Koortsachtig werd er gewerkt vandaag. Nu die lijnen lagen moest alles in het systeem worden geklopt. Dus, op aanraden van een ervaren scripter, eerst al je materiaal klaar, de verhaallijn in volgorde, en dan pas het systeem in. Daarna komen er natuurlijk nog allerlei zaken bij, maar het meeste ligt dan chronologisch. Toch bleek voor velen de reserveweek nodig. Waardoor bij mij de druk van de ketel ging, want de drie storylines zijn ingevoerd. De reserveweek kan worden gebruikt voor oppoetsen en corrigeren en voor het uitzoeken van wat systeemtrucjes.
Haast traditioneel eet zo’n groep een keer samen, en we troffen het met deze dag. Aan lange tafels zaten we aan het water van de industriehaven, waar nu allerlei horeca en kantoren zich vestigen. Duitsland-VS op een groot scherm onder de luifel. Daar hoef je niet naar te kijken, je hoort vanzelf hoe het gaat. Na afloop van de wedstrijd druk op de kade. Oranjekoorts kennen ze hier ook. Ondertussen aten wij verder en genoten van het eten en van elkaars sterke verhalen. Geen doorsnee gezelschap, maar mensen van alle hoeken en gaten, met ervaringen van over de hele wereld. In opperbeste stemming bleven we buiten tot het te koud werd. Inmiddels wordt er al informatie verstrekt over de plek waar we in September het echte oefenonderdeel bij zullen wonen. Redelijk lastig bereikbaar dus het lijkt er op dat er samen gereisd gaat worden. We horen het vanzelf. Morgen de laatste lijstjes maken om mee verder te kunnen in Augustus en zorgen dat alles is opgeslagen waar het hoort, ingevuld waar men om vraagt. Dan de lange weg terug naar huis, in afwachting van een week gevuld met kunst.

Als dochter van een vader bij de marine staan er een paar dagen helder in mijn herinnering. De Koninginnedagen, eerst in Amsterdam gevierd, later in Den Helder, de parade, de middag op de basis, met loony tunes, gehaktballen, rondvaarten en andere activiteiten. De ouderdagen met tokkelbaantjes, vaartochtjes, demonstraties en paalklimmen met als hoogste prijs een metworst boven in de mast.
Vandaag is hier family fun day. Twaalf nationaliteiten presenteren zich met hun nationale gerechten, klederdracht en toeristische informatie. De Nederlanders namen nog een klein orgeltje en een heuse haringkar mee. Waar ook jenever werd geschonken, dus het was daar druk. Allemaal in burger langs de kraampjes tot ’s avonds acht uur. We mochten onder werktijd langsgaan. Met een paar dapperen probeerde ik na aanvang van het feest door te werken, maar de zangeres van de versterkte band zong dermate ver van haar eigen stemsoort, dat het op een geven moment moeilijk werd je te concentreren. We gaven het op, sloten de computers af en begaven ons in het feestgedruis. Waar het nog moeilijk was collega’s te herkennen die je dagen in uniform aantrof en die nu in een simpel t-shirt rondgaan. Voor de kinderen was er een klimbos neergezet, waar zij vierkantjes konden maken op twee meter boven het asfalt, keurig gezekerd. Na een klein uurtje hield ik het voor gezien. In de stralende zon nog een paar uurtjes wat lezen en bloggen. Klinkt raar, maar liever had ik nog wat doorgewerkt. Nog een volle schrijfdag en een halve dag afronden, dus er moet vaart gezet worden om met min of meer klare producten hier te vertrekken vrijdag. Terwijl er ondertussen steeds mensen binnen komen die nieuwe lijstjes vragen, updaten of coördineren, formulieren ingevuld willen hebben, Dat is wel jammer, net als je er lekker in komt en het schrijven vloeiend gaat, de opstartproblemen overwonnen en de lijnen uitliggen, moet je weer inpakken.

