Ik had mij op het ergste voorbereid vandaag, en was extra vroeg vertrokken, om vooral niet te laat te komen. Stond ik nergens op een lijst, dus dat was maar goed ook, die extra tijd. Het viel mee. weliswaar moet ik nu in Egyptisch al die formules voor kennismaken weer op een andere manier leren, maar oefening baart kunst. Het Arabisch gaat in een tempo dat ik makkelijk kan bijbenen nog, maar er wordt nu klassikaal les gegeven en dus moet ik wennen aan sommige uitdrukkingen. Goed te merken ook dat men hier een ander boek gebruikt en dat er dus andere woorden zijn geleerd. Maar toen ik zojuist na de les met een cursist uit een geavanceerdere cursus sprak en zijn lessen zag bleek dat ik veel theorie al gehad heb. Maar dan het nog eigen maken en kunnen gebruiken, daar is de tijd voor nodig die ik nu heb. Dan ga ik nu even mijn huiswerk maken, voor ik mij in de metro stort.

Het viel gisteren niet mee te twitteren, oplettend lezertje. Mijn timeline liep vol met meldingen. Ik volg veel Tweeps hier in Egypte en ze hadden het druk. ‘s Middags reed ik rond vier uur ‘s middags langs Maspero, het kantoor van de staatstelevisie waar ik al een foto van liet zien hier. Het was vorige het toneel van demonstraties van Kopten tegen het afbranden van hun kerken en het feit dat ze moeilijk toestemming voor nieuwbouw en herstel krijgen. Ze eisten het aftreden van de gouverneur in een zuidelijke provincie. Nu stonden er ‘s middags weer wat mensen, ik schat een man/vrouw of dertig. Naast hen op de stoep in vol ornaat de plaatselijke ME, met helmen en schilden, schouder aan schouder. Het groepje demonstranten deed eigenlijk niets, stond van hen afgekeerd en riep wat leuzen. Ik vond de aanwezig troepen redelijk overdreven voor het aantal demonstranten. Toen ik thuis de televisie en het interent aanzette, las ik via mijn tweet-contacten dat de hel was losgebarsten en er toen al drie doden te betreuren waren. De hele avond en ook vandaag continue berichten op tv. Het dodental was vanmorgen toen in van huis vertrok 24. Vele tientallen gewonden. Ondertussen gaat het spinnen dan los. Wat is er gebeurd, wie zat er achter, wat is het doel? Waarom is dit zo uit de hand gelopen en hoe nu verder? Verklaringen van ministers en vice-premier op tv dat de eenheid bewaard moet worden. Een ingelaste vergadering van het kabinet over de nemen maatregelen. We mogen aannemen dat de noodtoestand weer gehandhaafd blijft na deze rellen. Ik denk dat we over een aantal jaren een boek moeten kopen waarin precies staat wat hier de oorzaak en aanleiding van was, en wie waarvoor verantwoordelijk moet worden gehouden. Zo kort voor de verkiezingen is dit in ieder geval geen goede ontwikkeling. Laten we hopen dat er de komende dagen niet nog meer slachtoffers vallen. We hebben martelaren genoeg hier om nog jaren vooruit te kunnen.

