Ze staan hier zo maar op straat, oplettend lezertje: oude auto’s. Niet die van een jaar of twintig, die zijn er ook voldoende. Maar die echte klassieke. Ik zag er ergens twee te koop staan. Ik zag er ergens een zo maar geparkeerd onder de bomen, tegenover de flat waar hij bij hoorde. Deze zwarte stond op de stoep voor een kantoor van een juweliersketen, een soort uithangbord. Bang voor de regen hoef je hier niet te zijn, en roesten doen ze misschien ook net erg, er wordt hier zelden gestrooid tegen gladheid. Zo erg als in Cuba is het niet, men kan importeren wat men wil, en dat gebeurt dan ook. Maar deze Packard, ik vind hem prachtig.

De kaartjes waren klaar vandaag, oplettend lezertje. Weer zo’n wonder hier. Ik heb alleen maar de gegevens op een papiertje geschreven en de rest ging vanzelf. Voor mij dan, de rest werd gedaan door “de broer van”. Ik had dus ook geen enkele invloed op het ontwerp, maar kennelijk vonden de heren dit bij mij passen. Ik heb vier doosjes vol, dus ik kan voorlopig vooruit. Tweetalig, een kant in het Engels, een kant in het Arabisch, net als in Irak.

Het was een symbool van de woede van het volk: de dag dat het partijgebouw van de NDP in vlammen op ging. Vlak bij het Egyptisch Museum, dus beangstigend. Maar de woede was begrijpelijk na meer dan 30 jaar dictatuur. Het gebouw staat er nog net als na die brand, geblakerd, verlaten. De leider van de partij staat inmiddels terecht, maar de rest loopt vast nog ergens rond.

Zit u nu nog thuis, oplettend lezertje, met dit weer? Dat terwijl alleen het Islamitisch museum dat ik vandaag bezocht al de moeite waard is. Twee jaar geleden prachtig gerestaureerd, met een mooi display van heel veel voorwerpen die terug voeren tot de zevende eeuw, het moment dat hier de Islam kwam. tapijten, textiel, marmer, houtsnijwerk, glas, ivoor. Hele fonteinen staan hier opgesteld, en die zien er echt anders uit dan de onze. helaas geen fototoestel toegestaan. er waren zeker nog twee toeristen tegelijk met mij binnen. Alleen de wandeling er naar toe was al smullen. Van het metrostation met zijn boekenstalletjes, via allerlei diverse koopwaar op straat, langs muziekwinkels met prachtige Ouds en drums en wat er verder nog bij originele muziek komt kijken. Gebouwen van zo’n duizend jaar oud naast nieuwbouw. Broodverkopers, koffieverkopers, karretjes met van alles en nog wat. Straten en straten vol met allerlei kleding. Het gaat allemaal de hele week door. Sommige doorkijkjes brengen je zo’n honderd jaar terug in de tijd, als je de elektriciteit, het plastic en de spijkerbroeken wegdenkt is het nog eind 19de eeuw. Soms zijn de gebouwen die je bezoekt nog net als toen, soms zijn ze prachtig gerestaureerd. Ik bezocht de Sabil-kuttab van Mohammed Ali. Sabils zijn waterdistributiepunten, die water brachten aan da armen. Ze waren een werk van barmhartigheid, dat de schenker een stukje dichter bij de hemel bracht. In Cairo gingen ze vaak samen met een school, een Kuttab. Er waren er honderden, er zijn er nu nog zeventig, die na de komst van de waterleiding hun functie verloren. Mohammed Ali bouwde deze ter herinnering aan zijn plotseling door de builenpest gevelde lievelingszoon en de waterkelder daar kun je bezoeken maar het licht deed het niet. Dus met het mobieltje van de beheerder ladder af, trap af en rondlopen. Fascinerend. Ik kan dagen rondlopen in deze buurt, het verveelt geen moment.