We worden hier elke morgen bemoedigend toegesproken door het hoogste gezag van deze week. ’s Avonds doet hij doet nog een keer ter afsluiting. De vraag: moet er nog gecoördineerd worden? Vaak worden er naar aanleiding van die vraag afspraken gemaakt. De conclusie van vandaag was: een geslaagde dag, hard gewerkt, veel gecoördineerd, veel gecommuniceerd, gedeconflicteerd en afgestemd. Waar ik gisteren blanco binnenkwam en geen idee had wat er van mij gevraagd zou worden, begon ik vandaag matrixen te vullen met beoogde verhaallijnen, om die morgen echt om te zetten in de beoogde scripts. Links en rechts van mij zijn mensen met hetzelfde bezig, en worden ook ideeën gespuid. Vanmiddag ontvouwden wij elkaar onze ruwe plannen, en konden we de eerste conflicten daarin oplossen. Eind van de week liggen er ongetwijfeld prachtig verwoorde mandaten, uitdagingen voor de strijdkrachten, en goed verwoorde trainingsdoelen.
Vanavond dacht ik na eind van de dag een uurtje rustig door te werken in een leeg kantoor. Maar toen kwam het hoofd van mijn strijdkrachten binnen en kwamen we in een goed gesprek. Eerst over de plannen van en voor onze jonge republiek, maar al snel ga je dan over naar de inspiratiebron voor die verhalen die je met elkaar bedenkt en raak je in de rauwe werkelijkheid. Daarmee in de huidige politieke en militaire problemen. Vanaf Korea hebben we ze denk ik allemaal doorgenomen, ieder met onze ervaringen in verschillende perioden en gebieden. Beiden met een vader onder de wapenen waren we aardig compleet in Nederlands naoorlogse historie. Uiteindelijk opgejaagd door de man van de sleutel moesten we er een punt achter zetten. En weten we weer waarom we hier zijn en waar we het voor doen. Want het moet toch mogelijk zijn om links om of rechts om al die harde conflicten een keer de wereld uit te helpen.

Sport verbindt

Zo ben je bezig met een verbouwing tot kunsthal en het plannen en uitvoeren van twee verjaardagsfeestjes, zo zit je op maandagochtend in de auto op weg naar Munster. Want daar is het hoofdkwartier van het Nederlands-Duitse legerkorps. Ik schreef het hier al eerder: oefenen, oefenen. Dus nu beleven wij hier ground-hog day, wat in mei gebeurde is niet gebeurd, nu gebeurt er in Arnland net iets anders, of hetzelfde nog een keer.
Bekenden voelen al bijna als familie, het battle rythm wordt snel eigen gemaakt. Vandaag het inspreken, inchecken, inloggen en inlezen. Morgen bedenken wat voor verhaallijnen nuttig en uitvoerbaar zijn en echt aan het schrijven. Want waar ik in vorige oefeningen roleplayer was die soms iets aan het script aanvulde, ben ik nu scripter die ook af en toe role-playet, maar ook de uitvoering tijdens de echte oefening straks bewaakt en aanpast. Een nieuwe uitdaging dus. In een prachtige werkomgeving. Schitterend weer waar wij alleen tijdens de wandeling van kantoor naar aula, of tijdens de pauzes van kunnen profiteren.
Het onderkomen is net naast de kazerne helaas, die zit vol. In een soort sporthotel, met hiernaast een wedstrijdbad, sporthallen, atletiek- en voetbalvelden, en dus veel jongelui die met dit mooie weer vermoedelijk nog lang actief zullen blijven.
Na een enerverende en lange dag zit ik hier dus, met een haperende wifi met mijn laptop op schoot in het avondzonnetje dit blogje te produceren. In de hoop dat de wifi straks weer tot leven komt en ik dit wereldkundig kan maken. Het is allemaal nogal restricted, dus inhoudelijk hoort u niets.
Wat wel erg grappig is: toen we in mei in Nederland oefenden, was de catering in handen van Duitse uitvoerders en werden we begraven onder de abrikozen. Nu zitten we in Duitsland en is er dus een Hollandse cateraar, en geen abrikoos of aardbei nog gezien.

De namiddag briefing was kort, want om zes uur zagen we op een supergroot scherm in de volle messroom Nederland er een tweede doelpunt infrommelen, op het moment dat de helft van het publiek het voor gezien hield, hier en in Sao Paolo. En zo stommelt Nederland door naar volgende rondes. Zoals we wereldwijd wel eens een conflict of oorlog instommelen. Beetje links, beetje rechts, nog eens proberen en je zit er in.

Voorbij, voorbij en ach voorgoed voorbij. Althans, tot de volgende oefening, want geoefend zal er worden, nog jaren.
De dag kreeg een aantal bizarre wendingen toen spel en werkelijkheid een paar maal botsten. Misschien daarover ooit meer. Hoogtepunt van de dag qua functie: civil advisor van de Premier van Arnland, die als ik mij niet vergis overigens afgezet wordt vanavond, dus die carriere is geen blijvertje. Wel leuk om met de driesterren generaal aan tafel te zitten in zijn tent en serieuze gesprekken aan te gaan en adviezen te geven, die hopelijk ter harte worden genomen. Met een beetje geluk merk ik daar iets van bij een eventuele volgende oefening. Waar het echt om gaat is dat burgers in interventiegebieden daar iets van merken bij hun contacten met UN troepenmachten. Daar doen we het immers voor.

Dan begint het afronden. Het invullen van formulieren en evaluatie slides. Het schiften van papierwerk en leeghalen van tijdelijke kantoortjes. Het handen schudden en kaartjes wisselen kan nog even wachen, we hebben nog een diner met het restant nog aanwezigen aan onze kant. De militairen gaan nog even door en hebben hun feestje morgen.

