Heeft u dat ook wel eens, oplettend lezertje? Het gevoel van: verrek, nooit gezien dat dat daar stond? Dat had ik gisteren. Voor een dagje Engels voor gevorderden moest ik naar Amsterdam, de instructie zou plaats vinden in de Zilveren Toren, vlak bij het Centraal Station. Ik heb wel eens overnacht in het Ibis Hotel, maar iets anders stond mij in die contreien niet voor de geest. Dus vlak naast dat hotel staat de Zilveren Toren, 11 verdiepingen, niet over het hoofd te zien. Ja inderdaad, die toren, tegenover de fietsenstalling, waar je al die keren langs bent gereden, daar moest ik zijn. Bij binnenkomst in de zaal waar de instructie zou plaatsvinden een adembenemend panorama over het IJ vanaf de tiende verdieping. Lastig concentreren in het begin dus. De dag was één op één en zeer goed en vlot opgezet. De instructeur een ervaren docent, native speaker die hier al twintig jaar woont en de hele wereld over is geweeest, dus dat kwam goed uit.

Allerlei valkuiltjes voor Nederlanders kwamen voorbij, allerlei ingeslepen foutjes werden er uit gehaald, en wat handige tips en trucs voor diplomatiek taalgebruik, brieven en rapporten passeerden de revue. Een intensieve dag. Om vier uur mochten we allebei weer los. U zult mij nu nooit meer horen zeggen Ixb4m living in Den Helder. Dat moet zijn I live in Den Helder. U kunt mij nog wel horen zeggen Ixb4m working in Irak.

De minister van justitie is mij goed gezind, hij vindt dat ik niks op mijn kerfstok heb en wilde dit ook wel verklaren. Die VOG kwam vanmiddag al binnen, bijzonder snel, want men riep dat het weken kon duren. Vreemd dat nooit iemand eerder zo’n verklaring van mij vroeg, zou toch niet gek zijn als eis voor volksvertegenwoordigers en bestuurders? De minister was gelukkig niet op de hoogte van het feit dat ik tegelijk met de verklaring twee bekeuringen voor te snel rijden binnenkreeg, of streek met de hand over het hart.

Maar in ieder geval is alles nu compleet en duurt het vanaf vandaag nog drie weken, dus tot begin mei, als alles meezit.

Aan iedereen die er een opmerking over maakt roep ik dat het wel mee valt met mijn veiligheid in Irak, daar wordt goed voor gezorgd. Zie ook het vorige logje Tank. Vandaag kwam er per mail weer allerlei informatie binnen. De veiligheidstraining is namelijk gepland op eind volgende week en als voorbereiding kreeg ik twee documenten. Het eerste twee pagina’s aanwijzingen voor je transfer naar Irak en wat te doen en te laten op het vliegveld van Amman en Bagdad. Kort samengevat: zorg dat je alle papieren bij je hebt, maak kopietjes en heb geld bij je. Een weekje Alanya geeft dezelfde handige tips. Ergens halverwege wordt het echt leuk. Want ja, daar stond het echt: u krijgt een vest en helm, in Irak zult u uw persoonlijke vest en helm ontvangen, waarvoor u verantwoordelijk bent. Ik zal wel een afwijking hebben, want ik werd vreselijk vrolijk van dat zinnetje en zit nu ik het type weer met een grote grijns achter mijn laptop.

Zal te maken hebben met het feit dat door collega’s gevraagd werd: je stuurt toch wel een foto van jezelf met helm op? Ik was er heilig van overtuigd dat ik zo’n ding niet zou hebben. Maar hij ligt dus al op mij te wachten in Bagdad. Hilarisch.

Het krantenbericht over mijn nieuwe functie werd goed gelezen. Van heinde en ver berichtjes. Dat verre vooral verbaasde, tot bleek dat het bericht in het algemene deel van de krant stond, en niet alleen in de stad &  streekbijlage. Wel verbaasd was ik dat men het niet gemist had, het stond immers vrij achterin onderaan, je moest goed zoeken. En waarom zou je iets zoeken waarvan je het bestaan niet weet? Zaterdag pas kwam ik er achter, doordat iemand mij vertelde dat er een verwijzing op de voorpagina had gestaan. En wat voor een: in tank naar werk, of een dergelijke kreet.

