De dadels van Hassan (eigen foto)

Basrah 2 002 Wie langer dan 12 jaar geleden al contact had met de Helderse politiek kan zich wellicht de dadels van Hassan nog herinneren. De titel van een de jaren daarna regelmatig aangehaald rapport. Je hoort er niet meer over  en ik denk dat van de huidige raadsleden er niemand meer is die de titel nog iets zegt.

Ik moet regelmatig aan die Hassan denken de laatste dagen. Want het dadel seizoen is hier losgebarsten. Er zijn meer da vijftig soorten dadels, en één soort is nu al rijp. Kleine gele dadels. Dus nu verschijnen er overal bordjes met dadels. Met zakken tegelijk worden ze binnengebracht. Mensen nemen ze voor oudere collega’s mee van de markt, of ze nemen de dadels van eigen boom voor je mee. Gisteren kreeg ik een speciaal bordje met Oranje dadels. Vanwege het voetbal, dat spreekt. ( Volgens  mij is mij bijnaam nu portakali: sinasappeltje, maar ook het woord voor de kleur oranje). Kenners weten dat de halfrijpe dadels het lekkerst zijn. Ik wilde dat eerst niet geloven, maar het is waar. Het zoete van de rijpe dadel maar toch nog de beet van de onrijpe helft.  Geen vergadering is er meer zonder dadels. Tegen de tijd dat ik vakantie heb  zijn de allermooiste en aller-lekkerste dadels rijp aan het worden. Die schijnen rond te zijn. Er is me al beloofd dat ik die mee krijg voor thuis. Ze kunnen hier dadels trouwens ook heel lekker vullen met walnoten, een aardige versnapering op feesten en partijen. En dan de dadelstroop. Daar heb ik ook al een potje van, heerlijk. Ik was bang dat het te zoet zou zijn, maar het heeft heel veel weg van appelstroop: een beetje rins. Heerlijk met verse semoen, die platte ruitvormige broodjes waar we allemaal gek op zijn.

Nu zou Irak Irak niet zijn als er bij dit verhaal niet ook een wrange voetnoot te plaatsen is. Al Basrah was altijd beroemd om zijn dadels. De dadelbossen waren onovertroffen. Het gebied (de stad en ommelanden waren vroeger de republiek Basrah) was een handelsplaats, waar de specerijen van de oost overgezet werden op kamelen, en de dadels aan boord van de (deels Nederlandse) handelsschepen gingen. De bloeitijd van deze stad, toen er huizen werden gebouwd aan het water. Nu allemaal verdwenen. Net als de meeste van de half miljoen dadelpalmen. Verdwenen door oorlogsgeweld en verwaarlozing . Bijna geen groen meer in deze eens groene stad. Wie bouwt dat ooit weer op? Wie gaat hier palmen planten?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s