Het crushour ontlopen in de metro door bij het overstappen een paar rijtuigen over te slaan, wat weer een heel nieuwe kijk op het vervoer geeft. Er waren meer mensen die dat deden en een paar treinen bleven zitten tot er weer wat lucht kwam in de rijtuigen. Er lopen bewakers rond die mannen uit de vrouwenrijtuigen halen, een handelaar was het er luidkeels niet mee eens. Een heer in donker kostuum kwam lachend het vrouwenrijtuig uit en haastte zich naar het mannenrijtuig, die had zich vergist kennelijk. Op de terugrit weer vriendelijk gesprek met de dame tegenover mij, nadat zij haar gebedssnoer had rondgebeden. Dat ik zo maar alleen, zonder gids of begeleiding over straat ging, ze vond het wat. Maar ze was het met me eens: iedereen is hier vriendelijk. En zoals altijd: ze heette me welkom en wenste me succes bij de Arabische cursus.

Dus hup, boeken, kom naar Egypte!

Het ezeltje staat er wat verloren bij, het fruit op zijn karretje zal vandaag niet meer verkocht worden. Daarachter, tussen twee ambulances, de eigenaar van kar en ezel, midden op straat. Juist toen ik langskwam werd hij op de brancard geladen. Het is een razend drukke weg, volgens mij de rondweg van Cairo. Zes rijen verkeer een kant op. Vlak voor het Al Azhar complex. Laten we hopen dat het allemaal goed afloopt en dat ezel en eigenaar weer snel bij elkaar zijn. Gezien de staat van de ziekenhuizen hier is dat geen vanzelfsprekendheid. Geld voor een privé-kliniek zal deze handelaar niet hebben.

Zijn gezicht kijkt ons aan vanaf vele muren hier. Alleen voorhoofd en ogen, maar herkenbaar als zijn foto op Facebook, die velen inspireerde tot deelname aan de revolutie. Jong, onbevangen, niet politiek actief, maar doodgeslagen door de politie na een bezoek aan een internetcafe. Zijn moeder zal moeite hebben gehad hem te herkennen, dacht ik toen ik die foto’s op het internet zag. Khaled Said, die nooit geweten heeft of zelfs had kunnen bedenken wat zijn dood betekende voor het land.

Zo kort voor 6 oktober, hier een nationale feestdag, het panorama bezocht. Dat is nog even volhouden, oplettend lezertje, want je kunt er met een groep in of moet heel veel entree betalen. Gelukkig werden er net twee bussen schoolmeisjes leeggeschud. We mochten eerst even wachten bij de Cafetaria, waar de kinderen, op schoolreisje, allerlei leuke maar onnutte zaken konden kopen als mutsjes, kroontjes, snoepgoed of een foto in klederdracht. Je kon ook jezelf laten monteren in een foto met een beroemdheid naar keuze. Toen dat achter de rug was naar binnen. het is een flink complex, buiten staat al het gebruikte wapentuig (de types dan) van de 1973 oorlog. Binnen eerst grote muurstukken met glorieuze momenten uit de geschiedenis van het leger, teruggaand tot de tijd van Ramses. Op sommige van de platen Mubarak, die toen hoofd van de luchtmacht was onder Sadat.

Toen nog even wachten tot de schoolkinderen waren bijgepraat in een zaaltje, waar toen het gordijn open ging in een maquette de slag werd uitgelegd in vloeiend Arabisch (neem ik aan). Het geheel was nog analoog, de raketten gingen per vislijn omhoog en de straaljagers op die manier van links naar rechts of naar beneden. Geëindigd werd met een heldhaftig lied dat de kinderen konden meezingen, wellicht het volkslied. Daarna naar het echte panorama waar we werden rondgedraaid langs een levensechte weergave van de hele actie, met schilderingen op de achtergrond en echt materiaal op de voorgrond. Geluidsbanden van overrazende vliegtuigen, bommen en granaten om het af te maken. Nog steeds geen woord verstaan, maar genoeg begrepen.

Interessant te zien hoe de weergave van zo’n oorlog verschilt. vraag het in Israel en ze zullen zeggen dat ze gewonnen hebben. Vraag het in Egypte en het antwoord is gelijk. In ieder geval leidde het alles er toe dat de Sinai woestijn weer onder Egyptische vlag kwam.

Om de hoek, achter het stadioncomplex is het graf van Sadat en van de onbekende soldaat. Al gauw een half uur lopen schat ik, en toen kwam ik niet verder dan de rode loper, die alvast klaar lag voor de officiële viering die hier gaat plaats hebben overmorgen. Dus ik mocht met mijn voetjes die loper en het omliggende marmer helaas niet beroeren, maar goed, zo was het ook allemaal wel te zien.

