Zaterdagavond uit geweest, oplettend lezertje. Niet zomaar naar een kroeg of bar, maar uit in stijl, met lange jurken en heren in Tuío met strikje of in pak. Naar het theater in je oude spijkerbroek en een trui, daar geloven ze hier gelukkig niet in. Met onze lerares, die klassiek zong, maar dat nu alleen nog in haar vrije tijd doet, naar een concert in het Opera gebouw hier. Een avontuur. Omdat ik veel te vroeg was kon ik uitgebreid rondkijken. Behalve de zalen van de opera, zijn hier een muziekbibliotheek, het Museum voor Moderne kunst, wat galeries en een tentje waar je buiten thee of fris kunt drinken op het gras. In de muziekbibliotheek een expositie en kleine meisjes die balletles kregen, met wachtende moeders in de hal.

In het Museum moderne kunst van Egyptische kunstenaars van deze en de vorige eeuw en drie bezoekers. Het was inmiddels na zessen, maar ze waren tot negen uur open.

Op het complex de sfeer die past bij een avond uit. Rustig, zoevende auto’s die af en toe bezoekers aanreden. De prijzen waren belachelijk laag. De bezoekersaantallen zijn gedaald, dus wordt er korting gegeven. Daarbovenop kregen wij korting omdat onze juf lid is van de club. Omdat het rustig was kregen we een upgrade van de kaartjes. Dat betekende dat we eerste rang zaten in een prachtige en goede zaal, met een uitstekend orkest dat muziek van Hayden, Tsjaikovski en Barber speelde. Dat allemaal voor 25 LE, zo’n drie Euro. Normaal zou het 70 zijn geweest. Daar kun je bij ons net voor naar de bioscoop.

Voor de voorstelling zat ik daar dus, op het grasveld. Om mij heen de marsepeinen gebouwen, boven mij de fluwelen hemel. Domweg gelukkig in Cairo.

Wat doet u nog thuis? Kom naar Egypte!

Wat doen ze hier als ze vrij zijn? Men zoekt de riuimte op, oplettend lezertje. Dat kan betekenen voor de avontuurlijken dat ze een Wadi bezoeken, maar dat gebeurt niet veel. De rest gaat er op uit om met elkaar te eten. Er zijn hier door de hele stad plekken waar allerlei restaurants bij elkaar zitten. Met veel groen en water probeert men een aangenaam klimaat te scheppen. Er kan gekozen worden uit allerlei soorten restaurants, fast-food, Mexicaans, Egyptisch, Italiaans, Frans, zegt u het maar. Tijdens Ramadan zitten dit soort gelegenheden ‘s nachts vol. Nu was het er aangenaam, levendig maar niet te druk.

Aan het eind van de week breekt hier een vakantie los. Eerst een weekend, dan een dag werk, dan Eid vier dagen en weer een dag werk. Wie het zich kan veroorloven zal dagen opnemen om er tussen uit te gaan, zoals wij ook doen Benieuwd wat dat betekent voor de drukte op de wegen. Als u rustig Cairo wilt bekijken, grijpt uw kans. Voor de prijs hoeft u het niet te laten en het weer is heerlijk nu.

Kom naar Egypte!

Zaterdag een middag met A op stap, mijn Egyptische kennisje. In en mall, met een indoor skatebaan zoals wij in Den Helder ook even hadden, maar dan groter, wat gewinkeld en gedronken. We hebben slaapzakken gekocht, met muskietengaas. Bedoeld om te gebruiken in de woestijn. Ik ga een weekje weg na mijn hersens hier een maand lang gepijnigd te hebben. Eerst drie dagen naar de Witte en Kristalwoestijn, dan met een andere groep naar de Siwas Oase. Voor A was het de eerste maal dat ze een slaapzak kocht. In de tweede groep ken ik alleen haar, in de eerste groep ken ik de meesten van school. Die spreken vermoedelijk allemaal Engels, maar in de oase zal ik mijn Egyptische kennis moeten gebruiken, dat zijn tot nu toe allemaal Egyptenaren. Ik ben benieuwd.

