Wilt u hier nog een vertaling bij, oplettend lezertje, of is het beeld zo ook sterk genoeg? De graffiti hier, althans die met de revolutie te maken heeft, is van hoog niveau. Er is dan ook een speciale groep mee bezig. Vaak heel goed vormgegeven stencils gebruiken ze en meestal laten ze aan duidelijkheid niets te wensen over. Hoewel A gisteravond een aantal niet kon lezen, die waren kennelijk te gedetailleerd om leesbaar te blijven. Maar hier zien we dus de huidige president van Syrië met een kleine aanpassing en zijn naam staat onder die van de oorspronkelijke snordrager.

Althans, dat dacht ik oplettend lezertje, dat het vandaag mijn eerste cursusdag zou zijn. We werden echter alleen getest en ingedeeld, en kregen een uitleg van tien minuten over wat en hoe in Cairo. Voor zowel het standaard Arabisch als het Egyptisch zat ik tussen niveau een en twee of tegen twee aan. Besloten gewoon voor goud te gaan en in niveau twee in te stappen. Gewoon even doorpakken dan lukt het wel. Daarna een paar uur op het snelle en gratis internet van het instituut gezeten. In Mohandiseen geluncht in een lokaal restaurant. Deze wijk is oorspronkelijk gebouwd voor ingenieurs (muhandis is ingenieur). Hier komen weinig tot geen buitenlanders en al helemaal geen toeristen. Dat heeft als voordeel dat de menukaart in het Arabisch is. Iets besteld waarin ik meende te herkennen dat er kip, tomaat en brood in zat. Inderdaad, ik kreeg een broodje met heerlijk gebraden kip, vers voor mij gemaakt zo te proeven en aan de wachttijd te oordelen. Glaasje limonade er bij (de echte citroen dus) en nog een stukje gelopen. Uiteindelijk toch maar een taxi gepakt, maar die schoot niet echt op, want inmiddels was het spitsuur losgebarsten. Dan maar een paar stations vroeger met de metro. Dat is sneller maar weer zeer, zeer vol. Dat geeft soms hilarische taferelen bij uit- en instappen. Op een geven moment stond ik zelfs even met een baby op de arm. Vrouwen zijn dan toch ook wel leuke wezens, de blikken over en weer als er een onaangepast gedrag vertoont zijn goud waard en verder bezit een ieder haar ziel in lijdzaamheid. Dus vanaf nu zien mijn werkdagen van zondag tot en met donderdag er zo uit: Half zeven opstaan, half acht of nog iets eerder de deur uit. Stukje lopen, gratis sauna en massage gedurende de drie kwartier met de metro. Taxi zoeken en een ritje van tien minuten. Les, lunch, les. En dan, heb ik besloten, maak ik mijn huiswerk daar, zodat ik in een wat rustiger metro naar huis kan. Want hoewel we vandaag geen les hadden, was ik gevloerd toen ik thuis kwam.

Nog tijdens de revolutie kwamen ze, de spandoeken met namen van de martelaren, de gevallenen van de revolutie. er is zelfs een site “1000 memories”, met foto’s van hen allemaal. Hier een selectie, zestig van hen die staan voor allen. Bovenaan Khaled Said, links onderaan de generaal die rond het aftreden van Hosni het fatsoen had te salueren voor de gevallenen. Het leverde hem nationale waardering en beroemdheid op en zijn saluut staat voor het respect van allen. Dit spandoek hangt aan het gebouw waar verschillende kranten hun hoofdkwartier hebben, aan een drukke doorgaande weg. Niet te missen.

Met vriendin A vanavond uit. Naar The Dome, een verzameling restaurants en cafe’s hier waar heel jong Cairo, of althans uit de wijken in de buurt, uit eten en drinken gaat. A draagt een Hijaab, maar het stoorde haar totaal niet dat ze in de minderheid was. net als ik trouwens, volgens A was ik de enige buitenlandse. Grote kans dat ze gelijk heeft. Toeristen komen hier niet, veel te veel uit de buurt. Expats verkeren vaak in eigen kringen en de meerderheid woont in Maadi. Er zijn expat clubs of andere privé clubs waar ze lid van zijn. Ze geven elkaar door waar ze uitgaan, dan zijn ze onder elkaar. Maar hier in The Dome komen de autochtonen. Ontspannen sfeer, lekkere muziek en diverse smaken eten alleen niks Egyptisch, daar gaan ze natuurijk de deur niet voor uit hier. Wij gaan ook geen stamppot buiten de deur halen immers. Met A nog even gezocht naar foto’s van Hollandse bloemen, maar die had ik kennelijk al weggegooid. De sneeuwfoto’s van afgelopen winter maakten wel indruk. Nu weer even uit zien te vinden hoe je van hier een vakantie naar Holland kunt boeken.

Er gaat bij ons wel eens iets fout in Nederland, oplettend lezertje. Parkeergarages worden blunderputten, Noord-Zuid lijnen duren jaren en gaan drie keer over de kop, musea duren jaren voor ze weer opengaan en we vechten over tunneltjes. Allemaal verspilling en we moeten er naar blijven streven dat dat soort zaken niet voorkomt.

