Ik liet hier al eens foto’s van ons grasveldje zien, oplettend lezertje, dat ooit door iemand bedacht was en met veel moeite en kosten is aangelegd. Daarna poogden we nog meer gras te laten groeien. Het zaad sloeg niet aan, er werden ergens polletjes vandaan gehaald en geplant. Ook dat gras staat er niet bijster bij en verspreidt zich nauwelijks, maar de klaver die er tussen staat doet het prima. Dat wordt dus in het voorjaar veel klaverbloemetjes voor de bijen en vlinders.

Maar nu laat ons eerste grasveld het afweten. De hele zomer is er water gegeven bij het leven, maar toch ligt het er nu treurig bij. Alsof het aan het afsterven is. Je kunt je het nauwelijks voorstellen van gras, maar het gebeurt hier. Waarschijnlijk te maken met saliniteit, waterstand en nog zo wat. De oplossing wordt nu gezocht in het graven van gaten. De bedoeling is dan het gras water te geven en de troep van tussen de graswortels weg te spoelen. Dat gebeurt ook inderdaad, je ziet de zwarte resten langzaam het putje insijpelen. Volgens A zijn dat de afgestorven wortelresten. Mij viel op dat er in zo’n gatwand geen worm te bekennen valt, en dat zou het wel eens kunnen zijn: geen wormen, geen woelen, geen zuurstof, dat is niet best voor de grond. Volgens A waren die wormen doodgegaan door het afsterven. We zullen zien. Als degene die dit grasveld bedacht heeft binnenkort langskomt en die putjes ziet, zal hij daar niet vrolijk van worden. Deze compound wordt aan het eind van dit project weer overgedragen aan de Provincie, die er al een oogje op had. Met een beetje geluk is het gras dan groen.

Ik schreef hier al eens over D, oplettend lezertje, een uiterst capabele jurist die hier onze SRA was. Hij vertrok met een beurs naar een universiteit in Wales voor zijn Ph.D. D is zeer religieus en ik raadde hem dan ook aan vooral een open geest te houden. Dat zou hij doen, hij wilde wel eens weten hoe het allemaal zat en waarom Irak toch niet die slag had gemaakt die wij in het westen wel maakten.

Deze week was hij er plotseling weer. De universiteit was dicht en hij gebruikte die week om naar zijn gezin terug te reizen. Hij had het ze niet gemeld, maar durfde toch niet zo maar aan de deur te rammelen, uit vrees dat men een indringer vermoedde en hij neergeschoten zou worden. Dus belde hij zijn oude vader en na een praatje vertelde hij hem dat hij in de voortuin stond. Vader kon het nauwelijks geloven en iedereen was blij.

De dag op kantoor kwam hij bij iedereen langs om zijn ervaringen te delen. Dat was nog al wat, de schok was groot geweest en sommige observaties kon hij nog niet over uit en vertelde hij met zelfs voor mij merkbare ontzetting ook al kon ik zijn tekst niet verstaan. Depressief werd hij de eerste maand van de eenzaamheid. Irakezen leven met hun familie en vrienden, nu had hij niemand en contact maken met die Engelsen, dat viel niet mee. Bestelde hij in een Inn een cola, wilden ze hem eruit schoppen en vroegen hem naar zijn ID; hij was immer duidelijk ouder dan 18, dan dronk je geen cola. Verstaan kon hij iedereen moeilijk. Zijn Engels is heel behoorlijk, maar ja, dat accent in Wales, dat viel niet mee. Zijn klasgenoten kwamen overal vandaan, dat viel ook niet altijd mee. Nu had hij een flatje, duur, maar goed, wel een eigen plek.

Het meest geschokt was hij echter over wat hij op straat zag en hoorde en las in de kranten. Jongelui zoenen elkaar op straat: “and more, in public!”. Ja, daar had ik hem die open geest ook voor toegewenst, dat verwachtte ik wel, hij duidelijk niet. Ik geef toe, af en toe gaat mij vrijgedrag in het openbaar ook te ver, maar het is altijd nog te verkiezen boven bommen gooien naar elkaar  of elkaar niet aan durven raken uit angst voor weet ik wat. Dan bleek ook nog dat men daar in het Verenigd Koninkrijk het bestaan van een god ontkende, geen god erkende. Onvoorstelbaar. Slechts 10% ging naar de kerk, had hij gehoord van zijn professor. Ik heb hem getroost met te zeggen dat veel van die niet kerkgangers wel een god hebben, maar dat het duidelijk minder is dan vroeger en dalende. Hij was tieners tegengekomen die hem wilden vertellen over Jezus, die zagen het kennelijk ook somber in in eigen land. Voor zijn eerste test Engels is D geslaagd, die volgende zal hij ook wel halen. Maar over zijn verbazing is hij voorlopig nog niet heen.

