Sommige dieren zie je hier bij vlagen. Afgelopen zomer zag ik af en toe de abu bres, na de zomer vertoonde hij zich niet meer. Afgelopen week kwam M, een van de loopjongens, grijnzend naar me toe, met twee op elkaar gezette plastic bekertjes. Daarin weer een jonge gekko. Ze zijn prachtig, met die grappige platvoetjes met zuignappen en de ringen op hun staart. Uren zat hij in mijn wastafel in het bekertje, daarna nog een paar uur er op. Verhuisd naar de rand van het bad, durfde hij na een dag het bekertje te verruilen voor de muur. Daarna heb ik hem niet meer gezien. Hopelijk vertoont hij zich nog eens de komende weken.

Gistermiddag om een uur of drie van een woongebouw terug naar het kantoor kwamen we plotseling een bloem tegen. Knalgeel en niet te missen. Toch had niemand van ons hem al eerder gezien terwijl we die dag minstens twee keer voorbijkwamen. Zal met temperatuur en zon te maken hebben vermoed ik. Een margriet-achtige. Toen ik tegen half vijf weer langskwam moest ik goed zoeken waar hij stond, de bloem was weer dicht. Wie het weet mag het zeggen.

Tijdens de bijeenkomst over de rapporten werd M gebeld en ging tegen de muur aan staan bellen. Ineens ging hij tijdens het gesprek door de knieën. Hij is religieus, maar daar kon dit niet mee te maken hebben. Het was dan ook een duizendpoot die hij daar gevonden had. Het beestje trok in een uiterst traag tempo van daar waar het vandaan kwam richting de uitgang. In het tempo dat hij had vermoedden wij dat het wel een dag kon duren. Gelijk een foto gemaakt en geteld hoeveel poten hij had. Veertig, zei ik tegen de aanwezigen. Nee, 44 moesten het er zijn, want zo heet hij: 44. Niks honderd, niks duizend of miljoen, geen reden tot overdrijven. Gewoon 44 poten. En dan nog zo langzaam!

  Collega S is op zoek naar een tweede vrouw. Dat bracht een heel gesprek op gang over zeden en gewoonten Nu we het daar toch over hadden Miss Linda: was het waar, dat je in het Westen wel mannen met mannen had en vrouwen met vrouwen. Hoe ging dat dan? Ja, dat is waar jongens, dat doen wij in het Westen en zeker in Nederland. Je mag omgaan met wie je wilt en ook trouwen met wie je maar wilt, al is het maar met maar één tegelijk. Voor de wet? Jazeker, voor de wet, en met een beetje geluk ook voor de kerk, hoewel we dat aardig maar niet doorslaggevend vinden bij ons. Dat telt alleen voor jezelf en de kerk, niet voor de wet. Deed zo’n kerk dat dan, accepteerde de kerk homoseksualiteit? Nou, de Paus niet maar verder is het een kwestie van wel of niet mee gaan met de tijd. Tjonge, tjonge, het was toch wat. Ze verteld dat ongeveer 1 op 13 homoseksueel is. Kende ik dan ook zulke mensen bij mij in de regio? Jawel, ik ken er heel veel, en erg dicht bij. Ze verteld dat te verwachten is dat ook in Irak 1 op de 13 homoseksueel is, aangeboren, is zoals het is. Ja, was het antwoord van N. Maar daar komen ze nooit voor uit, “they will kill them on the streets”. Hij niet hoor, maar de rest. Gezegd dat dat tweehonderd jaar geleden bij ons ook gebruikelijk was maar dat het vanzelf goed zou komen, ook in Irak. Valt nog te bezien natuurlijk, maar ik kan niet anders dan verkondigen dat het bij ons geaccepteerd is en dat te hopen valt dat de in de rest van de wereld ook zo zal worden. Ze er ook op gewezen dat de situatie in ons land toch aardig aangenaam was, en er kennelijk niet onder geleden werd, onder die losse moraal. Ik hoorde ze denken.

