Kaartjes

P7210015 Een paar weken geleden werd me gevraagd wat er op mijn visitekaartjes moest komen te staan. Keurig doorgegeven, maar de eerste keer dat ik er een nodig had twee weken geleden waren ze nog niet gearriveerd. Nagevraagd en gezegd dat ik ze graag voor woensdag zou willen hebben. Men zou zijn best doen. Dat werkte uitstekend, vandaag kwamen ze aan, een uur nadat het bezoek was vertrokken. Toch blij, hoe vaak immers krijg je een visitekaartje met aan een kant de Engelse tekst en aan de andere kant hetzelfde (hoop je) in het Arabisch? De collega’s op kantoor er een gegeven en nog eens gekeken wat er precies stond.  Van alles natuurlijk, inclusief een flinke fout. Dat krijg je ervan als de drukker geen Engels spreekt en de besteller haast heeft. Dus nu nog maar eens wachten wanneer de volgende zending foutloze kaartjes komt. Mijn eerstvolgende afspraak met iemand van buiten is zondag. Zou dat lukken denkt u, oplettend lezertje?

 

Post!

P7210016 Net als je denkt dat de post nooit zal komen, komt er van alles tegelijk. Vanmiddag werd een pakketje afgeleverd dat in Bagdad was aangekomen. Ikzelf zat toen al in Basrah, onwetend van het feit dat ik hier een ander adres heb. Na een week of drie kwam er een konvooi langs, of die jongens hebben het elkaar via een andere compound doorgeven, maar in ieder geval: mijn pakketje, besteld bij Amazon, was gearriveerd. Ik blij, een goed teken dat ook mijn I pod touch mij zal bereiken binnenkort. Toen ik probeerde in de warwinkel van papieren orde te scheppen vanavond bleek dat er ook drie kaarten bij zaten! Ik nog veel blijer, want ik dacht al dat dat niet zou lukken. Weliswaar weet ik dat niet alles is aangekomen, en ook een zending via DHL is al weken onderweg maar toch. Nu hangen er twee kaarten uit Kaatsheuvel aan de muur en een uit Groningen. Bedankt Jacky en Joke! Eens zien hoe vol die muur komt, het is makkelijk plakken hier op de witte muren. Het juiste adres hier nog even voor de volhoudertjes of degenen die de smaak te pakken hebben gekregen: Linda Rose Smit, RTI/#004, APO AE 09374 ,(Basrah, Iraq) Nu maar weer afwachten wanneer de volgende zending komt. Leuk!

Het geluid van zijn naam

146393_962_1139843634722-2 Het geluid van zijn naam is de titel van een boek van Cees Nooteboom, een van mijn favoriete schrijvers. Hij beschreef daarin zijn wetenswaardigheden in Islamitische staten, daar waar de  naam van Allah van de minaretten af over de mensen neerdaalt. Zo’n land als Irak dus. Nu is Irak niet het eerste islamitische land dat ik bezocht en ik stoorde me nooit aan de zang vanaf de minaretten. Hier in de buurt zijn aan de zang verschillende malen per dag te horen minstens vijf moskeeën in de buurt. Een vrij kleine aan de overkant van de straat, dan een met groen witte verlichting op zijn koepel op grotere afstand en die andere kan ik niet zien. Minaretten hebben ze geen van allen en zelfs de grote moskee in de binnenstad, die ik op foto’s zag, heeft er maar één. Bescheiden voor een zo diep gelovige stad in het zuiden van Irak.  Op kantoor wordt er uiteraard ook gebeden. In het begin had ik de neiging niet binnen te gaan in een kamer waar gebeden werd, maar het kantoor waar ik nu zit gaan de collega’s gewoon op de knieën terwijl de rest gewoon doorgaat waar hij mee bezig is. Vrouwen zoeken een aparte ruimte, dat is wat lastiger. De kleedjes liggen overal, slordig opgevouwen ergens op een tafel of bureau. En daar zag ik ook iets wat ik nooit eerder zag, een bruine schijf, soms kaal, soms met Arabische teksten, zo te zien van geperst materiaal. Ik had geen idee wat het was maar vragen maakt wijs. Dus nu weet ik het: dat schijfje is de turba. De bedoeling is tijdens de Salat, het gebed, je bewust te zijn van het feit dat je voortkomt uit de aarde (waar kennen we dit nog meer van?) vandaar het buigen met het hoofd op de grond. Maar zit je ergens binnen, of drie hoog, dan zijn die tegels toch niet je dat. Vandaar die turba, die is dan de symbolische aarde, geperst uit klei. En als je dat dan doet dan neem je daar niet iedere klei voor, die klei komt uit Kerbala, want daar ging Hussein heen (of Ali, ik haal ze vaker door elkaar). Denk niet dat het verder mystiek is of zo, ze gaan er redelijk laconiek mee om. Ben je te gast en heb je geen kleedje bij je, je neemt gewoon degene die er ligt, met turba en al. Waar drie mensen bidden in een kantoor zijn zelden drie kleedjes, twee is voldoende, men deelt ze gewoon. De eerste keer kijk je even op, maar alles went. Ik werk dus gewoon door als er weer een door te knieen gaat. Het houdt ze soepel.

