Voor de niet zo bijbelvasten onder u: zoek maar even op, OT. De leeuw hierboven is een van de vier op de Tahrir brug, een van de bruggen die dagen in beeld waren tijdens de revolutie. Deze leidt rechtstreeks naar het plein, de 6 oktoberbrug, iets noordelijker, eindigt noord van het Nationaal Museum. Nu is er niets anders meer te zien dan het verkeer, de leeuwen hier, de jongelui die zich stoer laten fotograferen voor zo’n beest. Maar deze leeuwen hebben veel gezien. Op deze bruggen lagen mensen op hun knieën te bidden, met het waterkanon op hen gericht. Wie weggespoten werd, werd vervangen door de volgende. Op deze bruggen kwamen mensen in duizenden opzetten, op weg naar het plein. Om deze bruggen is gevochten en gestorven.

Dit is de leeuw die alles zag..

Ik loop altijd meer dan goed voor me is, oplettend lezertje, deze stad zuigt je op. Vandaag zocht ik de lommerrijke lanen van Garden City, de Corniche en het eiland Roda op. Behalve twee musea en een Nilometer is er eigenlijk niets bijzonders te zien, niet iets dat de gidsen haalt zeg maar. Toch geniet ik van die wandelingen. Het is een relatief rustig stukje Cairo, geen sjieke winkels ook. Maar wel gewoon de doorsnee Caireen die bezig is met wat een mens zoal doet. Brood kopen, winkelen, auto’s repareren, kletsen met je vrienden op straat, of een potje dominoën bij een glaasje thee, genieten van de schaduw aan de oevers van de Nijl. Hier dus ook bloeiende bomen, palmtorteljes die mij deden denken aan Irak, hoog fris riet langs het water, Felouka’s wachtend op hun klanten (hebt u nu al geboekt?). Mensen kijken af en toe verbaasd op, een buitenlander loopt in deze wijk niet vaak over straat, buitenlanders nemen trouwens toch voornamelijk de taxi, een enkele student daargelaten.

Na een halve dag zwerven weer met de metro naar huis. Iedereen moe, iedereen warm en de wagons overvol. De vrouwen koken onder hun hoofddoekjes, maar het weerhoudt ze er niet van gezellig met elkaar te kletsen, nog even iets te kopen van een mobiele handelaar, te luisteren naar de muziek op hun I pod, te telefoneren of een spelletje te doen op hun tablet PC. Net als bij ons, maar warmer.

Soms is het een voordeel dat iets dicht is wat je open dacht. Vandaag wilde ik Menial Paleis bezoeken, op Roda, maar dat wordt gerestaureerd. Nu u er toch niet bent is dat ook wel handig natuurlijk. Het zorgde er ook voor dat ik vroeger bij mijn volgende bestemming was dan gedacht en dus net op tijd. In het Oum Kalthoum Museum zongen jonge studenten en amateurs liederen van deze lieveling van het Egyptische publiek. Ze is al 35 jaar dood, maar haar muziek leeft duidelijk voort. Met veel talent en gevoel werden een paar van haar hits gebracht. Zeer dramatische muziek en een nummer duurt al gauw een minuut of tien, en de ster had zelfs stukken die rustig drie kwartier door gingen. Haar publiek werd tot tranen geroerd en ze was populair haar hele leven lang, en dus ver daarna. Het museum is klein, met wat jurken, persoonlijke zaken als agenda’s, onderscheidingen en veel foto’s van de ster met de groten der aarde of gewoon met haar publiek. Maar die muziek, live gezongen, dat was het cadeautje vandaag, Een jonge vrouw, afgestudeerd arts, maar zangeres uit passie, zong een lied en zelfs als kon ik het meeste niet verstaan, de essentie, het gevoel, werd heel goed duidelijk gemaakt. En dan was dit nog niet eens de ster zelf. Eens kijken of er nog wat op I tunes te vinden is.

