We doen het allemaal, grenzen verleggen. Soms letterlijk, we beginnen met onze vakanties dicht bij huis, en eindigen ergens in Antarctica tegenwoordig. We geven meer uit aan iets wat we graag willen hebben, of we lopen harder en verder dan vorig jaar. We gaan langer door zonder apc-tje, of wat ook maar.

Ook ik verleg mijn grenzen, zeker op het gebied van temperatuur. In Nederland is een temperatuur van boven de dertig graden aardig warm. Tijdens mijn duikvakanties naar Egypte vind ik het pas echt (te) warm worden boven de 35 graden. Dat vind ik tegenwoordig een zeer koele temperatuur met zeer aangename nachttemperaturen. Toen ik hier kwam was boven de 40 graden warm. Maar we hebben nu besloten dat pas alles boven de 45 graden echt warm is. En dat is het deze week. De schaduwtemperatuur is volgens mijn weerstation 48 graden vandaag. Maar als ik al de neiging zou krijgen om te gaan klagen, dan kijk ik gewoon even naar de bureaus tegenover mij, waar twee reeds lang geleden gepensioneerde heren aan het werk zijn voor de toekomst van Irak. Zij gaan straks terug naar een huis waar airco en koelkast niet of nauwelijks gebruikt kunnen worden. Naar een huis waar de nachten veel te warm zijn om te slapen. Of ik kijk naar mijn vrouwelijke collega’s, gekleed om niet op te vallen hier in het diepe zuiden van Irak. Niet altijd vanuit religieuze overtuiging, maar wel altijd te warm. Lange rokken, lange mouwen en een alles omsluitende hoofddoek. En dan soms met de bus naar huis, of een half uur in de zon wachten op de auto die maar niet komt. Dus mij hoor je niet klagen,ik verleg gewoon mijn grenzen. Ik heb het niet warm

Ik blijf me verbazen over wat ik hier aantref. Gisteren kwam ik op weg naar het restaurant een kikkertje tegen. Die zitten hier meer, en komen af en toe ook binnen, net als de kleine padjes. Iemand vertelde me zojuist dat ze ’s avonds vooral op het net gesproeide grasveld te vinden zijn. Dat is een logische plek. Vanmorgen was ik op weg naar de restaurantingang toen een schoonmaker me riep en op een gasfles wees. Geen idee wat hij bedoelde maar als ze je roepen: altijd interesse tonen. En wat zat daar naast die gasfles, dat was geen steen zoals ik dacht om voortaan de sleutel onder te bevaren (bij gebrek aan een mat) maar een heuse landschildpad van redelijke afmeting. Zo schuw dat zijn kop een tuutje was geworden maar desalniettemin, hij zat er. Ik had het gerucht al gehoord dat er een schildpad zou zitten en volgens de beschrijving was dat een waterschildpad, dus mogelijk zijn er meer. Maar dit was de droge soort. Gelijk een stukje komkommer voor hem gehaald, want het enige huisdier dat ik ooit had, een reuzenschildpad uit Brazilië, was daar gek op. Deze dus niet, hij heeft het niet aangeraakt. Zojuist gekeken, en hij was weer weg. Waar is hij gebleven, waar komt hij vandaan? De levensvragen van ieder mens nu geprojecteerd op deze schildpad. Als ik het weet hoort u het van me. Twee fotootjes om te laten zien dat ik toch echt die beesten hier gezien heb. En hij gaat in het boekje natuurlijk.

vanmorgen een ontmoeting met de voorzitter voor de Provinciale Commisie  vrouwen en kinderen, tevens lid van de commissie onderwijs en cultuur. Haar naam is Natiqa. In het Aabisch betekent dat spreker voor iets of iemand als ik het goed heb begrepen. In haar geval zeer passend. Als voorzitter probeert zij voor de vrouwen en kinderen in haar Provincie iets te betekenen. Dat is niet eenvoudig. Gekleed in een dracht die hier in de Biblebelt van Basrah passend is, dus met dubbele hoofddoek en zwarte omslag, vertelt zij mij dat hoewel er in de Koran veel rechten voor vrouwen zijn beschreven, die in de praktijk niet altijd tot volle wasdom komen. Zelf is zij wiskundige en gaf ze les voordat ze deze fulltime functie kreeg. Ze wil iets goeds nalaten voor de vrouwen en kinderen hier en ook op het beleidsgebied wil ze verder dan ze nu is gekomen. Ze werkt al samen met een andere hulporganisatie, aan cursussen om vrouwen te alfabetiseren, een vak te leren zodat ze in hun onderhoud kunnen voorzien. Ze komt dezelfde problemen tegen die we in Den Helder en elders in Nederland kennen. Geld voor dit beleid staat meestal niet bovenaan het prioriteitenlijstje, terwijl iedereen weet dat voor de lange termijn het goed is te investeren in mensen en bij voorkeur in kinderen. We beloven elkaar te ondersteunen. Zij gaat aan de slag met een probleem- en wensenlijstje en zal mij laten zien wat er al gebeurt. Ik ga zoeken naar cursusmateriaal om vrouwen te alfabetiseren en om vrouwelijke politici te ondersteunen. Het ziet er veelbelovend uit. We lijken als je onze kleding ziet helemaal niet op elkaar, maar na zo’n gesprek weet je weer dat het daar dus niet in zit. We willen allebei hetzelfde en gaan onze schouders er onder zetten. Een mooie dag in Basrah.

