Een van onze terugkerende taken is wekelijks rapporteren wat we hebben uitgespookt. Een terugkerende stresssituatie voor veel van ons, en heel vaak was er weer iets wat niet goed ging, hoe hard iedereen ook zijn best deed. Na overleg en wat brainstormen zijn we er toe overgegaan per werkelement een rapporteur toe te wijzen, en die fulltime op de afdeling te laten zijn. Daar zijn we deze week mee begonnen en zie: het werkt. De rapporten waren nog nooit zo goed, ze waren op tijd en de goede zaken werden in het systeem geladen. Zelf trof ik een rapporteur die jaren voor een ander werkelement heeft gewerkt en niet veel zin had voor ons aan de slag te gaan. Ik heb hem verteld dat er geen leukere afdeling was dan de onze. Vandaag heb ik hem ervan overtuigd dat we als eerste onze rapporten opgeladen konden hebben, onderwijl babbelend over de soemerische oorsprong van sommige Irakese uitdrukkingen. Het opladen als eerste is gelukt. Zelf gebruikte hij daarvoor iets wat wij ook wel zeggen: "I will walk like a peacock". En inderdaad, toen we klaar waren ging hij zijn collega’s op de andere afdelingen langs, zijn staart breed uit achter zich aan. 

Collega Dr N was jarig vandaag. Gelukkig zit ze op facebook, anders had ik er niets van geweten. Vorig jaar had Dr E een feestje voor haar georganiseerd, maar die heeft het nu te druk met het redden van ons onderkomen om daar mee bezig te zijn. Gelukkig wist W er wel van, zij bestelde een prachtige chocoladetaart. Die hebben we om half drie opgegeten met iedereen die er maar bij kon zijn. Bij ons doen we dan thee en koffie en gaan er even voor zitten, maar hier neemt men daar vreemd genoeg minder de tijd voor. De meesten aten hun gebakje staand, en thee en koffie was nergens te bekennen. Als mes hebben we maar de lineal gebruikt, wat ik wel passend vind voor een kantoorverjaardag. Hij voldeed uitstekend en de taart was net zo heerlijk als hij er hier uit ziet.

Al eerder meldde ik dat de onrust hier weer wat toe neemt, oplettend lezertje. U heeft thuis op het nieuws kunnen lezen van de aanslagen in Baghdad, en ook hier schreef ik er over. Ook over de aanval op de compound en de gevolgen. Die volgens mij altijd erger zijn voor de mensen die hier wonen dan voor ons expats. Wij zitten hier achter een hoge muur, maar onze collega's moeten dagelijks langs al die roadblocks naar het werk. Die vanmorgen weer op hun allerhevigst waren na de aanslagen van gisteravond. Ik hoorde van twee explosies, het nieuws meldt alleen die klappen die raak zijn. En raak was er een. In het zuiden van de stad in een tamelijk nieuw gebied voorbij het oude Basrah, zijn bij een aanslag gisteravond doden gevallen en gewonden. De teller staat momenteel op 10 Kia en 30 Wia (de afkortingen die in veiligheidsberichten worden gebruikt). Voor het eerst kreeg ik ook iets door van een lokale internetkrant hier, dat is me nog niet eerder gelukt. Voor wie het verwrongen staal, de lege schoenen en resten van auto's wil zien: hier kunt u ze vinden.

Mij trof vooral de foto die u hier ziet staan. Een jongen in een rood hansopje op een fiets, die doodleuk door de afgezette plek des onheils fietst en door een agent wordt gemaand. De onbezonnenheid van de jeugd, zullen we maar denken. Ook de heilige plaatsen Karbala en Najaf moesten er aan geloven. Een collega was begin deze week daar nog op bedevaart en nam voor iedereen een soort penny wafel mee als aandenken. Een minder geschikt cadeautje in deze weersomstandigheden, maar ze zijn hier nu eenmaal gek op chocolade. Nu ik dit schrijf bedenk ik me dat de mijne nog in de koelkast van de gym ligt. Als niemand hem heeft opgegeten tenminste.