Als je op let zie nog overal resten van de revolutie, of herken je gebouwen die een rol speelden in de 18 dagen begin dit jaar dat de mensen het plein op gingen en er niet meer af kwamen voor hun wens was uitgekomen: een einde aan het regime. In hoeverre ze al hun zin hebben gekregen zal moeten blijken de komende tijd. Ik zal hier in ieder geval af en toe een fotootje plaatsen dat ons herinnert aan die tijd.

De eerste gaf mij kippenvel. in Tweets from Tahrir kwam hij voorbij, een tweet die ik toen ook gelezen heb. Hier mijn eigen foto. Na bekendmaking van het aftreden van Mubarak, bij het naar huis gaan van het plein, veranderden de Tahrir tweeps eigenhandig de naam van een metro station op de bordjes. Mubarak station werd El Shohadaa, de Martelaren. Als herinnering aan die honderden die de revolutie niet overleefden. Het werd de officiële naam, er kwamen keurige borden en nieuwe stickers. Maar in sommige rijtuigen zie je nog de oorspronkelijke verandering onder de nieuwe naam.

Nog maar eens op zoek naar een roeiclub, oplettend lezertje. Er is er een waar ik lid van kan worden, tijdelijk, maar ik zag nog ergens een botenhuis op Zamalek en wilde zien of dat mogelijk een internationaal clubje was. Weer een paar kilometer langs de Nijl, geen straf nu het weer steeds clementer wordt, en je in de schaduw van de bomen daar kunt lopen.

Het botenhuis heb ik gevonden, en de bewaker, die in gebed was toen ik aankwam. Hij had net de was gedaan, overal hingen shirtjes en sokken, dus een actief clubje. Maar helaas, in zijn beste Egyptisch wist hij mij duidelijk te maken dat dit de Navy club was en ik dus niet mee kon roeien daar. Even een granito bij Cilantro daar in de buurt en maar weer terug dan. Als bijkomend voordeel: de art gallery die beloofd had geopende te zullen zijn na een paar dagen, was dat inderdaad. Ik heb mijn naam onder die zes andere namen geschreven, als eerste in Latijns schrift en ik heb even rondgekeken. Er waren verschillende ruimtes die bij verschillende eigenaren hoorden, een gevuld met de beloofde Spanjaarden, de rest uit Egypte. Een leuk kijkje in de keuken. Nog een rondje beeldentuin en weer terug naar huis.

Volledig foute timing weer, ik stapte om drie uur in. Haringen in een tonnetje, sardientjes in een blikje, ze moeten zich zo gevoeld hebben als wij. Bij elke halte stapten er twee vrouwen uit en wilden er zes of meer weer in, en ze deden het ook. Omvallen kon gelukkig niet. Het meisje naast mij zei zeer passend: crush hour.

Op de foto herkent de geoefende roeier nog net een stukje boot, blauw met wit. Helemaal mijn kleuren.

A ontmoette ik tijdens een vergadering van een nieuwe Egyptische partij. Ze is lid van allerlei commissies. Ze werkt bij een petrochemisch bedrijf als MBA en verder doet ze haar Masters in de weekeinden, twee jaar lang. Een hoop werk, weinig vrije tijd. Dat in een land in opbouw, waar van alles nog geregeld moet worden en niets vanzelf gaat.

Vandaag hebben we samen een pizza gegeten om de hoek en gepraat over het leven in het algemeen en dat in Egypte nu in het bijzonder. Bijvoorbeeld over het feit dat haar grootmoeder vloeiend Nederlands spreekt omdat ze vroeger op een Nederlandse school hier in Cairo heeft gezeten (althans, dat dacht A, het bleek natuurijk Duits te zijn). Nu nog gaan veel kinderen naar een Internationale school. Of over het feit dat de Islam iets anders is dan vrouwen verbieden auto te rijden, dat de Saoedies er helmaal naast zitten. Daarna reden we nog even naar een winkel in de buurt om te zien of daar iets was dat de buurtsuper niet had. Flitsend door het verkeer hier. Een zelfbewuste jonge vrouw, die leeft met een doel en weet wat ze wil. Die hard werkt aan de toekomst van haar land. Modern, eigentijds, baan, auto, visacard. En hoofddoek, zoals heel veel jonge vrouwen hier. Zo komt Egypte er wel.