QED

Vraagteken1 Is er leven na LGPIII, dat is de vraag die vele carrière expats hier bezighoudt. LGP III, het project waar ik hier aan meewerk, is halverwege zijn termijn en nu moet bekeken worden of het heeft voldaan, of opvolging nodig en nuttig is en in welke vorm dat zich zou moeten afspelen. De firma QED kwam dus langs om ons daarop te bevragen. Ineens waren ze er en ineens waren ze ook weer weg, zoals zo vaak hier. Mensen komen en gaan, en gedag zeggen doen we niet aan. Velen verwachten dat er geen opvolging komt, dat zou betekenen dat dit project eind van dit jaar wordt beëindigd. anderen denken dathet project doorgaat, maar zonder expats. Sommigen wachten het zelfs niet af en proberen zo snel mogelijk naar Afghanistan te komen, wie het eerst komt immersx85

Is het af? Nee? Komt het af? Wie zal het zeggen. Wie de moeite neemt de New York Times eens te bezoeken op het internet en daar de artikelen van het weblog At War er op naleest, zal zien dat er nog veel onaf is en dreigt te blijven. Je zult hier maar wonen, zeven jaar horen dat er iets groots wordt verricht en dan naast een water reinigingsproject  wonen dat niet af is. Ik noem maar een voorbeeldje van een paar honderd miljoen.

Volgens mij is nu wel duidelijk dat militair ingrijpen in deze staten niet zo gek veel goeds brengt, en zeker niet snel. Maar ook ben ik de vaste overtuiging toegedaan dat je moet afmaken wat je begint. Volhouden dus, en zorgen dat wat bereikt is behouden kan blijven. Voor die tijd mag je niet  weg. Kiezen op elkaar en doorgaan.

Verhuisd

Verhuizing Ik ben verhuisd, oplettend lezertje. Weliswaar nog steeds in Basrah, weliswaar nog steeds dezelfde compound, maar een nieuwe kamer in een ander gebouw. In de hoop dat deze kamer ’s morgens iets rustiger is. Dat weet ik natuurlijk pas morgenochtend, als iedereen wakker is, of na vertrek van het volgende konvooi. Heb al een deur gezien die roet in het eten kan gooien, maar weet ook al wat daar aan te doen is morgen. Als voordeel van deze verhuizing heb ik nu een veel grotere kamer, dus meer lege ruimte. Ik heb een ruimere ladekast. Ik heb een soort tussenkamertje naast de badkamer en in die Badkamer een echt ligbad… Ik heb een raam aan de schaduwkant waar daglicht doorvalt (die andere was afgeplakt vanwege de warmte). Het nadeel:  geen lcd televisie (dat was de grote magneet voor degene met wie ik de kamer ruilde). Het schattige kaptafeltje is ook omgeruild voor een meer oorspronkelijk Iraaks exemplaar dat nu in dat tussenkamertje naar de badkamer staat. Zeeën van ruimte, mijn schilderspullen op een tafeltje onder de whiteboard. Nieuwe buren en een die wist hoe de afstandbediening van de airco werkt. Daar zit namelijk nog een klepje op  dat ik niet eerder zag. Ongekende horizonten dus weer.  Een collega die boodschappen deed in de PX bij het vliegveld bracht een emmer en schoonmaakspullen mee, dat was tot nu toe behelpen. Er zijn weliswaar aardige dames die de was doen en de vloer vegen, maar een keertje echt zelf schoonmaken voor je je nieuwe huis betrekt, dat heeft er altijd in gezeten en dat zal wel niet meer weggaan. Kortom: weer allerlei spannends hier in Basra. Never a dull moment.

P7200003   

Van het dak af gezien

01%20-%20twee%20jongetjes%20fiets Het is steeds lastiger om bij daglicht een tijdje op het dak te staan. 49 Graden in de schaduw, dat houd je niet lang vol. Toch gebeurt er dan nog wel wat op straat, tot mijn verbazing. Kinderen zijn onoverwinnelijk kennelijk. Zo zag ik vanmiddag om een uur of half vijf twee jongetjes heel hard voorbij fietsen. Dat vond ik al een heldendaad met deze temperaturen. Maar er liep ook nog een jongetje achter hen aan te rennen, in een poging hen bij te houden. Een jongetje van een jaar of 10 hooguit denk ik. Hij hield het nog een behoorlijk tijdje vol ook. Levensvreugde, en levenskracht, iets anders kan het niet zijn bij dit weer. Want vergis u niet, oplettend lezertje, u kunt wel zeggen “dat zijn ze gewend”, maar zo werkt het niet. Alles wat boven je eigen lichaamstemperatuur uit komt is een aanslag op datzelfde lichaam. De gezondheidscijfers hier wijzen het uit. Maar die jongetjes wisten dat gelukkig nog helemaal niet, die waren lekker aan het fietsen en het rennen. Volhouden ventjes!

