Het leven in een compound, oplettend lezertje, heeft veel weg van het leven op een schip. Een beperkte groep mensen, met beperkte bewegingsvrijheid, moet het gedurende langere tijd met elkaar zien te rooien. Op een schip doe je nog wel eens een haven aan en kun je de wal op, dat is hier wat minder. Voor wat het eten betreft is het ook zeer vergelijkbaar: een bedrijf komt met enige regelmaat verse voorraden aanbrengen en af en toe vullen we dat aan met spullen van de lokale markt. Datzelfde bedrijf van die voorraden levert ook onze kok. Net als op een schip komt het voor dat je eerder door je spullen heen bent dan dat er nieuwe komen. Naarmate de voorraden slinken worden koks daar zenuwachtiger van. Vorige keer zat onze S met het zweet op zijn voorhoofd van de zorgen. Ook dit keer hield het niet over. Toen ik terugkwam van verlof was er al een vrachtauto besteld en aangezegd, maar gearriveerd was hij nog niet. Ook na de kerst was hij er nog niet, en nu waren we toch aan onze laatste kippen toe, terwijl de vis voor het laatst tijdens het kerstavondmaal voorbij kwam. Om over andere zaken als olie en meel maar  te zwijgen. We hebben voor de keuken ook altijd een bedrag voor die lokale aankopen, maar ook dat was al op, en een van onze mannen in de bediening had al uit eigen zak voorgeschoten. Ongeveer ter hoogte van zijn weekloon, dat kon zo niet langer meer duren. Plaatsvervangend hoofd Operations kwam langs, om mij in te lichten over de situatie. Dus op uw tweede kerstdag, mijn eerste werkdag, een e-mail adres achterhaald en namens de RTL (dat staat wel flink als je boze mailtjes stuurt: acting on behalf of) een mail op poten gestuurd naar de mannen. Eerst een goede goede kerst gewenst. Stante pede een mailtje terug met excuses en beloftes van beterschap en dat het allemaal kwam omdat ook de base, waar het allemaal vandaan moet komen, geen voorraden had vanwege de feestdagen. Tja, maar die feestdagen waren nog niet zo oud volgens mij, als onze aanvraag van de proviand. Het zou diezelfde dag nog komen en het geld zou ook geregeld worden. Uiteraard kwam het niet dezelfde dag, maar wel het geld. De volgende dag grote vreugde: de vrachtauto was aangekomen. Weliswaar was niet alles geleverd dat gevraagd was, maar het betrof gelukkig zaken die allemaal ook lokaal gekocht kunnen worden en we hadden extra cash ontvangen dit keer om dat te kunnen doen.

Leuk detail: veel van dat spul komt vanuit Nederland, terwijl het bedrijf dat de keuken doet Amerikaans is. Nederland is goed in het voordelig bevoorraden van schepen en dus ook van dit soort outfits. Dus Remia saus, Nederlandse pindakaas van een obscuur merk en fructose siroop met honing aroma. Ook het vlees en de vis lopen via Nederland. Via, want de zaagvis vang je niet voor de Nederlandse kust. De koks kunnen weer lachen en slapen weer gerust. Wij kunnen er weer even tegen. 