Kwam ik in Irak nog wel eens wat natuur tegen, hier zou je dat zo gauw niet verwachten. Toch heb ik af en toe een ontmoeting met een vlinder of een mier. De enkele kakkerlak moeten we ook niet vergeten. Mieren worden ook hier als lastig ervaren, ze zijn van ienie mini tot fors. Vandaag op weg naar huis werd er een hagedis of zoiets gevangen door een jongetje. De zak werd dichtgedraaid op een manier waar ik niet veel goeds van verwachtte en een mevrouw riep dat het beest haraam (onrein, slecht) was. Toen ik dat ontkende kreeg ik hem in de handen gedrukt. Voor ik kon bedenken wat ik met dat grappige beest met opgerolde staart en een kuif op zijn kop zou doen, meldde de oorspronkelijke vanger zich weer, hij wilde hem toch graag terug. Maar even had ik dus een hagedis (ik vond hem meer op een kameleon lijken). Doen ze hier aan huisdieren? Nou en of. Overal lopen katten, of liggen ze dood langs de straat. Kleine magere beestjes met kort haar. De katten die in huis gehouden worden hebben langere haren en zijn te koop bij de dierenwinkels op de hoek van een straat die ik ook passeer op weg naar de metro, gelijk een stuk of drie. Niet alleen katten, maar ook nesten jonge honden bieden ze aan. Parkieten, kanaries en agaponissen, ara’s, duiven plus hun kooien en voer staan op de stoep. Voor wie iets aparts wil staan er ook nog een paar aapjes. De honden zijn eigenlijk een vreemd fenomeen in dit land, het hoort hier eigenlijk niet, een hond in huis te hebben. Ze worden dan ook vaak op het dak gehouden, hoorde ik, en sommigen laten ze niet uit, maar hebben een plek in huis waar ze kranten neerleggen. De badkamer bijvoorbeeld. Een paar weken terug zag ik een meisje met een jong katje op de arm de metro in gaan, het beestje goed beetpakkend bij een pootje zodat hij niet weg zou springen. Samen met die hagedissen en de heel grote libellen die je hier ziet vliegen dus best veel natuur in deze wereldstad.

Wilt u hier nog een vertaling bij, oplettend lezertje, of is het beeld zo ook sterk genoeg? De graffiti hier, althans die met de revolutie te maken heeft, is van hoog niveau. Er is dan ook een speciale groep mee bezig. Vaak heel goed vormgegeven stencils gebruiken ze en meestal laten ze aan duidelijkheid niets te wensen over. Hoewel A gisteravond een aantal niet kon lezen, die waren kennelijk te gedetailleerd om leesbaar te blijven. Maar hier zien we dus de huidige president van Syrië met een kleine aanpassing en zijn naam staat onder die van de oorspronkelijke snordrager.

Althans, dat dacht ik oplettend lezertje, dat het vandaag mijn eerste cursusdag zou zijn. We werden echter alleen getest en ingedeeld, en kregen een uitleg van tien minuten over wat en hoe in Cairo. Voor zowel het standaard Arabisch als het Egyptisch zat ik tussen niveau een en twee of tegen twee aan. Besloten gewoon voor goud te gaan en in niveau twee in te stappen. Gewoon even doorpakken dan lukt het wel. Daarna een paar uur op het snelle en gratis internet van het instituut gezeten. In Mohandiseen geluncht in een lokaal restaurant. Deze wijk is oorspronkelijk gebouwd voor ingenieurs (muhandis is ingenieur). Hier komen weinig tot geen buitenlanders en al helemaal geen toeristen. Dat heeft als voordeel dat de menukaart in het Arabisch is. Iets besteld waarin ik meende te herkennen dat er kip, tomaat en brood in zat. Inderdaad, ik kreeg een broodje met heerlijk gebraden kip, vers voor mij gemaakt zo te proeven en aan de wachttijd te oordelen. Glaasje limonade er bij (de echte citroen dus) en nog een stukje gelopen. Uiteindelijk toch maar een taxi gepakt, maar die schoot niet echt op, want inmiddels was het spitsuur losgebarsten. Dan maar een paar stations vroeger met de metro. Dat is sneller maar weer zeer, zeer vol. Dat geeft soms hilarische taferelen bij uit- en instappen. Op een geven moment stond ik zelfs even met een baby op de arm. Vrouwen zijn dan toch ook wel leuke wezens, de blikken over en weer als er een onaangepast gedrag vertoont zijn goud waard en verder bezit een ieder haar ziel in lijdzaamheid. Dus vanaf nu zien mijn werkdagen van zondag tot en met donderdag er zo uit: Half zeven opstaan, half acht of nog iets eerder de deur uit. Stukje lopen, gratis sauna en massage gedurende de drie kwartier met de metro. Taxi zoeken en een ritje van tien minuten. Les, lunch, les. En dan, heb ik besloten, maak ik mijn huiswerk daar, zodat ik in een wat rustiger metro naar huis kan. Want hoewel we vandaag geen les hadden, was ik gevloerd toen ik thuis kwam.

