Zaterdag

P7240022 Een late ochtend vandaag, want het downloden van de update voor mijn I pod nam zeven uur in beslag. Een collega had al gemerkt dat zijn downloaden zo traag ging, maar dat was dus mijn schuld. Iedereen probeert de rustige uren te zoeken, want het valt niet altijd mee. Tussen half twee en twee uur vannacht heb ik een half uur radio via de pod ontvangen (ik wilde de laptop niet lastig vallen) zonder een grammetje storing. Maar vanochtend en ook nu weer, was er elke twee seconden een onderbreking. Met Flipje op jacht geweest vandaag maar het resultaat beviel me nog helemaal niet dus dat moet allemaal nog een keer. Wat niet gelukt is kan eenmaal in Nederland niet meer ingehaald. Dus liever te veel dan te weinig. Het schilderen, anders een zaterdagmiddag bezigheid, maar even overgeslagen en over de work out hebben we het gewoon niet. Zo dadelijk maar weer een podcastje opzoeken uit mijn ruime voorraad, want het is treurig om aan te horen wat er live doorkomt. Even geen film na de  portie van de afgelopen week. Een boek, misschien is dat een goed idee? Of had u nog leuke ideeen voor app-jes die ik niet mag missen?

Gadgets

Ipod_touch Nu de stroom eenmaal is losgebarsten blijft hij voorlopig stromen. Vandaag kwamen twee lang en langer verwachte gadgets naar de compound (en een collega terug van R&R). Det eerste was de I pod touch die ik via internet heb besteld. Had achteraf ook met de collega mee kunnen komen vanaf het vliegveld van Parijs; een Apple fan, hij zou het vast nog leuk gevonden hebben ook. Maar als het kan via het internet, dan zal het ook via het internet, US citizen of niet. Dus met heel wat gedoe van creditcard billing addressess en telefoontjes naar ene Joe van Small Dogs in Vermont is het dan gelukt. De I Pod ligt bij te komen van de reis in de hoop dat hij IO 4.0 gedownload krijgt (staat nu 10 uur voor dus ik moet het nog zien). Het nog langer verwachte technische snufje is Flipje. Flipje en ik zullen de komende dagen een hechte band op bouwen. Hij gaat mij helpen met het vormgeven van mijn 90 minuten Zomernachten. Met hem ga ik op jacht door de compound, om te zien of ik u en de andere oplettende luisteraartjes een indruk kan geven van mijn leven hier. Vroeger zou zo iets als wat ik nu binnen heb gekregen niet alleen vier keer zo groot zijn geweest, er had ook ongetwijfeld een centimeters dikke handleiding bij gezeten. Dit is een flink vel, me zo’n twintig talen. De gebruiksaanwijzing in één taal beslaat een half a-4tje, groot geschreven en met plaatjes. Werkt bijna vanzelf, net als de I Pod. Je haakt hem aan je laptop, en zelfs als dat geen Mac is vindt hij de weg vanzelf. Ik was even weg, en alle Apps die ik op voorhand had gedownload (gratis uiteraard), staan er al op. Ik weet nog niet hoe ik ze aan de praat krijg, maar met al die Apple adepten hier op de compound kom ik er zelf uit als ik er niet uit kom. Maar daar zit ook nog een a-4tje met plaatjes bij, dus het moet mij wel lukken.”It’s a guy’s thing” zij een van mijn collega’s. Nou, dan ben ik nu one of the guys, ik ben gek op dit spul. Hoe kleiner, hoe leuker. Alleen jammer dat het zo schreeuwend duur is allemaal.