En waarom is het nu zo leuk, twee weken 12 uur per dag te werken in een geimproviseerde omgeving, te eten aan lange kale tafels?

Omdat het eten prima is, nog nooit at ik zo veel abrikozen. Omdat iedereen vriendelijk en beleefd is. Omdat je zo prima wordt ondersteund bij je werk en geen moeite te veel is. Omdat je in een snelle, afwisselende omgeving voortdurend moet schakelen en na moet blijven denken. Omdat je je soms helemaal kunt uitleven in een rol. Omdat je iets meemaakt wat weinigen meemaken. Omdat je zo heel veel verschillende mensen ontmoet. Militair en burger, jong en oud, van soldaat tot generaal; hulpverlener en rolspeler; New Yorkse hipster en vrijgemaakte christen uit Noord Nederland; manager en technocraat; geschiedkundige en jurist; mannen en vrouwen van meer dan twaalf nationaliteiten. En na afloop krijg je ook nog een mooie munt van Generaal van der Laan. Mooi toch?

Het wordt hier steeds leuker, als je het mij vraagt. Vandaag niet alleen overleg met een groepje Amerikanen, maar ook het veld in. Eerst maar die Amerikanen in hun grijze pakken. Ik ontmoette ze nog niet eerder, maar nu was er zorg rond vluchtelingen, terroristen en meningitis die ik wilde delen. De commandant had nog een onderonsje met een ander, dus chit chat voor het echte overleg. Ik heb ze waarschijnlijk in opperste verwarring gebracht. Want ik kom uit Arnland, wat ze ook denken, en dat houd ik stug vol. Wel bereisd gelukkig, dus we kunnen het rustig over Irak hebben wat mij betreft.

Na een goed overleg, waarbij de Commandant zoals te verwachten zich de kaas niet van het brood liet eten, sloten ze echt Amerikaans af en gaven mij een cadeautje! Een foto van Clint Eastwood, met baard en pistolen, en: handtekeining en “all the best”. Clint Estwood, mijn jeugdheld uit Rawhide. Hoe had hij het zo kunnen raden die commandant. Nu hangt die foto boven het bureau van de gouverneur van Kronoberg. Of Clint er ook van weet?

Daarna moest ik rap in de benen om het cultureel erfgoed van Arnland veilig te stellen namens UNESCO. Je kunt toch niet je eeuwenoude grafvelden laten vernielen immers? Daar mengde het rollenspel en de realiteit. Want die mevrouw van UNESCO wilde er in, maar mijn pasje heeft een andere naam. Rijbewijs dan? Nee, ik ben met chauffeur. En of ik ook een kaart had om aan te wijzen waar wat lag of stond? Met een boze bui en een belofte van oproer en I”ll be back vertrok ik weer. Om daarna uren bezig te zijn om te zorgen dat ik morgen goedbeslagen ten ijs kom, en terug, gewapend met alles wat nodig is. We geven het niet zo gauw op bij UNESCO.

Wie goed heeft opgelet kan bij de titel van dit blogje denken: ik mis er twee. Vrijdag was toch E+4? Dat klopt, maar waar ik zaterdag en zondag met de krant in de tuin zat in Den Helder, ging ondertussen de oefening gewoon door. Nou, gewoon… hij veranderde wel van karakter. De CPX werd een FTX. Ofwel: van alleen de theorie in het hoofdkwartier, kwam er een veldoefening bij. Met echte soldaten, tanks, autos, uitklapbare bruggen, parachutisten die overal landden en “Kinetics” zoals ze hier zeggen. Schieten dus. Dat gaf voor ons weer nieuwe aspecten, want andere problemen. Zo speelden wij burgemeester de eerste week, maar waren er nu ook echte burgemeesters om rekening mee te houden hier in het oefengebied. Met minder mensen aan onze kant, bleef het toch nog levendig, de hele dag is er wel iets dat de aandacht vraagt. Uiteindelijk nam bij ons maandag een scriptor afscheid en bleven wij met zijn drieën over, twee spelers en een schrijver.

’s Avond even heen en weer naar Utrecht voor de presentatie van een boek. Ook daar veel energie, veel bruisende activiteit en creativiteit. Inspirerend en leuk. Wel een latertje weer, dus om half twaalf nog een blogje? Nee. Maar bij deze alsnog.

Grote veranderingen vandaag, maar de dag begon gewoon om acht uur met een telefoontje als gouverneur naar de Polad en de Commandant van de 13de Mechbrig. Daarna snel door naar de briefing voor de inject (het rollenspel) van negen uur. Daardoor misten we de reguliere ochtendbriefing, maar we konden gelukkig wel de Engelse versie van ons Arnlandse volkslied horen. Dat kwam later nog goed van pas tijdens het rollenspel. Een rollenspel vol lokalen die moeilijk deden, en training audience (militairen, politie en UN) die hun best deden het zo goed mogelijk te doen. Het blijft boeiend hoe wij met uitgestreken gezicht of juist overdreven geemotioneerd in onze rol blijven, en hoe een serieuze impact dat kan hebben op onze slachtoffers.