Het is bekend dat het leger een grote rol speelt in de Egyptische samenleving. Groter dan de normale rol van een leger: het beschermen van het vaderland en ervoor zorgen dat er vrij handel kan worden gedreven bijvoorbeeld. Hoe groot die rol is, wordt heel zichtbaar als je hier wat rondrijdt, zoals ik vanmorgen. Steeds als ik bij een groot goed onderhouden gebouw of ommuurd complex vroeg wie of wat daar huisde was het antwoord: het leger. Niet alleen kazernes en woongebouwen, maar hele Academies. Voor ingenieurs, voor taalonderwijs en voor medici zelfs. Dat kan natuurijk meestal ook in algemene opleidingen, maar hier heeft men alles zelf. Daar blijft het niet bij. Tijdens een stuk van minder dan twee kilometer zag ik drie hotels, ook van het leger. Kun je gewoon overnachten als je hier bent, tegen een redelijke vergoeding uiteraard. Een ervan droeg de passende naam Triumph. Een grote werkgever dus hier: een half miljoen landmacht personeel, anderhalf miljoen politieagenten; marine en luchtmacht zijn veel kleiner, maar ik maak me sterk dat ze altijd nog veel groter zijn dan onze hele krijgsmacht bij elkaar.

Op de terugreis viel mij op dat op en boven die gebouwen de Egyptische vlag waaide met een aanpassing, twee gekruiste zwaarden, als ik het goed zag. Mijn chauffeur viel het ineens ook op en vroeg het nog eens na bij een vriend, per mobieltje. Inderdaad, ze hebben zelfs hun eigen vlag.

Op de foto de mening in graffiti verwoord door sommige revolutionairen.

Vanochtend op bezoek bij een organisatie voor vrouwenrechten. In het zuiden van de stad, dus ruim een uur in de auto. Gelukkig dat “de broer van” zo vriendelijk is een halve dag van zijn werktijd aan mij te besteden, anders zou het nog lastig worden daar te komen. Een kleine groep gemotiveerde mensen, mannen en vrouwen is al zo’n vijftien jaar bezig om de positie van vrouwen te verbeteren. Nu zijn ze zeer alert op het schrijven van de grondwet en de kieswet, om er voor te waken dat vrouwen weer naar de achtergrond geschoven worden. Dat risico bestaat. Sommigen denken dat het nu niet de tijd is voor vrouwenrechten, dat dat maar even moet wachten tot de belangrijkere zaken geregeld zijn. Geen sprake van natuurlijk, wie een nieuw en goed systeem wil opzetten, kan niet voorbij gaan aan de helft van de samenleving. Dus een kieswet die stelt dat de President een minimaal 2de generatie Egyptenaar moet zijn van het mannelijk geslacht en bovendien boven de 40, mist een flink potentieel en gaat voorbij aan een van de belangrijkste zaken in elke revolutie of verandering: inclusiviteit. Iedereen doet mee, of het wordt nooit wat. De vrouwen en mannen in deze organisatie zitten er bovenop, en doen goed werk, gericht op het hele land.

Mooi om te zien, en fijn om mee te kunnen delen uit hun poel van kennis.

Op de foto de Constitutional Court, vlakbij waar ik was. Teruggrijpend op oude traditie moet hier toch vorm worden geven aan een nieuwe toekomst.

Ik vertelde al dat ik vaak aangesproken word. Vanmorgen op weg naar de metro groette een straatveger mij met zijn mooiste good morning! Dan is mijn dag al goed. Een jongeman draaide zich om op de roltrap om mij “Welcome in Egypt” te heten. Vriendelijke dames in de metro ook weer. Op Gezirha werd ik aangesproken door een aardige heer, die mij vroeg waar ik vandaan kwam en dezelfde kant op moest als ik. We praatten wat over het leven in het algemeen en de revolutie in Egypte in het bijzonder. Na vijf minuten vond hij het tijd voor een volgende stap en vroeg mij uit. ik heb hem vriendelijk verteld dat daar geen sprake van kon zijn, dat dat not done was, waar ik vandaan kwam. Ja, maar we konden elkaar toch leren kennen? Nee, vriendelijk bedankt, toch maar niet. Hij vatte het sportief op en groette mij om zijn andere afspraak na te komen.