Toetsenbord

Babel2 Ondanks alle moeite die is gedaan een nieuwe server te installeren, blijft het internet een bron van zorg en ergernis. Gelukkig hebben de IT jongens vaak IT tricks zoals ze dat noemen en ontzettend veel geduld. Die tricks werken dan vaak ook nog. Een grappige bijkomstigheid van de nieuwe server: mijn collega’s krijgen als ze inloggen bij Google een Nederlandse pagina. Het was mij niet opgevallen, maar zij weten nu even de weg niet meer. Grappig vind ik dat. Wat een stuk minder leuk is voor mij, maar vergelijkbaar, is ons toetsenbord. Dat is geschikt om in twee talen te gebruiken, nou ja, de software daarvoor dan, er staan alleen Latijnse letters op. Maar op de een of andere manier springt de laatste dagen vooral als ik mijn mails wil beantwoorden mijn bord van Engels (of Nederlands zo u wilt) naar Arabisch. Dat is lastig, het begint aan de verkeerde kant, je kunt er niks mee want je weet niet welke letter je aanslaat. Bovendien is de kans groot dat de ontvanger ze niet kan lezen. Het is in te stellen uiteraard, maar na 3 keer in 5 minuten ga je je daar aan ergeren. IT jongens er bij, mij gewezen hoe ik het kan aanpassen. Had ik al gevonden. Ze frommelden nog wat aan knoppen, nu  moest het goed gaan. Ging het niet. Dus heb ik geheel op eigen houtje het Arabisch uit het menuutje verwijderd. Werkt fantastisch, geen Arabische letter meer te zien. Van rechts naar links schrijven wil hij echter nog steeds, en de cijfers komen weer wel in het Arabisch. Zondag toch maar weer naar de IT jongens dus.

Dat komt er ook van als je verhuist naar een land dat de stad Babel herbergt. Daar is die ellende immers allemaal begonnen. Anders had ik dat Arabische toetsenbord nu gewoon kunnen gebruiken. Of was het dan spijkerschrift geweest?

Kaartjes

P7210015 Een paar weken geleden werd me gevraagd wat er op mijn visitekaartjes moest komen te staan. Keurig doorgegeven, maar de eerste keer dat ik er een nodig had twee weken geleden waren ze nog niet gearriveerd. Nagevraagd en gezegd dat ik ze graag voor woensdag zou willen hebben. Men zou zijn best doen. Dat werkte uitstekend, vandaag kwamen ze aan, een uur nadat het bezoek was vertrokken. Toch blij, hoe vaak immers krijg je een visitekaartje met aan een kant de Engelse tekst en aan de andere kant hetzelfde (hoop je) in het Arabisch? De collega’s op kantoor er een gegeven en nog eens gekeken wat er precies stond.  Van alles natuurlijk, inclusief een flinke fout. Dat krijg je ervan als de drukker geen Engels spreekt en de besteller haast heeft. Dus nu nog maar eens wachten wanneer de volgende zending foutloze kaartjes komt. Mijn eerstvolgende afspraak met iemand van buiten is zondag. Zou dat lukken denkt u, oplettend lezertje?

 

Post!

P7210016 Net als je denkt dat de post nooit zal komen, komt er van alles tegelijk. Vanmiddag werd een pakketje afgeleverd dat in Bagdad was aangekomen. Ikzelf zat toen al in Basrah, onwetend van het feit dat ik hier een ander adres heb. Na een week of drie kwam er een konvooi langs, of die jongens hebben het elkaar via een andere compound doorgeven, maar in ieder geval: mijn pakketje, besteld bij Amazon, was gearriveerd. Ik blij, een goed teken dat ook mijn I pod touch mij zal bereiken binnenkort. Toen ik probeerde in de warwinkel van papieren orde te scheppen vanavond bleek dat er ook drie kaarten bij zaten! Ik nog veel blijer, want ik dacht al dat dat niet zou lukken. Weliswaar weet ik dat niet alles is aangekomen, en ook een zending via DHL is al weken onderweg maar toch. Nu hangen er twee kaarten uit Kaatsheuvel aan de muur en een uit Groningen. Bedankt Jacky en Joke! Eens zien hoe vol die muur komt, het is makkelijk plakken hier op de witte muren. Het juiste adres hier nog even voor de volhoudertjes of degenen die de smaak te pakken hebben gekregen: Linda Rose Smit, RTI/#004, APO AE 09374 ,(Basrah, Iraq) Nu maar weer afwachten wanneer de volgende zending komt. Leuk!