Zelf verbaasde ik me over het optreden van mijn collega. De man is de rust zelve, heb ik gemerkt de afgelopen dagen. In dit stuk moest hij een zenuwachtig iemand verbeelden, en dat deed hij met verve. Ik heb nog even gecheckt of het opzet was, zo overtuigde hij.

Het resultaat voorspelde nog niet heel veel goeds voor de geplaagde Arnlandse bevolking, maar aan de militairen lag dat niet. Daarna begon het afronden, het afwerken van losse draadjes, het overdragen van informatie naar achterblijvers, het doorspreken van nieuwe mogeljkheden voor de volgende week en het druppelsgewijze vertrek. Je zag bij iedereen de vemoeidheid toeslaan, nu de adrenaline verdween. Sommigen blijven tot morgen, sommigen gingen vandaag, anderen blijven het hele weekend aanwezig of komen maandag terug. Je zit in zo aan andere wereld, dat ik me er op betrapte dat ik me verbaasde over het weer, toen ik in mijn eigen auto stapte. Dat het net zo lekker was als in Arnland vandaag.

Even bijkkomen het weekend, maandag hoort u weer van mij. Het wordt een andere oefening, ik ben benieuwd

Voor je het weet wordt er al weer afgerond. Morgen verlaten al hele brigades de oefening, en ook een flink aantal NGO’s etc verlaat het strijdtoneel. De oefening gaat volgende week door met meer veldtraining. Sommige verhaallijnen lopen nog door, dus maar eens zien hoe druk mijn achterblijvende collega (oud burgemeester Schoof) en ik het die drie dagen krijgen. Bij oefenen hoort evalueren, dus werd het een lange dag, met veel overzichten aan het eind. De zogenaamde hot wash up, en daarrna om half tien gezellig met zijn allen naar de bar. In die paar dagen bouw je leuke contacten op met mensen die je ondersteunen, je rollenspel delen of anderzins veel voorbij komen in de wandelgangen.

Vanavond de tijd om ook wat meer buiten het werk met elkaar te kunnen spreken. Die jonge knul die jou helpt met het bijhouden van van alles en nog wat, en zo vriendelijk was je zijn zakmes te lenen, is thuis natuurlijk gewoon pappa. De oudere man die zo handig alles regelde, vertelde je zijn carriere en wat hij nog verwacht de paar actieve werkjaren die hem resten. En vertelt tegelijk dat hij hier is voor eigen rekening, in zijn uniform. De ex-diplomaat vertelt zijn visie op zaken, en de koning van de Noma deelt dat hij in het dagelijks leven beeldhouwt.

Het is een bonte verzameling mensen die elkaar hier treft deze weken. Sommigen zie je wellicht nooit meer, anderen zul je over twaalf maanden weer treffen en groeten als oude bekenden, met een gemeenschappelijk doel.

De inne benadering tegenwoordig is de comprehensive approach. Dat wil zeggen (als ik het begrepen heb) dat we onze Natotroepen alleen in kunnen zetten op een goede manier als de burgersamenleving in het missiegebied betrokken wordt bij alles. Ook de hulporganisaties moeten een plek vinden in die complete benadering. Daar is het trainen in dit stuk oefening veel op gericht, en daarom ritselt het hier ook van de NGO’s. In de verhalen die we spelen zie je terug wie er aanwezig zijn. Ik speel de aarstbisschop voor een Christelijke hulporganisatie, er komen berichten over gay bashing voorbij, hulptransporten van voedsel en kleding worden overvallen. Het is er allemaal. Dit alles met het doel te wereld beter te maken, in de verweggisthan gebieden.
Maar, zoals ik als Aartsbisschop onderschrijf: charity begins at home.

We zitten hier in een vreemde werkomgeving, ons gebouw is aangepast om geschikt gemaakt te worden voor ons gebruik. Dus kabels en leidiingen, wifi, een koffiehoek. printers, gelukkig ook verwarming, en heel veel groene klapstoetjes en tafeltjes. We worden omringd met zorgen en van vuilniszak tot paperclip: alles wordt geregeld.

Ook het sanitair moest dus kloppen. De toilegroep werd aangepast, de bakken werden met rood-wit lint afgeschermd, en de afgesloten toiletten werden eerlijk verdeeld: een voor mannen en een voor vrouwen. Briefje op de deur om duidelijk te maken welke voor wie. Dus hangt daar nu rechts een briefje met WC Gentleman, en links het briefje: WC women. Verschil moet er zijn.

.