Onze beveiligers zijn over het algemeen jonge mannen met groeiende gezinnen. Om dan maanden van huis te zijn is niet eenvoudig, oplettend lezetje. Zo was W vorige keer net op het nippertje om de geboorte van zijn derde kind mee te maken. Nu moest hij eerder met R&R omdat zijn twee maanden oude zoontje “swine flu” had. De Mexicaanse griep van vorig jaar. Tegelijkertijd wachtte P, onze hondengeleider, met spanning op de geboorte van zijn derde kind, dat de 23^ste december zou moeten komen. Maar die datum kwam en ging, en een baby kwam er niet. Iedere dag naar huis bellen tegen hoge kosten. P woont in Afrika, zijn vrouw heeft geen toegang tot internet, Skypen is er niet bij. Voor Afrika wordt P aardig betaald, maar de belkosten hier zijn westers. Ondertussen kon P nergens anders meer aan denken dan aan zijn vrouw die het steeds moeilijker kreeg. Vanmorgen kwam hij aan de lunch met een grijns van oor tot oor. Vannacht was ze er dan eindelijk, zijn dochter Joy. Reden tot vreugde. Hoe het kindje er uit ziet? Hij heeft geen idee, iemand moet komen met een camera of mobiel en dan naar het internet café. Kan een paar dagen duren voor hij een foto ziet. In het echt duurt het nog langer, hij rekent er op pas in mei weer thuis te zijn. Terwijl dit zich afspeelde kwam de weduwe van de eerste kerstdag omgekomen beveiliger het salaris van haar overleden man ophalen, samen met haar twee zeer jonge kinderen. Nergens liggen leven en dood dichter bij elkaar dan hier in Irak.

Dear Colleagues,

Please be advised that Thursday January 6^th will be a holiday for the Iraqi Army Day.

Have a nice holiday everyone!

Regards,

Dat berichtje kwam gisteren binnen, dus morgen hebben de lokale collega's vrij. In Bagdad zullen er parades zijn, maar navraag leerde dat niemand dat een biet kan schelen, zij gaan echt iets leuks voor zichzelf verzinnen die dag. Overigens: die sterren zitten niet meer in de vlag, dit is duidelijk een iets oudere foto.

Ik liet hier al eens foto’s van ons grasveldje zien, oplettend lezertje, dat ooit door iemand bedacht was en met veel moeite en kosten is aangelegd. Daarna poogden we nog meer gras te laten groeien. Het zaad sloeg niet aan, er werden ergens polletjes vandaan gehaald en geplant. Ook dat gras staat er niet bijster bij en verspreidt zich nauwelijks, maar de klaver die er tussen staat doet het prima. Dat wordt dus in het voorjaar veel klaverbloemetjes voor de bijen en vlinders.

Maar nu laat ons eerste grasveld het afweten. De hele zomer is er water gegeven bij het leven, maar toch ligt het er nu treurig bij. Alsof het aan het afsterven is. Je kunt je het nauwelijks voorstellen van gras, maar het gebeurt hier. Waarschijnlijk te maken met saliniteit, waterstand en nog zo wat. De oplossing wordt nu gezocht in het graven van gaten. De bedoeling is dan het gras water te geven en de troep van tussen de graswortels weg te spoelen. Dat gebeurt ook inderdaad, je ziet de zwarte resten langzaam het putje insijpelen. Volgens A zijn dat de afgestorven wortelresten. Mij viel op dat er in zo’n gatwand geen worm te bekennen valt, en dat zou het wel eens kunnen zijn: geen wormen, geen woelen, geen zuurstof, dat is niet best voor de grond. Volgens A waren die wormen doodgegaan door het afsterven. We zullen zien. Als degene die dit grasveld bedacht heeft binnenkort langskomt en die putjes ziet, zal hij daar niet vrolijk van worden. Deze compound wordt aan het eind van dit project weer overgedragen aan de Provincie, die er al een oogje op had. Met een beetje geluk is het gras dan groen.

Ik schreef hier al eens over D, oplettend lezertje, een uiterst capabele jurist die hier onze SRA was. Hij vertrok met een beurs naar een universiteit in Wales voor zijn Ph.D. D is zeer religieus en ik raadde hem dan ook aan vooral een open geest te houden. Dat zou hij doen, hij wilde wel eens weten hoe het allemaal zat en waarom Irak toch niet die slag had gemaakt die wij in het westen wel maakten.

Deze week was hij er plotseling weer. De universiteit was dicht en hij gebruikte die week om naar zijn gezin terug te reizen. Hij had het ze niet gemeld, maar durfde toch niet zo maar aan de deur te rammelen, uit vrees dat men een indringer vermoedde en hij neergeschoten zou worden. Dus belde hij zijn oude vader en na een praatje vertelde hij hem dat hij in de voortuin stond. Vader kon het nauwelijks geloven en iedereen was blij.