Politiek

Na de demonstratie hier in Basra die voor twee demonstranten fataal afliep, werden nieuwe demonstraties aangezegd. De voorzitter van de PC eiste een onderzoek, waarbij de Gouverneur door de PC bevraagd zou worden over de gang van zaken. Drukke wandelgang-gesprekken over de vraag of dit tot de val van de Gouverneur zou leiden. Sommigen hoopten dat, anderen vreesden dat. Ons zou het in iedere geval weer vertraging opleveren, want bij zo’n wisseling gebeurt er natuurlijk niets meer om de begroting rond te krijgen. De nationale feestdag (die sommigen niet om te vieren vinden) zou de deadline zijn. Maar het bleef rustig in Basra. In Bagdad was een aanslag op een politiek leider, gelukkig mislukt, maar hier bleef het opvallend stil. Maar even navraag gedaan,waar die rust zo plotseling vandaan kwam. Wanneer kwam dat onderzoek nu, wilde ik weten. Volgens collega N, die een broer in de politiek heeft, zou dat er niet komen. Want weliswaar zou zo’n onderzoek vermoedelijk aan de oppervlakte brengen dat de Gouverneur niet geheel integer was (ik gebruik het woord corrupt hier maar niet), maar het vermoeden bestaat dat er ook van de voorzitter wel het een en ander naar buiten kan worden gebracht wat niet goed voor zijn imago is. Het zijn partijgenoten. Weliswaar ondersteunt de PC Chair een andere presidentskandidaat andere dan de Gouverneur, dat kan hier (zoiets als bij ons, ben je als VVD-er voor of tegen Paars+). Dus de verwachting is nu bij velen dat de heren het er een keer over hebben in een gesprek, en dat het daar dan bij blijft. Dat komt de openbaarheid van bestuur natuurlijk niet ten goede. Maar goed, we zijn op weg naar de toekomst. We zijn daar voorlopig nog lang niet aangeland.

De dadels van Hassan (eigen foto)

Basrah 2 002 Wie langer dan 12 jaar geleden al contact had met de Helderse politiek kan zich wellicht de dadels van Hassan nog herinneren. De titel van een de jaren daarna regelmatig aangehaald rapport. Je hoort er niet meer over  en ik denk dat van de huidige raadsleden er niemand meer is die de titel nog iets zegt.

Ik moet regelmatig aan die Hassan denken de laatste dagen. Want het dadel seizoen is hier losgebarsten. Er zijn meer da vijftig soorten dadels, en één soort is nu al rijp. Kleine gele dadels. Dus nu verschijnen er overal bordjes met dadels. Met zakken tegelijk worden ze binnengebracht. Mensen nemen ze voor oudere collega’s mee van de markt, of ze nemen de dadels van eigen boom voor je mee. Gisteren kreeg ik een speciaal bordje met Oranje dadels. Vanwege het voetbal, dat spreekt. ( Volgens  mij is mij bijnaam nu portakali: sinasappeltje, maar ook het woord voor de kleur oranje). Kenners weten dat de halfrijpe dadels het lekkerst zijn. Ik wilde dat eerst niet geloven, maar het is waar. Het zoete van de rijpe dadel maar toch nog de beet van de onrijpe helft.  Geen vergadering is er meer zonder dadels. Tegen de tijd dat ik vakantie heb  zijn de allermooiste en aller-lekkerste dadels rijp aan het worden. Die schijnen rond te zijn. Er is me al beloofd dat ik die mee krijg voor thuis. Ze kunnen hier dadels trouwens ook heel lekker vullen met walnoten, een aardige versnapering op feesten en partijen. En dan de dadelstroop. Daar heb ik ook al een potje van, heerlijk. Ik was bang dat het te zoet zou zijn, maar het heeft heel veel weg van appelstroop: een beetje rins. Heerlijk met verse semoen, die platte ruitvormige broodjes waar we allemaal gek op zijn.