Nog tijdens de revolutie kwamen ze, de spandoeken met namen van de martelaren, de gevallenen van de revolutie. er is zelfs een site “1000 memories”, met foto’s van hen allemaal. Hier een selectie, zestig van hen die staan voor allen. Bovenaan Khaled Said, links onderaan de generaal die rond het aftreden van Hosni het fatsoen had te salueren voor de gevallenen. Het leverde hem nationale waardering en beroemdheid op en zijn saluut staat voor het respect van allen. Dit spandoek hangt aan het gebouw waar verschillende kranten hun hoofdkwartier hebben, aan een drukke doorgaande weg. Niet te missen.

Met vriendin A vanavond uit. Naar The Dome, een verzameling restaurants en cafe’s hier waar heel jong Cairo, of althans uit de wijken in de buurt, uit eten en drinken gaat. A draagt een Hijaab, maar het stoorde haar totaal niet dat ze in de minderheid was. net als ik trouwens, volgens A was ik de enige buitenlandse. Grote kans dat ze gelijk heeft. Toeristen komen hier niet, veel te veel uit de buurt. Expats verkeren vaak in eigen kringen en de meerderheid woont in Maadi. Er zijn expat clubs of andere privé clubs waar ze lid van zijn. Ze geven elkaar door waar ze uitgaan, dan zijn ze onder elkaar. Maar hier in The Dome komen de autochtonen. Ontspannen sfeer, lekkere muziek en diverse smaken eten alleen niks Egyptisch, daar gaan ze natuurijk de deur niet voor uit hier. Wij gaan ook geen stamppot buiten de deur halen immers. Met A nog even gezocht naar foto’s van Hollandse bloemen, maar die had ik kennelijk al weggegooid. De sneeuwfoto’s van afgelopen winter maakten wel indruk. Nu weer even uit zien te vinden hoe je van hier een vakantie naar Holland kunt boeken.

Er gaat bij ons wel eens iets fout in Nederland, oplettend lezertje. Parkeergarages worden blunderputten, Noord-Zuid lijnen duren jaren en gaan drie keer over de kop, musea duren jaren voor ze weer opengaan en we vechten over tunneltjes. Allemaal verspilling en we moeten er naar blijven streven dat dat soort zaken niet voorkomt.

Gisteren op Al Jazeera een documentaire over de “ontdekking” van grote corrupte projecten in het Libië van kameraad-kolonel G. Ik hoop niet dat iemand hier verbaasd over is. Sterker nog: als we eerlijk zijn maakten wij deel uit van die corruptie, het waren heus niet alleen Chinezen die daar gebouwd en gexefnvesteerd hebben.

Hier zijn ook wel wat voorbeelden van projecten waar ongetwijfeld iemand geld heeft verdiend, maar waarvan het nut niet direct duidelijk is. Zo ligt hier ergens een stuk tramliijn, dat er werkelijk geweldig uitziet. Loopt een paar kilometer (de straten kunnen hier lang zijn), en gaat van een gebouw voor vrouwelijke studenten naar ergens een universiteit, dus een handig lijntje. Links en rechts van de lijn de mooiste stoep hier in Cairo, sterker: een stoep waar wij ook in Nederland jaloers op kunnen zijn. Schoon, heel en veilig, van prachtig portland cement en goed verlicht. Een lust voor het oog. Een kleinigheidje: er loopt niemand. De tram rijdt daar namelijk niet meer, omdat men ook hier zijn Noord-Zuidlijn (meer een oost-west lijn) in aanbouw heeft. En omdat er straks (over een jaar of wat) de metro loopt, is de tram alvast gestopt met rijden. Maar die stoep moest er toch nog komen. Niet omdat die studentes daar dan kunnen wachten op de tram, of zelf over die stoep naar hun bestemming zullen lopen, het ligt voortdurend in de zon, maar omdat kennelijk iemand ergens een cement fabriek heeft.

