Hit the road Jack, zong Ray Charles toen ik iets na achten Houston uitreed op de Interstate 10 East. De cowboymuziek van Texas maakte ruimte voor R&B, Soul en Motown. De hoogbouw van de stad werd ingeruild voor het vlakke groene land van de Bayous en de delta van de Mississippi. De weg was lang, recht en niet al te druk. Voornamelijk die grote Amerikaanse trucks in mijn achteruitkijkspiegel. Tijd genoeg om New Orleans op tijd te halen en af en toe te stoppen voor een ommetje. In het plaatsje Scott bijvoorbeeld, bij Lafayette, dat zichzelf het eerste stadje in het Westen noemt, en dus voor mij het eerste plaatsje in het oosten was. Een oud spoorrijtuig onderstreept het, en een nagebouwde schuur die het historisch centrum is, volgens een bordje. Dicht helaas. In een uitspanning waag ik mij aan boudins, de regionale lekkernij, waarvan ik maar niet kan achterhalen bij de verkoopster wat ze zijn. Ze kan me alleen vertellen in welke soort men ze verkoopt. Ik kies de regular en een crawsfish. De crawfish smaakt naar uh, ja, geen crawfish. En als ik aan de regular begin zie ik tot mijn schrik op het etiket staan: varkensvlees, lever, green onions. Ik haat lever. Maar ik maakte me voor niets zorgen, het smaakte nergens naar. Het had iets weg van een nasibal, maar dan zonder smaak en heel heet. Ik hoop dat de kraaien in Scott boudin lusten. Ze wijden er hier jaarlijks een festival aan.
Af en toe vlogen er koereigertjes over. Af en toe een blik op bootjes in de bayou, bij de San Jacintorivier liggen de rivierbarges bij bosjes. Meer naar het oosten staat de snelweg vaak op palen, dwars door en over het grote moeras, over Henderson Lake. Bij Baton Rouge rijd ik voor het eerst over de Mighty Mississippi, die doorkronkelt tot New Orleans. Langs de kant veel reclame voor alles wat Cajun is, inclusief het alligator-knuffelen.
Ik kom ruim op tijd en zonder problemen aan op het vliegveld van New Orleans. Jaren zestig, veel bruin en oranje, en een Cajunduo op het podium dat de stemming er in houdt. Als de mannen echt nodig zijn, zijn ze vertrokken helaas, en de weinige gelegenheden voor een kopje koffie of thee en iets te eten dicht. Boven Houston is inmiddels een enorm noodweer losgebarsten, net als over grote delen van het Midwesten. Een aantal vliegtuigen, dat rondjes moet vliegen, vliegt naar New Orleans om te tanken. Van dan af ontvouwt zich een drama van slecht management, dat er voor zorgt dat mijn zusje uiteindelijk 8 uur later dan gepland, hongerig en dorstig, moe en overstuur aankomt met de ander passagiers van haar vlucht. Op het vliegveld hier liggen de mensen dan inmiddels te slapen op de vloer, als ze tenminste niet tot die kleine elite behoren die door klagen een voucher voor een hotel weet te bemachtigen. Kregen sommigen hier nog, op verzoek, een flesje water en een koekje, in vlucht UA 2241 stopte de service onmiddellijk na de eerste landing, evenals de informatievoorziening.
Maar goed, we zijn er nu, en als we allebei een beetje bijgetrokken zijn zullen we, met het oude trammetje dat hier voor de deur stopt, vanuit dit oude hotel, de stad gaan verkennen. Gisteren al een klein voorproefje van genomen, benieuwd wat ik er vandaag van vindt. Things to do today: een heel boze brief naar United Airlines schrijven, een maatschappij die ik u van harte afraadt.
U heeft natuurlijk allemaal wel eens een film of serie bekeken waarbij iemand aangehouden wordt door een Amerikaanse politieagent. De held (of boef) hoort, Weeeuw, kijkt in de achteruitkijkspiegel, zet de auto langs de kant van de weg en blijft dan keurig zitten tot de agent zich aan het linkerraampje meldt. Ik wist dus wat me te doen stond toen ik die weeeeuw vanmorgen achter me hoorde: vriendelijk glimlachen. Ik trof het met de agent, hij wilde weten hoe mijn dag was, waarop ik hem vertelde dat dit een unieke gelegenheid was, waarbij ik voor het eerst van mijn leven door een Amerikaans politieagent aan werd gehouden. Kennelijk had ik ergens de afslag genomen vanaf de verkeerde rijstrook. Dat mag ik nooit meer doen. Ik kan u dus uit ervaring vertellen dat wat u ziet in de series erg op de werkelijkheid lijkt, maar ik had het dus getroffen met een aardige agent.
Dat met die motorhome weken geleden ging dus niet door. Purschuim in de wielkast is duidelijk een nono. Daarna nog eindeloos gezocht op FB en Craigslist. Die te mooi lijken om waar te zijn, (juiste maat, leeftijd, conditie en lage prijs), die zijn inderdaad te mooi om waar te zijn. Zeker twee maal, en mogelijk een derde maal, was het een poging tot een scam. Ik ben over de derde nog in contact met een heuse sheriff. Maar inmiddels heb ik dus nu een motorhome, van niet de juiste maat, want zeker een meter of drie, vier langer dan ik nodig heb of handig vind, en natuurlijk nooit de juiste prijs. En hij moet nog naar de garage. Goed, ik had al niet het idee dat dit een voordelig uitje ging worden. Gelukkig goede hulp ter plekke om de auto te bekijken, proef te rijden en naar de garage te brengen. Als ik aankom 1 mei zou er dus een monster moeten staan dat klaar is voor vertrek, en dat ik alleen nog maar hoef te voorzien van een schoonmaakbeurt, een volle tank en alles wat je nodig hebt om te koken, eten en slapen. En een tafeltje en stoeltje voor buiten. Walmart here I come. Hoe zo’n halve stadsbus door het verkeer te krijgen: ik heb geen idee. Maar er zijn handige how-to filmpjes op Youtube. Dus als u me zoekt: die bekijk ik komende week. De eerste aflevering over spiegels afstellen heb ik al gezien. Verder verzekert iedereen me dat het heus wel mee valt en Amerika groot genoeg is. Maar er zijn ook bergen, en als die erg steil zijn met bochtige weggetjes, dan rijd ik wel een stukje om.
