainstormen zijn we er toe overgegaan per werkelement een rapporteur toe te wijzen, en die fulltime op de afdeling te laten zijn. Daar zijn we deze week mee begonnen en zie: het werkt. De rapporten waren nog nooit zo goed, ze waren op tijd en de goede zaken werden in het systeem geladen. Zelf trof ik een rapporteur die jaren voor een ander werkelement heeft gewerkt en niet veel zin had voor ons aan de slag te gaan. Ik heb hem verteld dat er geen leukere afdeling was dan de onze. Vandaag heb ik hem ervan overtuigd dat we als eerste onze rapporten opgeladen konden hebben, onderwijl babbelend over de soemerische oorsprong van sommige Irakese uitdrukkingen. Het opladen als eerste is gelukt. Zelf gebruikte hij daarvoor iets wat wij ook wel zeggen: "I will walk like a peacock". En inderdaad, toen we klaar waren ging hij zijn collega’s op de andere afdelingen langs, zijn staart breed uit achter zich aan. 

Collega Dr N was jarig vandaag. Gelukkig zit ze op facebook, anders had ik er niets van geweten. Vorig jaar had Dr E een feestje voor haar georganiseerd, maar die heeft het nu te druk met het redden van ons onderkomen om daar mee bezig te zijn. Gelukkig wist W er wel van, zij bestelde een prachtige chocoladetaart. Die hebben we om half drie opgegeten met iedereen die er maar bij kon zijn. Bij ons doen we dan thee en koffie en gaan er even voor zitten, maar hier neemt men daar vreemd genoeg minder de tijd voor. De meesten aten hun gebakje staand, en thee en koffie was nergens te bekennen. Als mes hebben we maar de lineal gebruikt, wat ik wel passend vind voor een kantoorverjaardag. Hij voldeed uitstekend en de taart was net zo heerlijk als hij er hier uit ziet.

Al eerder meldde ik dat de onrust hier weer wat toe neemt, oplettend lezertje. U heeft thuis op het nieuws kunnen lezen van de aanslagen in Baghdad, en ook hier schreef ik er over. Ook over de aanval op de compound en de gevolgen. Die volgens mij altijd erger zijn voor de mensen die hier wonen dan voor ons expats. Wij zitten hier achter een hoge muur, maar onze collega's moeten dagelijks langs al die roadblocks naar het werk. Die vanmorgen weer op hun allerhevigst waren na de aanslagen van gisteravond. Ik hoorde van twee explosies, het nieuws meldt alleen die klappen die raak zijn. En raak was er een. In het zuiden van de stad in een tamelijk nieuw gebied voorbij het oude Basrah, zijn bij een aanslag gisteravond doden gevallen en gewonden. De teller staat momenteel op 10 Kia en 30 Wia (de afkortingen die in veiligheidsberichten worden gebruikt). Voor het eerst kreeg ik ook iets door van een lokale internetkrant hier, dat is me nog niet eerder gelukt. Voor wie het verwrongen staal, de lege schoenen en resten van auto's wil zien: hier kunt u ze vinden.

Mij trof vooral de foto die u hier ziet staan. Een jongen in een rood hansopje op een fiets, die doodleuk door de afgezette plek des onheils fietst en door een agent wordt gemaand. De onbezonnenheid van de jeugd, zullen we maar denken. Ook de heilige plaatsen Karbala en Najaf moesten er aan geloven. Een collega was begin deze week daar nog op bedevaart en nam voor iedereen een soort penny wafel mee als aandenken. Een minder geschikt cadeautje in deze weersomstandigheden, maar ze zijn hier nu eenmaal gek op chocolade. Nu ik dit schrijf bedenk ik me dat de mijne nog in de koelkast van de gym ligt. Als niemand hem heeft opgegeten tenminste.

“Waar is Ali. Weet ik niet. Is hij wel op kantoor? Ik geloof het wel.” Dit gesprekje gebruikte de RTL als voorbeeld bij de inleiding tot haar nieuwste maatregel: het in&out bord. Inderdaad, heel vaak zit hier iemand niet op de plek waar je hem verwacht en is het lastig te achterhalen waar hij of zij te vinden is. Daarmee kan tijd verloren gaan, wat vervelend is als je het druk hebt of snel informatie zoekt. Dus nu hangen er twee borden, één in gebouw 1 en één in gebouw 2. Bedoeling is dat je een magneetje verschuift als je binnen komt en weggaat, en als je weggaat onder kantooruren, graag even vertellen waarheen. Groot deel van ons werk bestaat er voor de lokale medewerkers uit dat ze naar het GO of PC gebouw gaan om mensen te spreken, te instrueren of uit te nodigen. Nu willen we weten wanneer ze weer denken terug te komen en hoe we ze telefonisch kunnen bereiken. Nu staan alle telefoonnummers in onze outlook, het is alleen soms onmogelijk om ze te vinden. Dat systeem staat namelijk op achternaam, 30 procent begint met een A geloof ik. Maar wij zijn al blij als we de voornaam van mensen hier weten. Want achternamen, daar hebben ze ruim keus uit. Ze hebben er minstens twee, soms gebruiken ze er een om zich te onderscheiden van iemand met de zelfde voornaam (komt erg veel voor) en een andere staat dan in het systeem. Zoeken is hier niet altijd vinden, ook al wordt ons dat in dat andere belangrijke boek beloofd. Toen het opschrijven van het telefoonnummer werd gemeld door onze RTL kwam er gelijk weer een kloofje tevoorschijn. Veel medewerkers willen niet dat hun telefoonnummer buiten dit bedrijf bekend raakt, daarvoor is het hier niet veilig genoeg. Hun naam in het Engels op een bord in de hal, dat kan nog net, omdat ze er van uit gaan dat de guards die hier binnenkomen (bewaking van onze gasten, die niet vertrouwd worden door iedereen) geen Engels lezen en spreken. Hun naam in het Arabisch is een brug te ver en een telefoonnummer, dat ook liever niet. Nu zoeken we naar een oplossing. Dit traject is de derde fase, jaren deed men zonder, maar het kan altijd beter. Dus zal er binnenkort wel een gelamineerd kaartje komen met alle SRA’s erop. Overigens gaan sommigen heel vrolijk om met dit nieuwe fenomeen. Ik zag al de boodschap: “allemaal tot zondag!” bij Remarks staan afgelopen week.