Zoals mijn goede vader altijd zei, oplettend lezertje: De taak van het leger in vredestijd is te oefenen voor een tijd van oorlog. Voor onze PSD-ers telt een beetje hetzelfde. Zij oefenen veel en gevarieerd. Vanmiddag liep ik net langs toen drie auto’s een bandje gewisseld kregen. Dat zijn flinke banden, op zich al een hele hijs. De te kloppen tijd staat nu op twee 2m05, gaat u het maar even kloppen. Ze deden het een paar keer achter elkaar om er routine in op te bouwen en het hele proces te stroomlijnen (inclusief het auto uitstappen etc). Ik heb nu prachtige foto’s van stoere mannen op het dak van de auto (daar ligt namelijk de reserveband), maar die kan ik helaas niet plaatsen. We kregen al ideeën voor zo’n stoere kalender voor een goed doel. De mannen brengen heel wat tijd in de gym door dus een beetje fotograaf zou daar een smakelijk werkje van kunnen maken. Gaat het vrees ik ook niet halen, dat idee. Vandaag met de usb stick rond om alle foto’s bij de modellen langs te brengen. Allemaal achter hun pc, in afwachting van mail of skype verkeer. Het behang op die pc’s ook veelzeggend. Van een battle outfit vorig jaar in Afghanistan tot een snel groen autootje in een Engelse badplaats. De mannen doen het niet voor niets. Maar nu waren ze dus even voor ons aan het oefenen, voor het geval we ergens een platte band krijgen. Geoefend in polootjes zweetten ze als ottertjes. In het eggie hebben ze dan een vest aan van een kilo of vijftien exclusief alle munitie en andere apparatuur die er aan hangt. Ga er maar aan staan.

De laatste regionale bijeenkomst voor dit werkplan 2010 van ons werkelement zit er op. Vanuit de aanpalende provincies kwamen flink wat mensen elkaars ervaringen met publieksparticipatie delen. Dat zijn flinke stappen, die we maken. De eerste bijeenkomsten waar mensen hun mening konden geven over wetgeving of plannen zijn inmiddels al geweest. Soms met, soms zonder info vooraf. Dan blijkt dat met info vooraf toch handiger is. Dat leren we van elkaar op zo’n bijeenkomst. SMS-jes naar de Provincie sturen, ik dacht dat het niet zo zou werken, maar het werkt, mensen gebruiken het vooral als er klachten zijn over serviceniveau van het een of ander. Die zijn er nogal uiteraard. Ook daarover zag ik goede dingen voorbij komen: doelen stellen om het niveau te verberen en dan monitoren en concluderen dat je te kort bent geschoten en volgend jaar dus meer moet investeren. Ja, daar kunnen wij soms nog iets van leren zelfs. Al te mooi moet  je het ook niet voor stellen. Geen drinkbaar water uit de kraan, geen enkele vorm van ophaalstructuur voor huisvuil. Zo basaal is het nog. Maar als ze dapper volhouden en al het geleerde in praktijk brengen, dan maakt het een goede kans. Dat we daar met elkaar en steentje aan bij mogen dragen maakt ons, Irakezen en Expats, blij. Goed gevoel voor het nieuwe jaar

Vanwege het weer schijnt u vandaag niet massaal naar de meubelboulevard te zijn afgereisd, oplettend lezertje, en zit u met elkaar gezellig onder de boom of voor de buis. Hier begon vanmorgen weer de nieuwe week op volle toeren. Vanwege vakantie van de RTL mag ik de maandelijkse Provinciale Profielen verzorgen. Komt er op neer dat we snel proberen te schetsen wat de vorderingen van ons werk zijn. Ik schreef het al eerder, we zijn goed in rapporten. Deze is natuurlijk vreselijk belangrijk, dus ik doe mijn uiterste best en check bij native speakers of ik geen rare dingen roep. Vanmiddag om vier uur was de draft gereed. Altijd tussen de bedrijven door want de rest van het werk gaat ook door. De rapporten van twee afdelingen komen binnen en een collega kreeg een surprise afscheids party. Ik hoop dat wanneer ik hier wegga de cadeaus die hij kreeg uitverkocht zijn, maar het was een prachtig gebaar even goed. Een andere ex-collega kwam even langs, waarover elders meer. Ondertussen nog er even voor zorgen dat we nog wat voorraden krijgen voordat we door onze laatste kip heen zijn. Allerlei verontschuldigende mailtjes en beloftes van haast van een Amerikaan ergens op een basis waar ze wel kerstpudding hebben, maar de truck is nog niet gearriveerd. Nachtmerries voor de kok. Kortom, een lekker vol dagje. Tweede helft van de week zal de rust ongetwijfeld toeslaan want dan is echt het allerlaatste onderdeel van dit jaarplan afgerond en het nieuwe is nu nog niet binnen. Tijd om de bureaus aan te harken, heb ik iedereen beloofd, want daar komt het zelden van hier. Kunnen we met een schoon bureau en een fris werkplan het nieuwe jaar in.