Gisteren op Al Jazeera een documentaire over de “ontdekking” van grote corrupte projecten in het Libië van kameraad-kolonel G. Ik hoop niet dat iemand hier verbaasd over is. Sterker nog: als we eerlijk zijn maakten wij deel uit van die corruptie, het waren heus niet alleen Chinezen die daar gebouwd en gexefnvesteerd hebben.

Hier zijn ook wel wat voorbeelden van projecten waar ongetwijfeld iemand geld heeft verdiend, maar waarvan het nut niet direct duidelijk is. Zo ligt hier ergens een stuk tramliijn, dat er werkelijk geweldig uitziet. Loopt een paar kilometer (de straten kunnen hier lang zijn), en gaat van een gebouw voor vrouwelijke studenten naar ergens een universiteit, dus een handig lijntje. Links en rechts van de lijn de mooiste stoep hier in Cairo, sterker: een stoep waar wij ook in Nederland jaloers op kunnen zijn. Schoon, heel en veilig, van prachtig portland cement en goed verlicht. Een lust voor het oog. Een kleinigheidje: er loopt niemand. De tram rijdt daar namelijk niet meer, omdat men ook hier zijn Noord-Zuidlijn (meer een oost-west lijn) in aanbouw heeft. En omdat er straks (over een jaar of wat) de metro loopt, is de tram alvast gestopt met rijden. Maar die stoep moest er toch nog komen. Niet omdat die studentes daar dan kunnen wachten op de tram, of zelf over die stoep naar hun bestemming zullen lopen, het ligt voortdurend in de zon, maar omdat kennelijk iemand ergens een cement fabriek heeft.

De weg naar Ein Shokna is ook prachtig, driebaans, ook hier prachtige stoepen en elke dertig meter een lantaarnpaal. Niemand die hier natuurlijk loopt, Het is een tolweg, zoveel luxe moet natuurlijk ook betaald worden. Maar niet iedereen hoeft tol te betalen. Legerpersoneel niet, want de weg is van het leger, en dus ook de opbrengst van de tolheffing. Maar, eerlijk is eerlijk, het is een prachtige weg, inclusief de beelden van gazellen, militairen en de grote bloempotten hier een daar. Veel mooier dan de weg op de foto, in Jordanië.

Ik weet niet wat u vandaag gedaan heeft, oplettend lezertje, maar ik heb deze vrije vrijdag doorgebracht aan het strand. Inderdaad, Cairo heeft geen strand, maar mijn nieuwe kennis C. heeft een vriendin R. en die heeft een weekendhuisje (2 badkamers) in Ein Sokhna. Ik had er nog nooit van gehoord, maar het ligt iets zuidelijk van Suez, dus ik moet er vaak langs zijn gekomen. Er is weinig, maar er zijn tegenwoordig resorts met een heerlijk natuurlijk strand. Vanaf het strand zie je de ankerliggers voor het Suezkanaal liggen. Verleden en heden ontmoetten elkaar daar voor mij. Anderhalf uur rijden van Cairo, dus goed te doen voor een dagje, zeker als je gereden wordt.

Een dagje zonder verkeerslawaai, zonder smog, met wind, zon en zee. Gastvrijheid, jonge meiden aan tafel (en een paar oudjes natuurlijk). Heerlijk. Maar wat eigenlijk nog verbazingwekkender is: ik ben hier vandaag drie weken en ik heb al een sociaal leven. Wondertje. Bij terugkomst in Cairo nog een paar uur bij C. op het balkon (of eigenlijk op een van de vier balkons) zitten kletsen en nu bijna middernacht thuis. Geloof mij: de mensen zijn aardig.

Na Tahrir op naar het graf van de onbekende soldaat. Ik las dat de April 6 Youth Movement daar wilde zijn na vieren, in plaats van op Tahrir. Daar zijn nog veel discussies over geweest, en op Tahrir vonden sommigen dat ze er bij hadden moeten zien om hun liefde voor Egypte te laten zien. De jongeren vonden iets anders en verzamelden zich inderdaad na vieren op een hoek van het terrein. Een terrein dat overigens vol mensen was die het monument bezochten, ook weer met vlaggen, veel fotograferen. Er speelde een militaire band, net als op veel plekken in de stad. Er lagen bloemstukken. Wat ik mij de vorige keer niet realiseerde maar wat een liberaal die ik daar trof mij vertelde: tegenover dit monument is de tribune waar Sadat tijdens een parade werd neergeschoten. De buitenzijde van de piramide is bedekt met voornamen. Iedere naam staat voor alle gevallenen met net zo’n voornaam. Uiteindelijk was er een flinke groep aanwezig die weer uit verschillende stromingen bestond. Men besloot toch samen op te trekken. Keurig in optocht naar het monument, bloemen leggen, liederen zingen, vuisten heffen, en daarna weer net zo ordelijk terug naar de hoek. Daar waren nog wat Mubarak aanhangers met leuzen die na wat agressie door de aanwezige militairen op afstand werden gehouden. In een vrij land moet dat ook kunnen, en in ieder geval zijn deze mensen eerlijk over hun voorkeur. Het was voor mij een bijzonder moment, zeker toen ik ook nog voorgesteld werd aan een van de oprichters van de beweging, Ahmed Maher, die een belangrijke rol in de organisatie rond de revolutie heeft gespeeld. Een jongeman met heldere ogen.