Ja, oplettend lezertje, zo komen nu de praatjes in de wereld. Van vergissing tot foutje tot fout. Want hoe is het werkelijk? Ik word daar aan alle kanten beveiligd, net als iedereen die daar als buitenlander voor een NGO zit. Dus in een compound. De groene zone. Daar ga je alleen uit als het nodig is en als het veilig is. In een gepantserde auto. Dus een gewone personenauto, die zo verstevigd is dat een handwapen er niet direct fatale schade aan kan toebrengen. U kent ze van de televisie, meestal zitten er dan presidenten of boeven in. Soms valt het zelfs samen, in een beetje leuke film. Het woord gepantserde auto werd door de journalist weergeven als pantserwagen. Klinkt stoer, is het ook, maar wel iets anders. Dat zijn weer die rare groenen dingen die je in oorlogsfilms ziet rijden (en in oorlogen natuurlijk, maar ik hoop dat u daar niet dagelijks mee te maken heeft). En het woord pantserauto werd door de koppenmaker van de krant vertaald als tank, en dat zijn weer die echt enge krengen die ook nog heel goed zelf kunnen schieten met zwaar geschut. Maar die tank is wel een wereld weg van de comfortabele personenauto waar we mee begonnen. Dan hebben we het nog maar over een vervoer middel. Niets moeilijker dus dan de boodschap goed overbrengen, dat blijkt maar uit dit voorbeeld. Onthouden, het komt vaker voor, en u leest dit soort dingen en hoort dit soort info dus overal en altijd. Blijven denken en controleren!

Nou dat heeft wat uitgehaald, zo’n bericht in de krant. Overgenomen door sites als gemeente.nu en bewerkt door ambtenaar.blog.nl (nooit van gehoord eerder). De felicitaties en reacties komen dus werkelijk van heinde en ver, van vroeger en nu en via alle denkbare media. Zelfs een oude kapitein waar ik ooit een veelbewogen reis mee maakte, mijn laatste in dienstverband, meldde zich via via. Klein wereldje en kennelijk wordt je beter gevolgd dan je denkt.

Vandaag een en ander gepland rond taallessen, verzekeringen, en het eerste abonnement opgezegd. Ik ga een 2-daagse hogedrukcursus Arabisch volgen. Geen eis voor de functie, maar ik kan me niet voorstellen ergens langere tijd te zijn en mensen niet een klein beetje in hun eigen taal te kunnen aanspreken. Ik vind het leuk en naar mijn ervaring vinden de meeste mensen het ook leuk als je de moeite neemt. Het breekt het ijs (nou ja, dat zal er voorlopig even niet zijn daar) en effent het pad. Arabisch is lastig, schrijven kom ik natuurlijk al helemaal niet aan toe. Maar eeen paar dagelijkse zinnen, wat tellen en herkennen in een gesprek, handig. Als bodempje om het ter plaatse uit te breiden. Kijken hoe ver ik kom in een jaar. Met alleen maar Engels sprekenden om me heen.

Voor wie het Noordhollands Dagblad vanmorgen gemist heeft: het wordt dus Irak. Voor VNG international ga ik daar als Senior Governance Advisor deelnemen aan een project in opdracht van USAID, uitgevoerd door RTI. Ja, oplettend lezertje, zonder afkortingen kom je hier nergens.

Er loopt al jaren een programma voor de wederopbouw van het lokale en regionale bestuur, en daar mag ik mijn steentje in het laatste jaar aan bijdragen. Eerste post wordt Basra, en niet Bagdad waar ik vorige week een dag lang over was bijgepraat. Maar improviseren ligt me wel. Wat het precies wordt krijg ik nog uitgelegd, want het uiteindelijke plan klonk heel anders dan eerdere info. Zien we wel als we daar zijn. Inmiddels stromen de sms-jes, mailtjes en voicemailberichten binnen. Met hartelijke felicitaties en veel commentaar dat het een functie is die voor mij passend wordt gevonden. Gelukkig, zijn we het daar allemaal over eens.