De vliegen hier hebben een hekel aan kou, oplettend lezertje, dat delen ze met hun soortgenoten overal ter wereld. Dus nu de dagtemperaturen onder de 20 graden zijn gedoken, komen ze gezellig bij ons op kantoor zitten. Vooral mijn hoek is ’s morgens populair, omdat daar het zonnetje in staat. Ja, een vlieg weet heus wel waar het gezellig is. We proberen ze wanhopig buiten te houden, want ze gaan op je hoofd en je handen en je oren zitten. Vliegenmeppen is hard werken, maar ik word er al aardig goed in. Toch steeds nieuwe vliegen. Waar komen ze vandaan. Rondje kantoor en ja, daar zit dus nog steeds dat gat in het raam waar een router kabeltje door loopt. Onhandige manier van verbindingen trekken, vond ik. Maar volgens collega A was dat gebruik maken van een al aanwezig gat. Waar dat gat van kwam? Souvenir van de insurgence, toen het hier in 2007 vreselijk uit de hand liep. Leger en opstandelingen bevochten elkaar te vuur en te zwaard, en met de AK47. Bij een van die uitwisselingen stond dit gebouw zeker in de weg. Stray bullet, gelukkig zonder gevolgen voor aanwezigen, want het kantoor was op dat moment van de dag al leeg. Nu handig voor dat draadje, maar lastig voor de vliegen, dus heb ik het afgeplakt. Helpt voor geen meter, ze komen gewoon door de deur. Schoonmaker A kwam met een forse spuitbus en spoot er vrolijk op los. Ik ging even een rondje tot het stof gedaald was. Het heeft een uur geholpen daarna zaten ze er weer met zijn allen. A werd er wanhopig van, wat te doen tegen die vliegen? Collega’s wisten er wel wat op, paraderen met vliegenmepper bij de ingang van het gebouw en gewoon iedere vlieg zonder badge terug sturen. We hebben er hartelijk om gelachen, maar de vliegen, die hebben we dus nog. Zal wel maart zijn voordat dat weer is opgelost. Tegen die tijd ben ik echt dodelijk met zo’n mepper, neemt u dat maar van me aan.

Het ergste hebben we achter de rug hier, lijkt het oplettend lezertje. Op het gebied van ratten dan. De putten aangesmeerd, vallen gezet, gif gestrooid en sporenonderzoek gedaan. Een flinke handvol ratten vernietigd en de rest niet meer gezien. Gelukkig maar, want kortgeleden moesten een paar putten weer open. Vet door de afvoer, bekend probleem, twee dagen werk om alles weer schoon te krijgen. Ook toen geen ratten meer tegengekomen, maar wel een gat dat wellicht als nest bedoeld was. Dat wordt gemonitord. Maar ik durf mijn deur weer open te laten staan tenminste.

Het grote konvooi vertrok vanmorgen naar de haven om spullen op te halen. Dat was volgens verwachting. Tegen het middaguur kwamen A en J terug van vakantie en de COB. Dat was volgens plan. Vanmiddag kwam het konvooi terug om J (een andere J) op te halen die een weekje een cursus in Bagdad gaat volgen. Was gemeld. Maar ook R was vertrokken toen ik uit kantoor kwam. Was hier net twee weken, verantwoordelijk voor de lokale bewakers. Om drie uur een incidentje met handgemeen, een uur later de spullen gepakt en afgevoerd van de sterkte, zonder de kans om iemand gedag te zeggen. Dat doen ze hier trouwens toch nooit, ze gaan, voor langer of korter of voor altijd, zonder enige mededeling. Ineens zijn ze niet meer aan het ontbijt, of vertrokken als jij terug bent van vakantie. Navraag leert dan of ze ooit nog terugkomen of niet. Dat heb ik zo nog nergens mee gemaakt, maar hier vindt iedereen het doodnormaal. Ik ga daar nooit aan wennen, denk ik, ik blijf dat raar vinden. Maar als iemand vraagt: wordt het nooit saai? Nee, het wordt nooit saai, net als je denkt dat je het snapt, gebeurt er weer iets om alles te veranderen.

De eerste dag dit jaar op kantoor had al genoeg aan het nieuwe werkplan, het feit dat er een afdeling nu op eigen houtje moet gaan opereren, en de workshops die ze hier de komende dagen houden. Het wordt een gezellig weekje, zo in het nieuwe jaar. Vanmorgen met alle afdelingen overleg gehad, bij gebrek aan andere SMEs. Leuk.