Vandaag was het de Nationale feestdag 6 Oktober, ik schreef er al over. Tahrir leek mij wel een goede plek om eens rond te kijken. Erg rustig op straat en in de metro er naar toe. De eerste gezinnen zaten al lekker in het parkje om te genieten van deze vrije dag. Op Tahrir hier en daar groepen mensen, veel vlaggen, maar eigenlijk geen bijzondere activiteiten. In die groepen die overal stonden moest het gebeuren, maar wat? Als je geen Arabisch spreekt is het nog lastig raden. Een groep, met in het midden een jongeman die een hartstochtelijk verhaal vertelde, wat veel bijval kreeg. Uiteindelijk vond ik een Engels sprekende cameraman die mij uitlegde dat dit een jonge dichter was met een gedicht over Egypte voor en na 25 januari. De woorden die ik herkende: Kul Mesr, Heel Egypte. Er begon een optocht met spreekkoren die ook allemaal over trots op Egypte en eenheid gingen. Precies om 14.05 kwamen de helikopters overvliegen in formatie. Na de helikopter die boven dit plein hing als intimidatie was ik benieuwd naar de reactie, maar die was positief. De vlaggen gingen omhoog, gejuich en gefluit. Er volgde nog meer helikopters, straaljagers, en zelfs rooksporen in bijna de kleuren van de vlag. Een man sprak me aan en zei: “Dit is nu Hyde park Corner, maar nog belangrijker dit is nu onze vrijheid, dit is het paradijs. Ik was achttien dagen op dit plein, en we moeten nog veel bouwen en herstellen, maar we zijn vrij.” Omstanders sloten zich aan, de camera’s draaiden, iedereen laat zich fotograferen met de vlag en ook ik moest er aan geloven, de vlag kreeg ik te leen. Het was nog niet de zesde oktober die sommigen zich hadden voorgesteld, helmaal vrij zijn ze nog lang niet. Maar het begin is er.

Op deze foto een torentje in aanbouw, vanmiddag toen ik langs reed zag het er uit of het af was. Lastig op deze foto te zien hoe hoog hij is, maar ik schat een meter of vijftig, zestig. In Nederland zou je denken aan een GSM mast. Deze mast is echter bedoeld voor de grootste vlag ter wereld, en wel een Egyptische. Mooi, leuk, moet kunnen? Jawel, maar niet in dit gebied. Hij staat namelijk midden op Gezirah, op terrein van de zeer exclusieve sportclub daar. De omwonenden zijn niet blij. Ten eerste is de mast in conflict met de bouwbesluiten en het feit dat het landschap hier beschermd is. Verder zijn de omwonenden niet gekend in de plannen. Na 25 januari kan dat natuurlijk helmaal niet meer. De kosten? Daar wil de bank die dit project betaalt het niet over hebben, het gaat hier immers om vaderlandslievende gevoelens en dan is geld geen issue. Ook niet terwijl ook hier een flinke crisis heerst en mensen op het beetje geld dat ze hebben zitten, omdat ze geen idee hebben van de toekomst.

Als het goed is, of als het fout gaat en de tegenstanders het afleggen, het is maar hoe je het bekijkt, ga ik die vlag nog zien wapperen. Hij is iets lager dan de uitkijktoren in de buurt, dus als hij straks hangt staat hij op alle toeristen foto’s.

De media ontwaakten niet allemaal even snel, toen de revolutie hier los ging. Voordat er in Nederland echt voortdurende berichtgeving was, waren wat dagen verstreken. Al Jazeera zat er van het begin af aan bovenop, zij hadden het ook aan zien komen en waren al maanden bezig met berichtgeving over de onrust in Egypte. Hun camera’s stonden gericht op het hart van de opstand. Ondertussen liet de staatstelevisie hier heel andere beelden zien. Terwijl er op AJE en AJA beelden waren van gevechten en volle bruggen, zag je op de staatstelevisie rustige buitenwijken, of bruggen waar op dat moment even niets loos was. AJE gaf ze op een gegeven moment op splitscreen door. Uiteindelijk verlieten sommige journalisten de staatstelevisie, zij konden het niet meer voor zichzelf verantwoorden. De woede van de demonstranten richtte zich op een gegeven moment ook tegen de staatstelevisie direct, men liep van Tahrir naar dit gebouw, niet al te ver van het plein, aan de oevers van de Nijl en eiste het aftreden van de leiding daar. Die kwam er uiteindelijk ook.