Ik vraag me toch af hoe dat werkt. De enige buitenlandse die je langs ziet komen, en je probeert het gewoon. Het kan niet anders of het moet vaak genoeg lukken om de poging te willen wagen. Sommige niet Egyptische vrouwen zijn kennelijk heel eenvoudig in te pakken. Ik heb hopelijk de schaal weer een beetje de andere kant op doen buigen.

Hierboven een beeld van een ongetwijfeld belangrijke heer, ingenieur of bankier, aan het begin van de vorige eeuw. Er staan er nogal wat zo in Down Town. Hij zal zich ongetwijfeld gevleid hebben gevoeld met de gelijkenis.

Ik had een briljant plan voor vandaag, oplettend lezertje. Met de metro naar Opera, dan een rustig wandelingetje naar het Museum voor Islamitisch keramiek, dan met de taxi naar het taleninstituut, om zeker te weten dat ik dat kan vinden als het zover is, en wat navraag te doen. Vervolgens op jacht naar een roeiclub langs de Nijl. Zoals met vele briljante plannen liep het in de uitwerking anders. Tot en met het wandelingetje ging alles goed, ik vond het museum in een lommerrijke buurt op Gezirah. Dicht. Wanneer het weer open ging? Dat kon nog wel even duren. De galerie die er bij was? Die gaat overmorgen open met een expositie met vier buitenlanders. Dan maar de taxi naar het instituut. Inderdaad, we hebben nogal wat rondgereden voor we het juiste nummer vonden, maar nu weet ik het voor alle volgende keren. Daar verwees een aardige mevrouw mij naar een club in een straat die ik gemist heb, of die er niet was. Die straat wel, die liep terug naar de Nijl, waar de roeiclub zat. Aan het andere eind natuurlijk, een kilometer of vier verderop. Maar gelukkig de roeiclub gevonden, na drie andere clubs die ook roeien, maar alleen Grieken, militairen of Universiteitspersoneel nemen. Ik helemaal blij. De meneer bij de deur sprak goed Egyptisch. Gelukkig was er een mevrouw die op haar kinderen wachtte en kon vertalen voor me. Ik moest morgenochtend terugkomen om 7 uur, met pasfoto en allerlei info, en dan kon het geregeld worden, Ik zag nog net een herenvier vertrekken van het vlot. Tegen die tijd was ik al bijna gevloerd, maar nog even bij het hotel in de buurt langs voor de veelgeprezen gids Egypt Today, met allerlei info voor buitenlanders. Maar die hadden za daar niet meer, het boekwinkeltje was gesloten. Uiteindelijk belandde ik gevloerd in een Hardies, met een groot glas fris en een groot cookie om bij te komen. Morgen gelukkig een afspraak waar ik heengereden wordt. De roeiclub moet dan maar overmorgen geregeld worden. Op de terugweg zag ik nog een aantal musea op Gezirah, allemaal dicht, met grote ketens rond de poorten. Of ze dat ook voor vieren zijn is de vraag. Volgende wek maar eens proberen, als ik bijgekomen ben van deze trip.

Afhankelijk van de tijd van de dag kom ik veel scholieren op straat tegen, herkenbaar aan hun uniformen. Rugzakje op de rug, als bij ons. De kleinere met Sponge Bob of Hello Kitty of een lokale animatiefiguur. De ouderen met een coole Eastpack of iets dat er erg op lijkt. Wie dat ziet kan makkelijk vergeten dat nog lang niet alle jongeren hier volledig onderwijs volgen. In Cairo zal het meevallen, daarbuiten is het toch minder. Maar zelfs met een goede schoolopleiding ben je er nog niet. Buiten de scholieren zie ik ook groepjes jongemannen rondhangen, meestal rond een auto, liefst ergens op een hoek. Vrolijk staan ze bij elkaar en kletsen en lachen. Maar ze horen daar natuurlijk niet te staan, ze horen aan hert werk te zijn. Dat zouden ze graag willen, dat zouden ze ook erg goed kunnen, als ze tenminste een baan konden vinden. De werkloosheid onder jongeren is hier gigantisch, en de helft van de bevolking is hier onder de dertig. Ook her gaat veel potentieel verloren. Ten einde raad zochten velen in het verleden een baan in het buitenland, vaak ver onder hun vermogen.