   Na een rustige jaarwisseling vandaag tijdens de enige vrije dag van de week tijd om de boel weer op te ruimen. Alle Chinese slingers weer keurig in een doos, de zakjes met daarin de oer Hollandse theelichtjes, de superplastic nepboom, de lichtjes, de balletjes, het stalletje en de wollen sneeuw. Alles in een doos. Zal er ooit nog gebruik van worden gemaakt hier? Gaat deze kerstboom straks naar een opslagplaats hier in Irak, of in North-Carolina, waar RTI zit? Wat zal er daar mee gebeuren? Gaan ze in een doos gemerkt met X-Mas ergens naar een volgende compound of wordt het gelijk in de container gedonderd? Mocht u ooit voor USAID in een ver buitenland op missie zijn tijdens de kerst en u komt met de hand vervaardigde 3D papieren kerstboompjes tegen: ze zijn gemaakt in Irak, voor de kerstdagen va 2010.

A, een van onze restaurant medewerkers, kwam vanmorgen met een schattig doosje aan met daarin een halsketting. Passend bij wat ik toevallig die dag aan had, heb ik hem nu om mijn nek, terwijl ik normaal weinig siereden draag in het dagelijks leven. Maar zo’n mooi gebaar moet gehonoreerd worden, dus morgen de collega’s een goed nieuw jaar wensen met deze ketting om.

Komt er zojuist een heel konvooi binnen, met zeven wagens vol sterke mannen uit Bagdad. En allemaal mee-eten. We wisten dat er iets zou komen, maar dit is veel. Daarbij nog twee collega’s die overgekomen zijn, een dag eerder, voor de workshops deze week. Gelukkig gedekt voor 18 man, omdat we zoveel soepkommetjes hebben. Een deel van de bezetting van dat konvooi is Irakees, Vanwege Ashura mogen die nu toch niet vieren. Dus het wordt gezellig druk vanavond met al die nieuwe gasten. Ik denk dat ik nu meer beveiligers om me heen heb dan de Minster President van Groot Brittannië, en wellicht versla ik vanavond Obama. De tafel is gedekt, we zijn er klaar voor. Ik wens al mijn oplettende lezertjes een vrolijke jaarwisseling met vrienden, familie en geliefden. Maak er een mooi jaar van, Op Weg naar de Toekomst. Geluk is een keuze!

Oud en Nieuwe wordt hier een rare bedoening vrees ik. Er komen vandaag mensen aan die eigenlijk morgen zouden komen, we weten niet hoeveel volk er zal zijn, en of dat expats zijn of niet. Maar we gaan ondertussen dapper door met de voorbereidingen voor het buffet vanavond. Vanmorgen in de keuken de oud-Hollandse kaaskoekjes voorbereid. De Irakese kok vod het bijster interessant en hielp vrolijk mee met kneden en rollen. Hij had de meeste spierballen vond hij, Ik heb het niet ontkend. Die koekjes zijn redelijk gelukt, de kok gaat een twee portie bakken en ik heb een schaaltje meegepikt. Ali Baba? Ja, Ali Baba. Nu hebben we een echt Hollands onderdeel voor het oudejaars buffet. Appelflappen en oliebollen liggen buiten bereik.

Vanmorgen bij het wakker worden een vreemd geluid, dat ik niet direct thuis kon brengen. Na een minuut of tien wist ik het opeens: regen! Dat was me al aangezegd gisteren, door de collega’s. Niet iets wat bij ons op kantoor direct doorverteld zou worden, maar hier de moeite van het malden waard. Vanaf zes uur vanmorgen heeft het flink gespetterd en nog druppelt het na. Dan staat ook alles gelijk blank natuurlijk, maar het klaart de lucht. De geur van nat zand vanmorgen toen ik buiten kwam. Alles schoon voor het nieuwe jaar, de Irakezen zijn er blij mee.

Het aftellen is hier definitief begonnen, oplettend lezertje. Niet naar het nieuwe jaar, want dat zal met de Rolex van R. moeten gebeuren, een klok op TV krijgen we niet. Maar qua expats hier. Twee maanden geleden vertrok Kim en werd door mij vervangen. M. en H keerden al eerder niet terug van verlof. Vandaag vertrokken S. en S., beiden ook Amerikanen, voor nieuwe avonturen thuis of weer in een exotisch buitenland. Het gerucht gaat dat ook de derde S wel eens niet terug zou kunnen keren van verlof, omdat hem een baan elders is aangeboden, waar men nogal haast mee had. S heeft mij verzekerd dat hij terug zal keren om zijn omvangrijke bagage op te halen en alles af te ronden, zien hoe het loopt. Vanwege verlof van twee SMEs en twee admin jongens, en het verblijf op de base tijdens oud en nieuw van J, zit ik hier nu tot over mijn oren in de beveiligers, die alleen maar mij hebben om op te passen. Ik voel me altijd al veilig, maar dit weekend wordt er wel heel goed op me gepast. Morgen maar eens de keuken in om te kijken of ik kaaskoekjes volgens oud-Hollands recept kan vervaardigen. Hebben de jongens iets om over te praten in ieder geval.