Deze stad barst uit zijn voegen, oplettend lezertje, gebouwd voor 5 miljoen, nu vier keer zo veel inwoners. Overal verkeer, overal mensen, en als iedere grote stad lijkt het gauw een chaos. Toch zal er in al die ministeries waar ik regelmatig langs rijd goed werk verricht worden, want het is hier, de aard en omvang in aanmerking genomen, opvallend opgeruimd. Ik hoorde zelfs beweren dat de stoepen beter waren dan in Houston, Texas.

ik zag al eens dat de lantarenpalen in de buurt geschilderd werden met een hoogwerker, die staan weer weer mooi zilver bij. In de metro lopen doorlopend mensen rond die alles wat de reizigers laten vallen bij elkaar vegen. De grote pleinen en straten, de doorgaande wegen, en zeker die leiden naar of lopen langs een officieel gebouw, zien er aangeveegd uit meestal. De metro stations boven de grond hebben mooi in vorm geknipte struiken, en overal zijn perkjes en fonteinen, en die laatsten zijn regelmatig in werking. Ze gaan gauw ten onder in de massa, de steenkolossen en de langsrazende auto’s, maar ze zijn er en worden onderhouden.

Er is nog een wereld te winnen, de luchtvervuiling door de auto’s is gigantisch, veel afval wordt gewoon gedumpt ergens, en recyclen heeft hier de vorm van de opkoper die langsgaat met zijn karretje en roept om oud ijzer en papier.

Maar toch, over het algemeen is het hier aangeveegder dan in een gemiddelde Nederlandse stad aan het eind van een drukke winkeldag.

Dit is Dr. Sammahaa uit Jemen. Hij is hier een paar weken op bezoek, familie en de stad zien. Hij studeert medicijnen en woont tijdelijk een paar huizen verderop in gebouw nummer 5. Vanmorgen stond hij om half twaalf voor mijn deur, terwijl ik hem nog nooit eerder zag.

Gisteravond had ik hem aan de telefoon, terwijl ik met een taxi onderweg was naar een ontmoeting met mensen die ik ook nog nooit eerder zag. Hij vertelde mij dat hij mijn paspoort had gevonden. Ik wist niet dat ik het kwijt was, maar inderdaad, toen ik keek bleek mijn rugzakje open en de inhoud verdween. Gebeurd terwijl ik in de taxi stapte vermoedelijk. In het ene tasje zaten wat make up spullen waarover ik me geen zorgen meer hoef te maken, in het andere tasje mijn paspoort, mijn bankpas, geld en gelukkig wat visitekaartjes. Zo had hij mij gevonden. Hij was inmiddels met zijn broer op weg naar een ander deel van de stad, ook niet in de buurt, en hij zou bellen als hij weer thuis was. Mijn paspoort was veilig bij hem, ik hoefde me geen zorgen te maken. Ondertussen zat ik dus in een taxi zonder geld op weg naar iemand die ik nooit eerder zag in een groot hotel. Daar aangekomen moest ik de taxichauffeur in mijn beste Egyptisch vertellen dat het telefoontje dat ik kreeg onder de rit inhield dat mijn geld verloren was, dat ik het hotel in moest om geld voor hem te halen en of hij zo vriendelijk wilde zijn te wachten. Kunt u zich uw taxichauffeur in Nederland voorstellen, als een buitenlander, bijvoorbeeld een Egyptenaar, hem in slecht Nederlands vertelt dat hij niet kan betalen en of hij maar even wil wachten?

Deze man maakte er geen enkel probleem van, hij wachtte wel even. Het hotel in, mijn contact daar gevonden, dat nog niet gearriveerd was. Gevraagd of ik twintig pond kon lenen, aan iemand die ik dus niet kende, en met de snel gegeven ponden weer terug naar de taxichauffeur, die inmiddels al wel een kwartiertje stond. Vriendelijk nam hij mijn geld aan en wenste hij mij het beste.