Laten we hopen dat de kreet hierboven, te zien op allerlei reclameborden, door alle betrokkenen gerealiseerd wordt. Zodat een opleiding ook voert naar werk en dus werken voor jezelf en de toekomst van je land.

Mijn computer had last van de hitte, oplettend lezertje, vandaar een laat blogje vandaag. Net toen ik dacht dat ik mijn telefoon eigenlijk niet nodig had werd er gebeld en staan er weer afspraken, en ondertussen blijf ik gewoon de stad verkennen, de ene dag dicht bij huis, de andere dag verderop, is nu de routine. Toen ik vanavond op mijn ieniemienie balkonnetje stond (gelukkig heb ik kleine voeten) realiseerde ik me dat dit het eerst echte flatgebouw is waar ik ooit woonde. Ik kwam niet verder dan vier hoog in Amsterdam op een kamer, toen ik daar schoolging. Zonder lift. Maar dat was een trappenhuis met drie bewoners voor die deur, toch anders dan een echte flat. Hier zit ik vijf hoog in een gebouw waar nog drie verdiepingen boven mij zitten. Een typisch lokale mix van wonen en werken hier. In de plint zitten een Café Italiano, een wasserette die dicht is en een pharmacy. De benedenverdieping binnen is verder voor een Consulting Orthopedic Surgeon met een Brits diploma. De receptie in de hal zit er voor National Gas, die in ieder geval een verdieping en mogelijk twee inneemt. De chauffeurs zitten overdag keurig in pak met stropdas buiten te wachten tot ze nodig zijn, en groeten mij inmiddels vriendelijk als ik langskom. De rest zijn zover ik weet woningen, per verdieping vier. Ik zie zelden of nooit buren. In de lift kwam ik eens twee kinderen tegen die geleerd hadden niet tegen vreemden te praten; en een vrouw die zich verbaasd afvroeg wat een Hollander in godsnaam tot wonen in Cairo bracht. De lift is te snel om dat in drie verdiepingen uit te leggen. Een keer waagde ik mij per trap naar beneden, iets wat je niet graag doet omdat de vuilniszakken op de overloopjes halverwege de verdieping worden neergezet ‘s avonds laat, en er hier net als overal katten zitten. Die vuilniszakken worden dan door de manusjes buitengezet, om rond middernacht te worden opgehaald door de vuilniswagen. net als in Istanboel rijden die hier ‘s nachts, overdag is er geen doorkomen aan natuurlijk, en is het ook veel te warm voor dat soort klussen. Ander zwaar werk gebeurt hier ook wel een ‘s nachts. Ik ben net begonnen in the Yacobian Building, dus dan kan ik zien of dit normaal is, dat je je buren zo weinig ziet hier. Horen doe ik ze ook nauwelijks. maar goed, ik hoor ook de vliegtuigen niet die hier van het vliegveld in de buurt gebruik maken. Het straatrumoer verdringt al het andere achtergrond lawaai. Het is nu half drie en het gaat door als een bezige dag bij ons. Voor hier is het rustig.

Egypte is voor een groot deel van zijn inkomsten afhankelijk van toerisme. Alleen de export en het Suezkanaal zijn niet voldoende om alle mensen hier aan het werk te houden. Hoewel de meeste luxehotels in buitenlandse handen zijn en de grote winst dus naar het buitenland vloeit, zijn de vooral werknemers Egyptenaren. Werkgelegenheid is hier een probleem en nu helemaal. De toeristen blijven weg, voor een groot deel. Terwijl het hier nu een goede tijd is om te bezoeken, in Cairo. De grootste hitte is geweken en het is redelijk rustig, te rustig op straat. De winkeliers met toeristenaanbod zien te weinig klanten komen. Waar blijft u toch allemaal, het is hier prachtig. En dit is een interessante tijd om dit land te bezoeken. Dus hup, naar het reisbureau en boek nog een weekje naar de zon, die hebben we toch te weinig gezien afgelopen zomer in Nederland. Op reis en koop je helemaal suf aan van alles en nog wat. Kom naar Egypte! Dan ziet uw kopje thee er gelijk ook heel anders uit.