De weg naar Ein Shokna is ook prachtig, driebaans, ook hier prachtige stoepen en elke dertig meter een lantaarnpaal. Niemand die hier natuurlijk loopt, Het is een tolweg, zoveel luxe moet natuurlijk ook betaald worden. Maar niet iedereen hoeft tol te betalen. Legerpersoneel niet, want de weg is van het leger, en dus ook de opbrengst van de tolheffing. Maar, eerlijk is eerlijk, het is een prachtige weg, inclusief de beelden van gazellen, militairen en de grote bloempotten hier een daar. Veel mooier dan de weg op de foto, in Jordanië.

Ik weet niet wat u vandaag gedaan heeft, oplettend lezertje, maar ik heb deze vrije vrijdag doorgebracht aan het strand. Inderdaad, Cairo heeft geen strand, maar mijn nieuwe kennis C. heeft een vriendin R. en die heeft een weekendhuisje (2 badkamers) in Ein Sokhna. Ik had er nog nooit van gehoord, maar het ligt iets zuidelijk van Suez, dus ik moet er vaak langs zijn gekomen. Er is weinig, maar er zijn tegenwoordig resorts met een heerlijk natuurlijk strand. Vanaf het strand zie je de ankerliggers voor het Suezkanaal liggen. Verleden en heden ontmoetten elkaar daar voor mij. Anderhalf uur rijden van Cairo, dus goed te doen voor een dagje, zeker als je gereden wordt.

Een dagje zonder verkeerslawaai, zonder smog, met wind, zon en zee. Gastvrijheid, jonge meiden aan tafel (en een paar oudjes natuurlijk). Heerlijk. Maar wat eigenlijk nog verbazingwekkender is: ik ben hier vandaag drie weken en ik heb al een sociaal leven. Wondertje. Bij terugkomst in Cairo nog een paar uur bij C. op het balkon (of eigenlijk op een van de vier balkons) zitten kletsen en nu bijna middernacht thuis. Geloof mij: de mensen zijn aardig.

Na Tahrir op naar het graf van de onbekende soldaat. Ik las dat de April 6 Youth Movement daar wilde zijn na vieren, in plaats van op Tahrir. Daar zijn nog veel discussies over geweest, en op Tahrir vonden sommigen dat ze er bij hadden moeten zien om hun liefde voor Egypte te laten zien. De jongeren vonden iets anders en verzamelden zich inderdaad na vieren op een hoek van het terrein. Een terrein dat overigens vol mensen was die het monument bezochten, ook weer met vlaggen, veel fotograferen. Er speelde een militaire band, net als op veel plekken in de stad. Er lagen bloemstukken. Wat ik mij de vorige keer niet realiseerde maar wat een liberaal die ik daar trof mij vertelde: tegenover dit monument is de tribune waar Sadat tijdens een parade werd neergeschoten. De buitenzijde van de piramide is bedekt met voornamen. Iedere naam staat voor alle gevallenen met net zo’n voornaam. Uiteindelijk was er een flinke groep aanwezig die weer uit verschillende stromingen bestond. Men besloot toch samen op te trekken. Keurig in optocht naar het monument, bloemen leggen, liederen zingen, vuisten heffen, en daarna weer net zo ordelijk terug naar de hoek. Daar waren nog wat Mubarak aanhangers met leuzen die na wat agressie door de aanwezige militairen op afstand werden gehouden. In een vrij land moet dat ook kunnen, en in ieder geval zijn deze mensen eerlijk over hun voorkeur. Het was voor mij een bijzonder moment, zeker toen ik ook nog voorgesteld werd aan een van de oprichters van de beweging, Ahmed Maher, die een belangrijke rol in de organisatie rond de revolutie heeft gespeeld. Een jongeman met heldere ogen.