Na de kerstmaaltijd nog even het dak op. De noordenwind maakte het net te onaangenaam om in het zonnetje te zitten, maar buiten de muren was weer van alles te zien. Als of het zo moest wezen deze kerst dag: een Bijbels tafereeltje, herders met hun kudde schapen aan de noordpoort. Diezelfde kudde had ik al eens gezien bij terugkomst, maar nooit zo rond onze compound. Op de achtergrond de groengeschilderde koepel van onze buurtmoskee. Iets verder naar rechts, aan de andere kant van de weg, onze eigen kudde wilde honden, die gezellig in het zonnetje lagen. Overdag zijn ze behoorlijk rustig maar ‘s avonds willen ze nog wel eens een blafconcert geven. Verderop, voorbij het voetbalpleintje en de tent die daar nu staat, liepen de koeien weer door de straten. Ik zet de foto erbij, maar u moet wel goed kijken om ze te zien. Als u toch goed kijkt ziet u waarschijnlijk ook wel de Ashura vlaggen dapper wapperen. Verder was het erg rustig, deze namiddag van de ook hier vrije zaterdag. Onze buren wasten de patrouillewagens, er reed weinig verkeer. Alles is rustig in Basrah.

Tafel weer aangekleed, kaarsjes weer aan, midden op de dag. Maar de mannen hadden er zin in, na een ochtendje op het terras. De kalkoen was prachtig gelukt, de beef wellington viel in de smaak, de koks waren opgelucht. Aan het eind van de maaltijd de uit Nederland meegebrachte cadeautjes rondgedeeld. Weer uitleggen dat een hyacint geen ui is en een groei-instructie er bij gegeven. Diezelfde bollen heb ik namelijk ook verdeeld over alle kantoren hier, dus nu staan overal waterflesjes omgetoverd tot hyacintenglazen. Als dank voor mijn kerst-inspanningen kreeg ik een cadeautje en een toast met drie hip-hip-hurrays. Als lokale inbreng hadden we de party ploppers. Alsof er een schot af gaat. Had zomaar gekund, het is absoluut het eerste kerstfeest waar mijn tafelheer een geladen pistool op de heup had hangen.

Een geslaagde kerstavond mochten we meemaken. De tafel gedekt zoals hier zelden voorkomt, het eten uitstekend en de stemmig goed. Dan de avond nog doorkomen. Een beladen buffet met allerlei zoetigs en hartigs. Ik vreesde dat het allemaal niet gegeten werd, maar ongemerkt verdween er toch van alles van de bordjes. De chocolademelk (met echte bittere chocola gemaakt, kom er eens om) ging er ook goed in, Vervolgens met de heel de groep Bad Santa gekeken. We willen wel kerst maar het moet niet te sentimenteel worden, dus deze film won de verkiezing. Daarna met een kleiner groepje nog iets romantisch-dramatisch gekeken via de sateliet. De Nederlandse theelichtjes waren toen al leeg gebrand. Vandaag met eerste kerstdag een heldere en aardig warme zon, dus op het terras gezeten en even gelezen en gekletst. Helaas is het niet alles feest hier. Een van onze lokale bewakers kwam om op weg naar het werk, op zijn motor.