Terug naar het hotel, situatie uitgelegd geld te leen gekregen voor de rest van de vond, dwars door de stad met inmiddels drie mensen die ik nooit eerder zag naar een bijeenkomst van nog meer onbekende buitenlanders, waaronder ook twee Nederlandsen. Laat weer terug op mijn flatje, te laat om de goede vinder van mijn paspoort te bellen of te bezoeken. Ik stuurde hem ‘s morgen een berichtje, niet wetend hoe laat hij zou slapen op deze vrije dag. Geen reactie. Maar zie, om half twaalf stond hij daar dus. Hij had mij gevonden door rond te vragen of er een Nederlandse woonde. Hij wist me te vertellen dat er in de straat alleen nog een Duitse in het gebouw naast hem woonde.

Ik heb hem uitvoerig bedankt, maar hij vond het normaal: “De Islam schrijft voor dat we eerlijk zijn”, alles zat in mijn tasje, hij had alleen gezocht in mijn paspoort naar informatie over mij om mij te vinden. Zelf was hij in zijn eigen land wel eens zijn paspoort kwijt geraakt, en dat had hem een maand gedoe bezorgd en 300 dollar gekost, dus hij wist hoe erg het was zo’n document kwijt te raken, helemaal in het buitenland.

Hier zit u hem dus, vriendelijk en een beetje verlegen, en hij wilde van geen bedankje weten.

Regelmatig word ik aangesproken met de vraag: waar kom je vandaan? In mooi Egyptisch antwoord ik dat ik uit Nederland kom. Vaak vriendelijke reacties. Als het een handelaar betreft die mij parfum of papyrus wil verkopen, dan heeft hij steevast een broer in Bergen op Zoom. Daar schijnen veel Egyptische broers te werken.

Vandaag op de roltrap omhoog uit de metro weer die vraag van een man die naast mij stond en mij onvrolijk aankeek. Mijn antwoord was weer; Min Hollanda. Wist ik dat zeker? Ja, dat weet ik zeker, ik kom uit Nederland. Niet uit Amerika? Nee, niet uit Amerika. Hij liet me weten dat hij, en alle Egyptenaren, een hekel hadden aan alle Amerikanen. In de halve minuut die mij restte had ik geen tijd voor een diepe discussie, ik hem me beperkt met de opmerking dat hij geen hekel aan alle Amerikanen moest hebben alleen omdat hij het met de buitenlandse politiek van de VS niet eens was. Ja, dat kon wel wezen, vond hij, maar Amerikanen hadden overal veel mensen gedood. Irak, Palestina, Afghanistan… Boos liep hij door.

Ik bofte maar dat ik Nederlandse was. Wat als ik uit de VS was gekomen?

De agenten die Khaled Said doodsloegen zijn vandaag veroordeeld tot zeven jaar gevangenisstraf. U mag het te weinig vinden, maar in een land waar voorheen dit soort praktijken onbestraft bleef is het een grote stap vooruit. Ze zijn er niet mee weg gekomen, en anderen zijn gewaarschuwd.

Is het toch allemaal niet voor niets geweest wellicht.

Een telefoontje uit Nederland, of ik even achter iets aan kon gaan hier, en of het voor drie uur geregeld kon worden? Dat was om half twaalf, en ik zat nog in de les. De lunch doorgebracht met telefoontjes en besloten dat de middagles niet door kon gaan voor mij. Een medecursist bracht het nieuws naar onze lerares. Onder het bellen en mailen een lunch gebruikt in het inmiddels uitgestorven restaurant. Daarna een taxi naar huis om geen tijd te verliezen, dus een dure dag vandaag. Ondertussen reacties op telefoontjes gekregen en van sommige kanten ook helemaal niet.

Voor ik het schoolgebouw verliet nog even alle handouts meegevraagd aan de lerares. Dus heb ik de rest van de middag doorgebracht met proberen te doorgronden wat er mij werd uitgelegd en wat er van mij gevraagd werd. Niet eenvoudig, omdat er geen vertaling bij zit, dus het is veel raadwerk. Benieuwd wat er morgen aan hilarische antwoorden uit blijkt te zijn gekomen.