De dag op kantoor kwam hij bij iedereen langs om zijn ervaringen te delen. Dat was nog al wat, de schok was groot geweest en sommige observaties kon hij nog niet over uit en vertelde hij met zelfs voor mij merkbare ontzetting ook al kon ik zijn tekst niet verstaan. Depressief werd hij de eerste maand van de eenzaamheid. Irakezen leven met hun familie en vrienden, nu had hij niemand en contact maken met die Engelsen, dat viel niet mee. Bestelde hij in een Inn een cola, wilden ze hem eruit schoppen en vroegen hem naar zijn ID; hij was immer duidelijk ouder dan 18, dan dronk je geen cola. Verstaan kon hij iedereen moeilijk. Zijn Engels is heel behoorlijk, maar ja, dat accent in Wales, dat viel niet mee. Zijn klasgenoten kwamen overal vandaan, dat viel ook niet altijd mee. Nu had hij een flatje, duur, maar goed, wel een eigen plek.

Het meest geschokt was hij echter over wat hij op straat zag en hoorde en las in de kranten. Jongelui zoenen elkaar op straat: “and more, in public!”. Ja, daar had ik hem die open geest ook voor toegewenst, dat verwachtte ik wel, hij duidelijk niet. Ik geef toe, af en toe gaat mij vrijgedrag in het openbaar ook te ver, maar het is altijd nog te verkiezen boven bommen gooien naar elkaar  of elkaar niet aan durven raken uit angst voor weet ik wat. Dan bleek ook nog dat men daar in het Verenigd Koninkrijk het bestaan van een god ontkende, geen god erkende. Onvoorstelbaar. Slechts 10% ging naar de kerk, had hij gehoord van zijn professor. Ik heb hem getroost met te zeggen dat veel van die niet kerkgangers wel een god hebben, maar dat het duidelijk minder is dan vroeger en dalende. Hij was tieners tegengekomen die hem wilden vertellen over Jezus, die zagen het kennelijk ook somber in in eigen land. Voor zijn eerste test Engels is D geslaagd, die volgende zal hij ook wel halen. Maar over zijn verbazing is hij voorlopig nog niet heen.

De vliegen hier hebben een hekel aan kou, oplettend lezertje, dat delen ze met hun soortgenoten overal ter wereld. Dus nu de dagtemperaturen onder de 20 graden zijn gedoken, komen ze gezellig bij ons op kantoor zitten. Vooral mijn hoek is ’s morgens populair, omdat daar het zonnetje in staat. Ja, een vlieg weet heus wel waar het gezellig is. We proberen ze wanhopig buiten te houden, want ze gaan op je hoofd en je handen en je oren zitten. Vliegenmeppen is hard werken, maar ik word er al aardig goed in. Toch steeds nieuwe vliegen. Waar komen ze vandaan. Rondje kantoor en ja, daar zit dus nog steeds dat gat in het raam waar een router kabeltje door loopt. Onhandige manier van verbindingen trekken, vond ik. Maar volgens collega A was dat gebruik maken van een al aanwezig gat. Waar dat gat van kwam? Souvenir van de insurgence, toen het hier in 2007 vreselijk uit de hand liep. Leger en opstandelingen bevochten elkaar te vuur en te zwaard, en met de AK47. Bij een van die uitwisselingen stond dit gebouw zeker in de weg. Stray bullet, gelukkig zonder gevolgen voor aanwezigen, want het kantoor was op dat moment van de dag al leeg. Nu handig voor dat draadje, maar lastig voor de vliegen, dus heb ik het afgeplakt. Helpt voor geen meter, ze komen gewoon door de deur. Schoonmaker A kwam met een forse spuitbus en spoot er vrolijk op los. Ik ging even een rondje tot het stof gedaald was. Het heeft een uur geholpen daarna zaten ze er weer met zijn allen. A werd er wanhopig van, wat te doen tegen die vliegen? Collega’s wisten er wel wat op, paraderen met vliegenmepper bij de ingang van het gebouw en gewoon iedere vlieg zonder badge terug sturen. We hebben er hartelijk om gelachen, maar de vliegen, die hebben we dus nog. Zal wel maart zijn voordat dat weer is opgelost. Tegen die tijd ben ik echt dodelijk met zo’n mepper, neemt u dat maar van me aan.

Het ergste hebben we achter de rug hier, lijkt het oplettend lezertje. Op het gebied van ratten dan. De putten aangesmeerd, vallen gezet, gif gestrooid en sporenonderzoek gedaan. Een flinke handvol ratten vernietigd en de rest niet meer gezien. Gelukkig maar, want kortgeleden moesten een paar putten weer open. Vet door de afvoer, bekend probleem, twee dagen werk om alles weer schoon te krijgen. Ook toen geen ratten meer tegengekomen, maar wel een gat dat wellicht als nest bedoeld was. Dat wordt gemonitord. Maar ik durf mijn deur weer open te laten staan tenminste.