Het verhaal van D

Hersens Ik schreef hier al eens over D, oplettend lezertje, een uiterst capabele jurist die hier onze SRA was. Hij vertrok met een beurs naar een universiteit in Wales voor zijn Ph.D. D is zeer religieus en ik raadde hem dan ook aan vooral een open geest te houden. Dat zou hij doen, hij wilde wel eens weten hoe het allemaal zat en waarom Irak toch niet die slag had gemaakt die wij in het westen wel maakten.

Deze week was hij er plotseling weer. De universiteit was dicht en hij gebruikte die week om naar zijn gezin terug te reizen. Hij had het ze niet gemeld, maar durfde toch niet zo maar aan de deur te rammelen, uit vrees dat men een indringer vermoedde en hij neergeschoten zou worden. Dus belde hij zijn oude vader en na een praatje vertelde hij hem dat hij in de voortuin stond. Vader kon het nauwelijks geloven en iedereen was blij.

De dag op kantoor kwam hij bij iedereen langs om zijn ervaringen te delen. Dat was nog al wat, de schok was groot geweest en sommige observaties kon hij nog niet over uit en vertelde hij met zelfs voor mij merkbare ontzetting ook al kon ik zijn tekst niet verstaan. Depressief werd hij de eerste maand van de eenzaamheid. Irakezen leven met hun familie en vrienden, nu had hij niemand en contact maken met die Engelsen, dat viel niet mee. Bestelde hij in een Inn een cola, wilden ze hem eruit schoppen en vroegen hem naar zijn ID; hij was immer duidelijk ouder dan 18, dan dronk je geen cola. Verstaan kon hij iedereen moeilijk. Zijn Engels is heel behoorlijk, maar ja, dat accent in Wales, dat viel niet mee. Zijn klasgenoten kwamen overal vandaan, dat viel ook niet altijd mee. Nu had hij een flatje, duur, maar goed, wel een eigen plek.

Het meest geschokt was hij echter over wat hij op straat zag en hoorde en las in de kranten. Jongelui zoenen elkaar op straat: “and more, in public!”. Ja, daar had ik hem die open geest ook voor toegewenst, dat verwachtte ik wel, hij duidelijk niet. Ik geef toe, af en toe gaat mij vrijgedrag in het openbaar ook te ver, maar het is altijd nog te verkiezen boven bommen gooien naar elkaar  of elkaar niet aan durven raken uit angst voor weet ik wat. Dan bleek ook nog dat men daar in het Verenigd Koninkrijk het bestaan van een god ontkende, geen god erkende. Onvoorstelbaar. Slechts 10% ging naar de kerk, had hij gehoord van zijn professor. Ik heb hem getroost met te zeggen dat veel van die niet kerkgangers wel een god hebben, maar dat het duidelijk minder is dan vroeger en dalende. Hij was tieners tegengekomen die hem wilden vertellen over Jezus, die zagen het kennelijk ook somber in in eigen land. Voor zijn eerste test Engels is D geslaagd, die volgende zal hij ook wel halen. Maar over zijn verbazing is hij voorlopig nog niet heen.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s