Het verkeer is hier hectisch, oplettend lezertje, niet zo gek in een stad met 20 miljoen inwoners en vijf miljoen auto’s. Zeker niet als de stad aanvankelijk bedoeld was voor slechts 15 miljoen inwoners. Met zoekt de ruimte overal, er wordt hier veel op niveau gereden. Midden in de stad een straat met twee banen van elk zes rijstroken is geen uitzondering. Gisteren waren er, uitzonderlijke genoeg in de binnenstad, een paar ongelukken en voorvallen die alles muurvast zetten. Waar ik anders twintig minuten over doe, was ik ruim anderhalf uur onderweg. Achter ons, toen naast en uiteindelijk drie auto’s voor ons reed de ambulance met sirene en zwaailicht. Kwam er ook niet door. In het nieuwe kabinet zou de minister van transport en verkeer grote slagen kunnen maken die het leefmilieu drastisch kunnen verbeteren, en minister van volkshuisvesting lijkt me ook een aardige uitdaging.

Het oversteken is een hogere kunst, die ik aardig begin te beheersen, maar het doorgewinterde per rijstrook oversteken probeer ik te vermijden, tenzij ik met een lokale expert mee kan liften. Er worden weinig voetgangers overreden, de boete voor doodrijden schijnt omgerekend tien dollar te zijn.

Vanmorgen werd ik echter toch nog bijna van de sokken gereden. Van links was het rustig in de eenrichtingsverkeer straat, ik kon rustig oversteken. Vlak voor de stoep bleek van de rechterkant een transportfiets aan te komen. Geruisloos en zonder bel. Hij schrok er ook erg van. Heel veel fietser zie je hier niet, maar af en toe rijden ze er toch. Jongelui op mountainbikes, de transportmodellen en zelfs een handaangedreven driewieler zag ik al een paar keer langskomen.

We krijgen heel wat grammatica door onze keel gestampt, oplettend lezertje. In het Arabisch, zowel de originele sjieke versie van het Fusha als het Egyptisch, is het meervoud een ingewikkeld gebeuren. Men heeft regelmatig meervoud en onregelmatig meervoud. Die laatste heeft negen vormen. Maar, anders dan in onze taal, want wij kunnen ook heel onregelmatig te keer gaan in ons meervoud, heeft men hier een apart woord voor tweetal. en als iets meer dan tien is, dan gaat het weer als enkelvoud. Zoiets als een, twee, drie, veel, zeg maar. Voorbeeldje: hond is Kalb, twee honden is Kalbeen, en drie honden is dan weer Kalbaan. Waarom die hond als voorbeeld?

Omdat ik vanmorgen de hele grammatica bijna niet meer aankon, na een aantal zeer gebroken nachten. Hier voor de deur woont namelijk een zelfstandige hond, die overdag heerlijk in het zonnetje op een bergje fris zand ligt te slapen. Maar ‘s nachts vindt hij dat hij zich moet weren tegen alles wat beweegt. Het blaffen begint vaak om een uur of elf. Oordopjes helpen maar matig tegen het beest, en de ramen en deuren in de huizen hier sluiten slecht af, en houden lang niet zo veel geluid tegen als bij ons. Vandaag ten einde raad de huisbaas gebeld en gevraagd er wat aan te doen, nog een paar zulke nachten en ik breek af, vrees ik.

Hij heeft naar de autoriteiten gebeld, er is een schema voor het vangen/ophalen van zwerfhonden. Ik hoop dat deze wijk snel aan de beurt is, en anders moet ik maar weer bellen.

Het zou toch zonde zijn van alle moeite als zo’n hond, in enkelvoud, duaal of meervoud mij het leren onmogelijk maakte. Hierboven een foto van Maadi, waar ze vermoedelijk een stuk minder last van herrie hebben, van welke soort dan ook.