Een vrouw als RTL heeft voordelen, oplettend lezertje. Je hebt een meeligger als je iets wilt organiseren, iemand die met je pompoenen en vleermuizen knipt zeg maar. Maar ook iemand die heel praktisch naar kleine (on)gemakken kijkt. De mannen hier willen nog wel eens het idee hebben: we zitten hier, het is rottig, maar wij zijn bikkels en lijden (en klagen). Vrouwen denken: wij zitten hier en we maken er wat van. Dus hebben we al wat kleinere en grotere aanpassingen gekregen hier op de compound. Een ervan maakte mij erg vrolijk toen ik hem aantrof deze week. Badmatje voor op de tegelvloer (niet echt nodig als je het mij vraagt) en aan antislipmat in het bad (ging al drie keer onderuit). Nog wel in mijn favoriete kleur! Lang leve de Ikea in Koeweit.

Een ingelaste bijeenkomst met het hele personeel vanmorgen om iedereen op de hoogte te stellen van onze avonturen dit weekend. Dan hoor je ook de precieze tijden, want die had ik natuurlijk niet. Het was dus vrijdagavond 21.39 dat we het eerste incident hadden. Dan hebben we langer in de saferoom gezeten dan gedacht, en ook de tweede keer was een half uur langer dan in mijn herinnering (die dus bedriegt). De theorie is nu dat men heeft uitgeprobeerd of er hier wel beveiliging was, maar een reactie van 100 schoten terug op 20 inkomend, mag als afdoende vertaald worden. Het feit dat we heel snel omsingeld waren door leger en politie een andere indicatie voor de staat van paraatheid. Zoals ons hoofd bewaking krijgshaftig stelde, ” We are ready for them and we will respond to them manyfold. Let them come”. Dat is zo’n beetje de truc die ik ook wel eens gebruikte als we aan boord te maken hadden met dreigende enteraars: vertel de douane dat je ze graag zal verwelkomen en de boodschap wordt terecht vertaald als: wegblijven daar! Sommige van onze collega’s die in de buurt wonen hebben het schieten gehoord vrijdagavond. Ze waren gelijk weer terug bij de jaren 2005 – 2007. Expats woonden toen niet op de compound, omdat de situatie te onveilig was, na een aanslag in 2005. Maar het lokale personeel ging hier wel elke dag heen. Ze voelden zich niet veilig op het werk, ze voelden zich niet veilig op straat. En zoals Dr N zei: we zijn bang dat Sadr gaat bewegen als de onrust nog meer toeneemt, net als toen in 2005. Hij wacht op een excuus om zijn militia’s weer te activeren. Laten we hopen dat het zo ver niet komt, de regering zijn verstand gaat gebruiken, en de rest ook gewaarschuwd is. 

Deze week komt het parlement weer eens bijeen. Dat was al een tijd niet gebeurd. Eigenlijk zijn ze maar één maal bij elkaar geweest, konden niet tot overeenstemming komen over een voorzitter en verdaagden de zitting. Daar is het bij gebleven. De rechter heeft nu uitgesproken dat ze verplicht moeten vergaderen. Dat parlement kwam niet bijeen omdat er geen regering was, volgens hen. Slechts een waarnemende regering, en dat was niet voldoende. De rechter heeft dat ongrondwettelijk verklaard. Gevolg van die uitspraak is dat nu nog breder bekend is geworden dat de volksvertegenwoordigers sinds hun aantreden begin dit jaar niets gedaan hebben. De salarissen zijn hier ontzettend hoog, zeker gezien de levensstandaard, dus u kunt zich de woede van de bevolking voorstellen. Wellicht dat die bijeenkomst donderdag van het parlement weer iets in beweging zet, de tijd verglijdt en er is nog steeds geen uitweg uit de impasse gesignaleerd. Sommigen vinden dat prima, anderen worden wanhopig. En Al Qaida in Irak laat door de aanslagen de afgelopen week zien dat ze overal en altijd toe kan slaan. Politiek is niet voor bange mensen, las ik als tweet bij een Nederlandse wethouder. Dat is hier des te meer waar. Maar wie zich echt niet veilig voelt, kan met zo’n salaris heel prettig in buurlanden verblijven.

Het zaaien is niet geworden wat we ervan verwacht hadden, oplettend lezertje. Het gras en de klaprozen schitterden beiden door afwezigheid. Daar is wat op gevonden: er zijn ergens polletjes gras vandaan gehaald, buiten de compound, en die zijn geplant en worden elke dag gesproeid. Verder zie ik nu ook twee treurige plantjes staan, waarvan ik vermoed dat het bietjes zijn of zo iets. Ook zij krijgen elke dag water maar dat is ze op de foto niet aan te zien. Die struikjes op de foto zie je hier overal, lijken me stevige  jongens. Die zullen het wel redden. Maar of het ook echt wat wordt, moet nog blijken. De oleander bloeit in ieder geval volop.