Nu het WK voetbal zijn einde en hoogtepunt nadert, zal er overal op de wereld wel meer gevoetbald worden. Op straten en pleinen, op veldjes en binnenplaatsen. Onze chefkok uit Bangladesh werd gebeld door zijn zoontje in tranen: Italie was verslagen, en hij dus ook en Pappa moest troosten. Van het dak af kijk ik op een klein pleintje op de hoek van een straat, waar kinderen elkaar ontmoeten aan het einde van de dag als het koeler wordt. Daar wordt nu steeds fanatieker gevoetbald en het publiek groeit ook daar. Ook in een andere straat zie ik kinderen spelen met een bal. Nou ja, ik zie jongetjes spelen met een bal. De meisjes die ik af en toe zie, zijn onderweg met hun moeders. Op straat spelen als de jongetjes zie ik ze niet doen. Gevraagd aan de collega’s of meisjes in Irak ook voetballen? Ja zeker doen ze dat. Waar dan? Bij voetbalclubs. En op straat? Ze kijken me wat meewarig en lacherig aan, natuurlijk voetballen meisjes niet op straat, wie doet nou zo iets. Mag dat in Nederland wel dan? Ja, wij laten de meisjes los in ons land. En je ziet ze denken: onverantwoord.

Voor een land dat zo warm is doet men hier soms vreemde dingen. Zo bouwt men zonder isolatie of spouw tegenwoordig. Vroegere bouw liet toe dat warme lucht kon ontsnappen en dat de daken koel bleven, maar met de komst van de moderne tijd en zijn airco’s heeft men dat los gelaten. Nu, al e r geen stroom is worden de huizen onmiddellijk  zeer warm. De watercontainers op de daken zijn ook zo iets. Als schilder vind ik het prachtig dat ze zo mooi rood zijn, maar handig is dat niet hier. Ze worden erg warm, te warm. Zelfs handen wassen overdag moet je voorzicht doen. De rest moet je gewoon laten als het even kan.  Onze gymzaal heeft een golfplaten dak, dat geeft een aardig stoofeffect overdag. Maar we gaan er wat aan doen. In de gymruimte is nu een verlaagd systeemplafond aangebracht. Dempt niet alleen geluid maar maakt de airco ook een stuk effectiever. En die watertanks gaan we wit schilderen in de hoop dat dat een paar graden scheelt. Ik moet dus nog gauw wat foto’s maken voor dat gebeurt, want zoals gezegd, ze zijn mooi in het rood!

Om een uur of twee loop ik vanaf gebouw 1 naar gebouw 2, om weer te werken aan een flinke klus die erg veel haast heeft. Daar hoor ik een heel verhaal door een luidspreker ergens buiten. Wat wordt daar zo uitgebreid meegedeeld? Hoor ik de Imam met een vrijdagmiddagverhaal? De toon lijkt me er niet bij te passen, maar wat weet ik van vrijdagmiddagverhalen? Voor voetbal is het te rusig en iets te dichtbij, ook al is hier in de buurt naar mijn idée een sportfaciliteit of zo iets. Zou de feestzaal in de buurt een buitenfeestje houden? Onwaarschijnlik met dit weer, daar zijn de Irakezen niet gek op. Normaal gesproken vraag je het even aan een collega. Maar ja, vrijdag he, de jongens zitten thuis. De enige collega in het gebouw is een Amerikaan zonder kennis van het Arabisch en de rest is schilders. Die zijn weer niet zo goed in hun Engels. Maar altijd nog beter dan ik in mijn Irakees. Ik maak een opmerking dat ik het mooi vind worden en dat het veel werk is. In mijn beste Standaard Arabisch. Of ik dat ook wil herhalen in het Engels? Dat begrijpt hij wel. Onder het weglopen hoor ik hem een opmerking maken tegen zijn collega’s die volgens mij te vertalen is als: ze spreekt Arabisch. Hij kan er duidelijk niks mee. Doe hem maar zijn eigen taal.

Al eerder schreef ik over tegenslag met de electronica, maar het laatste onderdeel is nu op weg naar de uitang. Na een verdwenen mobieltje, een bevroren en nu niet downloadende e-reader, een I-pod die de geest gaf, besloot vanmorgen mijn persoonlijke laptop er mee te stoppen. Het is vrijdag vandaag, dus mijn reddende engelen van de IT afdeling zitten lekker thuis van hun welverdiende weekend te genieten. Nu is de vraag: is hij nog te redden of heeft hij definitief de brui aan gegeven? En waarom doen ze zo rottig tegen me, al mijn leuke electronische gadgets waar ik zo aan gehecht ben? En wat als hij straks het echt niet meer wil doen? Optimistisch als ik ben wil ik aan die laatste mogeljkheid niet denken, maar bij de andere apparaten die er mee stopten was mijn optimisme misplaatst. Laat de laptop dan maar de uitzondering zijn en zich beperken tot een voedingsprobleem, want dat is er hoop ik aan de hand. Of dat op te lossen is valt nog te bezien. Hitte kan het niet zijn, de laptop mag altijd braaf achterblijven in de airco en hoeft nooit buiten te werken. Stof zou een oorzaak kunnen zijn, maar dat is dan wel erg snel. Mijn kamer is trouwens minder stoffig dan het kantoor waar ik werk. Daar lag vanmorgen echt een laagje zand aan de binnenkant van deuren en ramen en onder doorgangen van airco’s en fannen. Gevolg van de stofstorm in Bagdad die hier altijd een staartje geeft. De foto houdt u te goed, die kan ik alleen vertonen als mijn eigen laptop weer tot leven is gewekt. Gelijk geprobeerd skype te gebruiken op mijn werklaptop, dat zit daar ook op. Maar helaas spreekt hij Arabisch tegen me, dan wordt het toch wat lastig. Gelukkig doet mijn werkmobieltje het wel. Zolang het werkmateriaal het blijft doen heb ik nog contcat met het goede vaderland. Volhouden dus jongens, in ieder geval tot zondag, dan is de IT afdeling weer aanwezig om mij te redden.