Het geluid van zijn naam

146393_962_1139843634722-2 Het geluid van zijn naam is de titel van een boek van Cees Nooteboom, een van mijn favoriete schrijvers. Hij beschreef daarin zijn wetenswaardigheden in Islamitische staten, daar waar de  naam van Allah van de minaretten af over de mensen neerdaalt. Zo’n land als Irak dus. Nu is Irak niet het eerste islamitische land dat ik bezocht en ik stoorde me nooit aan de zang vanaf de minaretten. Hier in de buurt zijn aan de zang verschillende malen per dag te horen minstens vijf moskeeën in de buurt. Een vrij kleine aan de overkant van de straat, dan een met groen witte verlichting op zijn koepel op grotere afstand en die andere kan ik niet zien. Minaretten hebben ze geen van allen en zelfs de grote moskee in de binnenstad, die ik op foto’s zag, heeft er maar één. Bescheiden voor een zo diep gelovige stad in het zuiden van Irak.  Op kantoor wordt er uiteraard ook gebeden. In het begin had ik de neiging niet binnen te gaan in een kamer waar gebeden werd, maar het kantoor waar ik nu zit gaan de collega’s gewoon op de knieën terwijl de rest gewoon doorgaat waar hij mee bezig is. Vrouwen zoeken een aparte ruimte, dat is wat lastiger. De kleedjes liggen overal, slordig opgevouwen ergens op een tafel of bureau. En daar zag ik ook iets wat ik nooit eerder zag, een bruine schijf, soms kaal, soms met Arabische teksten, zo te zien van geperst materiaal. Ik had geen idee wat het was maar vragen maakt wijs. Dus nu weet ik het: dat schijfje is de turba. De bedoeling is tijdens de Salat, het gebed, je bewust te zijn van het feit dat je voortkomt uit de aarde (waar kennen we dit nog meer van?) vandaar het buigen met het hoofd op de grond. Maar zit je ergens binnen, of drie hoog, dan zijn die tegels toch niet je dat. Vandaar die turba, die is dan de symbolische aarde, geperst uit klei. En als je dat dan doet dan neem je daar niet iedere klei voor, die klei komt uit Kerbala, want daar ging Hussein heen (of Ali, ik haal ze vaker door elkaar). Denk niet dat het verder mystiek is of zo, ze gaan er redelijk laconiek mee om. Ben je te gast en heb je geen kleedje bij je, je neemt gewoon degene die er ligt, met turba en al. Waar drie mensen bidden in een kantoor zijn zelden drie kleedjes, twee is voldoende, men deelt ze gewoon. De eerste keer kijk je even op, maar alles went. Ik werk dus gewoon door als er weer een door te knieen gaat. Het houdt ze soepel.

QED

Vraagteken1 Is er leven na LGPIII, dat is de vraag die vele carrière expats hier bezighoudt. LGP III, het project waar ik hier aan meewerk, is halverwege zijn termijn en nu moet bekeken worden of het heeft voldaan, of opvolging nodig en nuttig is en in welke vorm dat zich zou moeten afspelen. De firma QED kwam dus langs om ons daarop te bevragen. Ineens waren ze er en ineens waren ze ook weer weg, zoals zo vaak hier. Mensen komen en gaan, en gedag zeggen doen we niet aan. Velen verwachten dat er geen opvolging komt, dat zou betekenen dat dit project eind van dit jaar wordt beëindigd. anderen denken dathet project doorgaat, maar zonder expats. Sommigen wachten het zelfs niet af en proberen zo snel mogelijk naar Afghanistan te komen, wie het eerst komt immersx85

Is het af? Nee? Komt het af? Wie zal het zeggen. Wie de moeite neemt de New York Times eens te bezoeken op het internet en daar de artikelen van het weblog At War er op naleest, zal zien dat er nog veel onaf is en dreigt te blijven. Je zult hier maar wonen, zeven jaar horen dat er iets groots wordt verricht en dan naast een water reinigingsproject  wonen dat niet af is. Ik noem maar een voorbeeldje van een paar honderd miljoen.

Volgens mij is nu wel duidelijk dat militair ingrijpen in deze staten niet zo gek veel goeds brengt, en zeker niet snel. Maar ook ben ik de vaste overtuiging toegedaan dat je moet afmaken wat je begint. Volhouden dus, en zorgen dat wat bereikt is behouden kan blijven. Voor die tijd mag je niet  weg. Kiezen op elkaar en doorgaan.