“Waar is Ali. Weet ik niet. Is hij wel op kantoor? Ik geloof het wel.” Dit gesprekje gebruikte de RTL als voorbeeld bij de inleiding tot haar nieuwste maatregel: het in&out bord. Inderdaad, heel vaak zit hier iemand niet op de plek waar je hem verwacht en is het lastig te achterhalen waar hij of zij te vinden is. Daarmee kan tijd verloren gaan, wat vervelend is als je het druk hebt of snel informatie zoekt. Dus nu hangen er twee borden, één in gebouw 1 en één in gebouw 2. Bedoeling is dat je een magneetje verschuift als je binnen komt en weggaat, en als je weggaat onder kantooruren, graag even vertellen waarheen. Groot deel van ons werk bestaat er voor de lokale medewerkers uit dat ze naar het GO of PC gebouw gaan om mensen te spreken, te instrueren of uit te nodigen. Nu willen we weten wanneer ze weer denken terug te komen en hoe we ze telefonisch kunnen bereiken. Nu staan alle telefoonnummers in onze outlook, het is alleen soms onmogelijk om ze te vinden. Dat systeem staat namelijk op achternaam, 30 procent begint met een A geloof ik. Maar wij zijn al blij als we de voornaam van mensen hier weten. Want achternamen, daar hebben ze ruim keus uit. Ze hebben er minstens twee, soms gebruiken ze er een om zich te onderscheiden van iemand met de zelfde voornaam (komt erg veel voor) en een andere staat dan in het systeem. Zoeken is hier niet altijd vinden, ook al wordt ons dat in dat andere belangrijke boek beloofd. Toen het opschrijven van het telefoonnummer werd gemeld door onze RTL kwam er gelijk weer een kloofje tevoorschijn. Veel medewerkers willen niet dat hun telefoonnummer buiten dit bedrijf bekend raakt, daarvoor is het hier niet veilig genoeg. Hun naam in het Engels op een bord in de hal, dat kan nog net, omdat ze er van uit gaan dat de guards die hier binnenkomen (bewaking van onze gasten, die niet vertrouwd worden door iedereen) geen Engels lezen en spreken. Hun naam in het Arabisch is een brug te ver en een telefoonnummer, dat ook liever niet. Nu zoeken we naar een oplossing. Dit traject is de derde fase, jaren deed men zonder, maar het kan altijd beter. Dus zal er binnenkort wel een gelamineerd kaartje komen met alle SRA’s erop. Overigens gaan sommigen heel vrolijk om met dit nieuwe fenomeen. Ik zag al de boodschap: “allemaal tot zondag!” bij Remarks staan afgelopen week.

Een vrouw als RTL heeft voordelen, oplettend lezertje. Je hebt een meeligger als je iets wilt organiseren, iemand die met je pompoenen en vleermuizen knipt zeg maar. Maar ook iemand die heel praktisch naar kleine (on)gemakken kijkt. De mannen hier willen nog wel eens het idee hebben: we zitten hier, het is rottig, maar wij zijn bikkels en lijden (en klagen). Vrouwen denken: wij zitten hier en we maken er wat van. Dus hebben we al wat kleinere en grotere aanpassingen gekregen hier op de compound. Een ervan maakte mij erg vrolijk toen ik hem aantrof deze week. Badmatje voor op de tegelvloer (niet echt nodig als je het mij vraagt) en aan antislipmat in het bad (ging al drie keer onderuit). Nog wel in mijn favoriete kleur! Lang leve de Ikea in Koeweit.