Expat S, onze vertrekkende Legal Eagle, liet een deel van zijn spullen verschepen naar huis. Om een of andere onduidelijke reden moest daarvoor een bedrijf vanuit Baghdad komen.  Midden op de stoep werd een deel van zijn spullen overgeladen in kartonnen dozen en dicht geplakt. Straks gaan we allemaal zo weg, dan zal dat wagentje het nog druk hebben met ons. Maar nu nog eerst ons kerstdiner, dat op verzoek van een grote meerderheid halverwege de middag plaats zal vinden. U ook allemaal prettige kerstdagen met al uw geliefden!

“Waarheen je ook gaat, ga met heel je hart.”

Vanuit de woestijn wens ik jullie goede feestdagen en een hartelijk 2011.

Happy today or happy tomorrow? Dat was de vraag van de tweede kok vanmorgen. Ik maak er een gewoonte van om elke dag happy te zijn, maar dat bedoelde hij niet. Happy Christmas, daar ging het hem om. Zijn Engels is dusdanig gering, dat hij niet precies weet welk woord wat betekent, maar dat happy bij dat feest aan het eind van het jaar hoort, dat weet hij wel. De mannen zijn er druk mee. Extra handicap: onze trouwe Chef S is na vier jaar werken zonder verlof eindelijk voor een maand naar huis, in Bangladesh. Voor hem hebben we nu U, ook uit Bangladesh. Altijd gedacht dat dat kleine mensen zijn, maar zowel S als U zijn behoorlijk aan de maat. S spreekt uitstekend Engels en heeft ook wat kennis van het Arabisch. U spreekt geen Arabisch en zijn Engels schiet ernstig te kort. Met als gevolg dat hij niet altijd aan zijn medewerkers duidelijk kan maken wat hij bedoelt, zodat hij dan, als Chef Kok, zelf maar aan de slag gaat. Arme U, de eenzaamste man in deze compound, kan met niemand een gesprek voeren, zelfs niet met zijn naaste medewerkers. Taarten en toetjes is hij ook niet goed in, maar gelukkig zijn de Irakese koks daar niet onaardig in. We zullen er dus wel komen deze kerst, ondanks het feit dat de bevoorrading al tien dagen te laat is, er nog in allerijl soepkommetjes moesten komen, en de borden een allegaartje zijn. Maar de tafel is gedekt. Ik ga even in het zonnetje een boekje lezen, en vanavond aan de warme chocomel in het kader van kerstavond. 

Het najaar is overgegaan in de winter, oplettend lezertje, het zal u niet ontgaan zijn. Tijd voor een nieuw vestje dus. Het model is wat slanker dan het oude, en de kleur is zand. Erg passend in deze omgeving. Met bijpassende helm in dezelfde kleur. Gegarandeerd schotvast tot weet ik veel welk kaliber. Ik had helm en vest in modieus zwart, maar na mijn R&R is die ingenomen door iemand anders, die er meer recht op had. Gelukkig is het hier rustig, dus nodig had ik hem nog niet. Maar toch tijd voor een nieuw setje. Dat is minder eenvoudig dan het lijkt, we kunnen hier alles knap ingewikkeld maken als we dat willen, en soms willen we dat kennelijk. Ik moest dus gelijk maar even tekenen voor deze set en de vorige die ik niet meer heb. Ik tekende ook voor een set die ik een week in bezit had en nooit droeg in Bagdad. Gelijk maar een mailtje naar Bagdad om dat te regelen, want een en ander is niet goedkoop, voor je het weet krijg je een rekening van een half maandsalaris. Degene die me de nieuwe set uitgaf wilde ook niet erg geloven dat ik geen setje meer had want vorige maand is hier nog de hele inventaris opgemaakt. Of hij even mocht zoeken in mijn kamer? Natuurlijk, dat mocht, maar ik heb die helm echt niet over het hoofd gezien. Groot vraagteken boven zijn hoofd, en zijn Engels is ongeveer net zo goed als mijn Arabisch dus echt duidelijker kon ik het voor hem niet maken. Benieuwd wat er nog van komt, maar ik heb tenminste weer een PPD.