De voorbereidingen gaan nu crescendo. Nog een verklaring van een arts die vindt dat het kan, een reactie van justitie die vindt dat ik weinig op mijn kerfstok heb, en allerlei instructies en trainingen bij VNG in Den Haag. Er zit nog iemand op het vinkentouw, maar men gaat uit van vier vijf weken werk vanaf dit moment, als het lang duurt.

Krijg ik in ieder geval nog de tijd behoorlijk afscheid te nemen van de functie waar ik nu nog middenin zit. Want ook daar wordt nog volop werk verzet en blijft het trekken en duwen om de laatste losse eindjes af te hechten.

Vrijdagmiddag zou ik gebeld worden vanuit de toekomst, 14.00 lokale tijd. Dan schilder ik altijd, dus deze middag deed ik dat met mijn mobieltje in mijn broekzak en lichtelijk gespannen. Om twee uur niets. Misschien vergist? Hún lokale tijd? Om drie uur niks. Om vier uur thuis secretaresse van de toekomst gemaild, zij zit nog veel verder weg, aan de andere kant van de oceaan. Had haar baas de hele morgen niet kunnen bellen, de lijnen waren dood. Contact in Nederland ook nieuwsgierig: al iets gehoord? Nee, niks.

En net als de overheerlijke soep is opgeschept bij goede vrienden die maanden in het buitenland waren, gaat het mobieltje: een buitenlands nummer, dat moet hem zijn. Mij was een gesprek van drie kwartier voorspeld, maar na ruim een kwartier was de andere kant er wel uit, ik kon komen. Wel met een heel andere opdracht dan verwacht, maar wat maakt het uit: opdracht is opdracht.

Als een speer familie en goede vrienden op de hoogte gesteld, want vanmiddag zit hier de krant. Dus oplettend lezertje: lezen dinsdag of zo, dan weet u precies waar ik naar toe ga. Het balletje op de horizon is een oogverblindende zon.

De intensiteit van het emailverkeer neemt toe. Nu wacht ik deze week op een telefoontje uit verre oorden van de man die de uiteindelijke beslissing moet nemen. Morgen naar Leiden voor een acculturatie cursus. Ja u leest het goed oplettend lezertje, ik wist ook niet dat ze bestonden. Een hele dag bijgepraat en gexefnformeerd worden over het land van bestemming door mensen met veel ervaring. Op alle gebieden, cultuur, politiek, religie. Handige do’s en dont’s zodat je geen blunders begaat die het werken lastig kunnen maken. Want we willen er natuurlijk wel een succes van gaan maken de komende tijd.

Op weg naar de toekomst contact gehad met mijn Nederlandse contact, die weer in Nederland is. (Zinnetje hè?) Buitenlandse projecten zitten soms ingewikkeld in elkaar, het gaat om slots, budgetten, contracten, verzekeringen, kortom, het gaat om van alles buiten datgene waar het om gaan moet in de aanloop. Maar mijn Nederlandse contact is er op gebrand mij te krijgen waar hij en ik mij hebben willen, dus heeft hij een ruil voorgesteld. Nu nog aan de andere kant ja zeggen en de laatse hobbel is genomen. Ondertussen gaan de voorbereidingen gewoon door, dus als het oke komt ben ik er klaar voor. Het balletje aan de horizon groeit.

Op weg naar de toekomst is mijn familie bezig Skype te installeren voorzover ze dat nog niet hadden gedaan. Dus hoorde ik vanmiddag een onbekend geluid uit mijn laptop komen en jawel: een zusje zocht contact. Het lukte ook nog dus daar zaten wij, via het beeldscherm zagen we elkaar en met neefje op schoot voerde ik mijn eerste van hopelijk vele skypegesprekken. Neefje vond het ook zeer boeiend en zwaaide vrolijk naar tante op het scherm. Hij vindt het helmaal niet geweldig of vreemd, voor hem is de hele wereld nieuw en internet wordt voor hem zoiets als voor ons de radio was : iets wat er altijd al was. Maar beide oude tantes en de aanwezige oma vonden het toch geweldig en veheugden zich zeer op dit prachtige onderdeel van de toekomst.