Een ingelaste bijeenkomst met het hele personeel vanmorgen om iedereen op de hoogte te stellen van onze avonturen dit weekend. Dan hoor je ook de precieze tijden, want die had ik natuurlijk niet. Het was dus vrijdagavond 21.39 dat we het eerste incident hadden. Dan hebben we langer in de saferoom gezeten dan gedacht, en ook de tweede keer was een half uur langer dan in mijn herinnering (die dus bedriegt). De theorie is nu dat men heeft uitgeprobeerd of er hier wel beveiliging was, maar een reactie van 100 schoten terug op 20 inkomend, mag als afdoende vertaald worden. Het feit dat we heel snel omsingeld waren door leger en politie een andere indicatie voor de staat van paraatheid. Zoals ons hoofd bewaking krijgshaftig stelde, ” We are ready for them and we will respond to them manyfold. Let them come”. Dat is zo’n beetje de truc die ik ook wel eens gebruikte als we aan boord te maken hadden met dreigende enteraars: vertel de douane dat je ze graag zal verwelkomen en de boodschap wordt terecht vertaald als: wegblijven daar! Sommige van onze collega’s die in de buurt wonen hebben het schieten gehoord vrijdagavond. Ze waren gelijk weer terug bij de jaren 2005 – 2007. Expats woonden toen niet op de compound, omdat de situatie te onveilig was, na een aanslag in 2005. Maar het lokale personeel ging hier wel elke dag heen. Ze voelden zich niet veilig op het werk, ze voelden zich niet veilig op straat. En zoals Dr N zei: we zijn bang dat Sadr gaat bewegen als de onrust nog meer toeneemt, net als toen in 2005. Hij wacht op een excuus om zijn militia’s weer te activeren. Laten we hopen dat het zo ver niet komt, de regering zijn verstand gaat gebruiken, en de rest ook gewaarschuwd is. 

Deze week komt het parlement weer eens bijeen. Dat was al een tijd niet gebeurd. Eigenlijk zijn ze maar één maal bij elkaar geweest, konden niet tot overeenstemming komen over een voorzitter en verdaagden de zitting. Daar is het bij gebleven. De rechter heeft nu uitgesproken dat ze verplicht moeten vergaderen. Dat parlement kwam niet bijeen omdat er geen regering was, volgens hen. Slechts een waarnemende regering, en dat was niet voldoende. De rechter heeft dat ongrondwettelijk verklaard. Gevolg van die uitspraak is dat nu nog breder bekend is geworden dat de volksvertegenwoordigers sinds hun aantreden begin dit jaar niets gedaan hebben. De salarissen zijn hier ontzettend hoog, zeker gezien de levensstandaard, dus u kunt zich de woede van de bevolking voorstellen. Wellicht dat die bijeenkomst donderdag van het parlement weer iets in beweging zet, de tijd verglijdt en er is nog steeds geen uitweg uit de impasse gesignaleerd. Sommigen vinden dat prima, anderen worden wanhopig. En Al Qaida in Irak laat door de aanslagen de afgelopen week zien dat ze overal en altijd toe kan slaan. Politiek is niet voor bange mensen, las ik als tweet bij een Nederlandse wethouder. Dat is hier des te meer waar. Maar wie zich echt niet veilig voelt, kan met zo’n salaris heel prettig in buurlanden verblijven.

Het zaaien is niet geworden wat we ervan verwacht hadden, oplettend lezertje. Het gras en de klaprozen schitterden beiden door afwezigheid. Daar is wat op gevonden: er zijn ergens polletjes gras vandaan gehaald, buiten de compound, en die zijn geplant en worden elke dag gesproeid. Verder zie ik nu ook twee treurige plantjes staan, waarvan ik vermoed dat het bietjes zijn of zo iets. Ook zij krijgen elke dag water maar dat is ze op de foto niet aan te zien. Die struikjes op de foto zie je hier overal, lijken me stevige  jongens. Die zullen het wel redden. Maar of het ook echt wat wordt, moet nog blijken. De oleander bloeit in ieder geval volop.