Nu zou Irak Irak niet zijn als er bij dit verhaal niet ook een wrange voetnoot te plaatsen is. Al Basrah was altijd beroemd om zijn dadels. De dadelbossen waren onovertroffen. Het gebied (de stad en ommelanden waren vroeger de republiek Basrah) was een handelsplaats, waar de specerijen van de oost overgezet werden op kamelen, en de dadels aan boord van de (deels Nederlandse) handelsschepen gingen. De bloeitijd van deze stad, toen er huizen werden gebouwd aan het water. Nu allemaal verdwenen. Net als de meeste van de half miljoen dadelpalmen. Verdwenen door oorlogsgeweld en verwaarlozing . Bijna geen groen meer in deze eens groene stad. Wie bouwt dat ooit weer op? Wie gaat hier palmen planten?

Troebelen

Vingerwjizers 14 Juli is hier de nationale feestdag. Wat er precies gevierd wordt is me nog niet helemaal duidelijk, maar gevierd wordt er, is de bedoeling althans. Eerst moet nog van hogerhand uitgevaardigd worden dat hij echt door gaat. Dit jaar is aangezegd, althans hier in de buurt, dat dit ook de deadline is voor uitsluitsel over de eisen van de demonstranten. Denk daar hier niet te licht over, als er doden (kunnen)  vallen bij zo’n demonstratie is er moed voor nodig zo’n bord vast te houden. De moed der wanhoop bij velen, heb ik het gevoel. En ik ga er van uit dat de problemen met de elektriciteit dan nog echt niet zijn opgelost. Sterker nog, er is de afgelopen weken minder beschikbaar geweest dan ooit lijkt het wel. En dat in een periode waarin de temperaturen tot halverwege de vijftig graden stijgen. We zijn dus zeer benieuwd hoe het zich allemaal gaat ontwikkelen. Helaas is daarna het weekend dus het kan even duren voor we weer echt horen wat er zich afspeelt. Mogelijk leest u het eerder in de krant of ziet u het op het journaal, dan dat wij het horen. Streamen lukt slecht dus even een nos-je pikken is er hier niet bij. Maar dat wat ik van binnenuit hoor laat ik u zeker weten. Als het u interesseert tenminste, want Irak is toch vaak ver weg voor ons Nederlanders, denk ik.

Workshop

Ergens twitterde ik al: wij trainen de trainers. En dat is precies wat we hier voor een belangrijk deel doen in dit  traject. We proberen structuur aan te brengen in het provinciaal bestuur, zodat begrotingen tijdig worden ingediend, verantwoordingen worden gehaald, projecten aanbesteed kunnen worden. Irak is geen ontwikkelingsland, mensen zijn opgeleid. Maar het is een land van ingenieurs; managementvaardigheden, bestuurskundige studies, daar was men niet sterk in. Een dictatuur die zijn stromannen  ergens neer zet, die vervolgens orders uitvoeren, helpt natuurlijk ook niet erg voor het ontwikkelen van die kwaliteiten die voor goed besturen nodig zijn. Je vaardigde gewoon een order uit en het gebeurde, zo goed en zo kwaad als het ging. Dat er nog wat aan verdiend werd zo hier en daar: part of the deal. Voor een aardige illustratie van hoe het er aan toe ging raad ik u de serie “”House of Saddam”” aan, die de BBC twee jaar gleden maakte. Ik heb hem indertijd gemist, maar hij is op DVD.

Die vaardigheden proberen wij nu te leren aan Provinciale vertegenwoordigers, hoge ambtenaren en de Gouverneur en zijn deputies. Niet rechtstreeks zelf, maar via onze Irakese medewerkers. Er worden nu allerlei lesmodules geschreven en vertaald, die dan landelijk worden gegeven, maar die we ook provinciaal willen gaan uitzetten. Een zo’n module hebben we gisteren met de beoogde trainers doorgewerkt. Ik zat er bij en keek er naar, het ging in het Irakees. De subject matter expert, om hem maar bij zijn zondagse naam te noemen (het was immers zondag) had de dia’s in het Engels. Je zou denken dat dat dan absoluut niet te volgen is, maar toch kom je een heel eind als je goed op let. En op momenten dat men problemen tegenkwam, er discussie ontstond of ergens twijfels waren, merkte je dat ogenblikkelijk. Dan was het: Mister K. we hebben het nu overx85 Het dilemma werd voorgelegd, er werd wat veranderd of geschrapt of toegevoegd. Ook onze Dept. RTL Dr. E was erg goed in het herkennen van dilemma’s. Het is allemaal zeer basaal. Veel gekozenen hebben geen idee van het management of politiek bedrijf. Nu en, zult u zeggen, ze zijn volksvertegenwoordiger. Jawel, maar ook op Provinciaal niveau is dat een volbetaalde (een zeeeer volbetaalde) baan, en je hebt je eigen medewerkers, een auto met chauffeur en vijf beveiligers. Dan kan een beetje managementvaardigheid geen kwaad. De brochures voor module1 worden dus deze week gedrukt, de medewerkers gaan een uitnodiging versturen en dan hopen we dat er veel animo is voor deel een. Deel twee is inmiddels in de maak.