Vanmorgen bij het wakker worden, in een onverwacht frisse kamer, een bericht op de mobiel, oplettend lezertje. Als je naar de DEFAC gaat, PPE mee. Met andere woorden, als je je buiten je eigen woongebouw begeeft, neem dan helm en vest mee. Zo’n vest weeg ruim 15 kilo, dus daar zit iedereen echt op te wachten. Mijn nieuwe buurman gevraagd of dat betekende dat we niet buiten mochten komen, maar dat was niet zo gelukkig. De PSD-ers zaten lekker op het terras. Vest aan of naast je op de grond, geweer op je vest of aan de knie, de rest van de uitrusting grijpklaar, en ze sjouwen heel wat mee. Ook onze lokale PSD-es, dat zijn weer andere jongens dan onze lokale bewakers, waren gevraagd wacht te lopen. Op iedere hoek zit nu iemand, dus je breekt je nek over de bewaking. Een gezellige drukte als je op het terras je boekje leest en kopje thee drinkt. Het geeft D heel wat hoofdbrekens, om dubbele wachten te laten lopen en iedereen toch fris te houden. En de Irakezen willen graag ondersteunen. Vanmiddag in de namiddag, na het schilderen, buiten gezeten tot de zon onder ging en de moskeeën begonnen te zingen. Hopelijk vanavond een film met begin, eind en midden. 

Het dreigt wat routine te worden, oplettend lezertje. Donderdag of vrijdag avond, je zit net een filmpje te kijken, lawaai op de gang, klop op de deur, helm vest, grabbag, saferoom. Huwelijk, vals alarm. Daar leek het vanavond weer op. Lawaai op de gang, het verzoek alles aan te trekken en even later onder bewaking naar de saferoom. Een van ons kwam wat later, die lag al diep in slaap. Maar dit keer geen huwelijk. Iemand had een granaat gegooid over de muur ergens in de outer outer compound. Sommigen hadden ook een explosie gehoord, ik zelf helemaal niet. We zaten, we wachtten. De doghandler, die ook bij ons zat, werd gevraagd een rondje te doen om te kijken of er niet nog ergens iets lag. Dat was niet het geval, dus we mochten weer terug naar onze kamers. Inmiddels was de film waar ik naar zat te kijken afgelopen, geen idee of hij goed of kwaad afliep. Ik bedacht dat het handig zou zijn kaarten bij me te hebben voor een volgende gelegenheid, je gaat je snel vervelen op zo'n tuinstoeltje in een vrij kale ruimte. Gelijk maar gedaan en de volgende film begon. Omdat het vrijdag is en de film Liam Neeson als hoofdrolspeler had, maar gaan kijken. Hij was nog niet begonnen of ik hoorde geweervuur aan de andere kant van mijn muur, waar onze gewapende buren zitten. Althans zo klonk het mij. Dan hoef je niet te wachten tot ze kloppen, deur open, alles weer op en aan en wachten. Inderdaad, of ik maar weer snel mee wilde komen naar de saferoom. Nu was het wat langer onduidelijk wat er precies gebeurd was. Maar een aantal personen had met handwapens geschoten op de wachten bij de poort, een schoot er terug. Niemand gewond van onze kant, van de andere kant weten we niet. Inmiddels was bij het eerste alarm iedereen al gewaarschuwd, dus we hadden snel ondersteuning van leger en speciale politie. Ook de Amerikanen waren gewaarschuwd, maar gezien de lokale inzet konden zij niet veel meer toevoegen. Ze hebben ook een of ander slim dingetje waarmee ze vanuit de lucht kunnen bekijken wat er loos is. We werden gebeld vanuit het hoofdkwartier en door onze RTL, die met nog een collega niet op de basis was. Ik was zeer blij de kaarten bij me te hebben, want erg veel moppen kent niemand hier. Een ijsbox die in de saferoom staat deed dienst als tafeltje, eerst een spelletje spades, nog nooit eerder gespeeld. Daarna maakten we ons op voor een rondje 21-en. Net toen het leuk begon te worden was alles weer veilig en mochten we terug. We hadden bijna anderhalf uur gezeten, dus dan wil je zo'n vest wel uit en helm wel af. Wat opviel was dat nu meer collega's spullen bij zich hadden, waar ik tot nu toe de enige was met een grabbag. Al doende leert men. De film is nog niet afgelopen en nadert het einde, dus die ga ik nu maar even afzien. Als er niets tussen komt tenminste.