De politiek maar eens een keer, oplettend lezertje. Daar draait het hier immers allemaal om. De vorming van de regering is eindelijk gelukt, dus dat is positief. De coalitie is een vreemde, wat dat betreft kun je thuisblijven. Maar het heeft directe gevolgen voor ons werk deze weken. Er is een nieuwe gouverneur in een van de provincies in onze regio, de oude werd minister. Daar zijn twee opmerkelijke feiten over te melden. Ten eerste vindt een nipte minderheid van de raad dat de gouverneur niet eerlijk is gekozen, maar in het zadel geworpen. Weliswaar was de helft plus een leden van de raad aanwezig bij zijn verkiezing (die hier het recht is van diezelfde raad), maar de minderheid kon niets inbrengen, zelfs niet waarom ze het niet eens waren met de kandidaat. De vergadering was hun niet gemeld. Nu boycotten zij de bijeenkomsten van de raad. Dat heeft op zich weinig invloed, er is nog steeds een meerderheid aanwezig, dus quorum, maar het maakt de zaken echt niet eenvoudiger. Alles vertraagt, dat kunnen wij goed merken. Ten tweede, het is geen toeval dat deze kandidaat bij de oppositie zo slecht ligt. Hij is lid van de Sadristen, sterk religieus en tijdens de insurgence hier een van de meest gewelddadige facties. Nu doet Sadr er alles aan om salonfxe4hig te worden, maar vertrouwen doet nog lang niet iedereen hem. De nieuwe gouverneur heeft dan ook niets op met de Amerikanen, volgens hem de bezetters. Daar is van alles voor te zeggen natuurlijk, maar als je voor diezelfde Amerikanen een hulpproject aan het uitvoeren bent, helpt het niet. Gelukkig hebben onze medewerkers een goede naam bij de Provincie. Onze hoogst geplaatste medewerker ter plaatse is een zeer gezien man. Toevalligerwijs blijkt hij ook een goede vriend van de nieuwe gouverneur te zijn, ook Sadrist. Hoe zich dat verhoudt tot zijn werk, ik kan het niet verzinnen. Maar wij hopen dat zijn goede band met de gouverneur, die hem vroeg zijn adviseur te worden, ons zal helpen om dit project netjes af te ronden. Saai hier op de compound? Nee het is hier nooit saai.

Ik had het vaker over hem, M, de intelligente journalist die hier bij de Legal Eagles werkte. Hij schreef zelfs een boek (Wie wil het vertalen: De rol van het Icoon van Mohammed in de Westerse Cartoons, een antropologische benadering). Kort na de zomer vertrok hij naar Bagdad om zijn PhD in de Politieke Wetenschappen te gaan halen. Wat hij bestudeert? De politieke pluriformiteit. Het gaat hem zeer ter harte. Hij is de meest seculiere medewerker die we hier hebben, en durft zelfs te vertellen dat hij Allah en zijn almacht in twijfel trekt. Ongekend, zeker in het openbaar. Vandaag kwam hij weer even langs, om zijn oude collega’s te groeten. Overal dikke omarmingen, met zijn mannelijke collega’s. Vrouwen krijgen een hand. Zelf moet hij daar ook vreselijk om lachen. De manier waarop mannen elkaar hier begroeten is uiterst hartelijk, met vooral veel zoenen als je elkaar een tijd niet hebt gezien (een dag of drie is genoeg). We are homosexuals, zegt M, met een grote grijns. Hij weet wat er op de wereld te koop is. In het verlengde van de verbazing van D in Engeland, merkten we op dat het precies omgekeerd is. Hier mag je vrouwen niet zoenen, bij ons zou men toch even opkijken van de manier waarop mannen gearmd over straat lopen of elkaars hand vasthouden tijdens het gesprek. M zit er niet mee, hij staat overal voor open. Maar juist hij zit in Bagdad, in plaats van in het buitenland. Zijn Engels schiet ernstig te kort. Jammer, hij zou ons veel te vertellen hebben.

Het einde van de Ashura periode komt er aan, oplettend lezertje, en het werpt zijn schaduwen ver vooruit. Al twee weken geleden vertrokken de eersten om te voet de vele honderden kilometers naar Karbala af te leggen. Ze beginnen nu aan te komen, op tv zie je eindeloze stromen mensen de stad in lopen. Daarbij ook collega’s van dit kantoor. A, mijn favoriete schoonmaker, is ook vertrokken. Hopelijk gaat het goed met hem want vandaag was er een aanslag, zoals het elk jaar raak is bij dit soort pelgrimages. De krachten die op een burgeroorlog aansturen zorgden voor een dubbele aanslag met tenminste 45 doden. Hopelijk zit A daar niet bij. Pas de 26^ste is de periode over, tot zo lang blijft het afwachten wat er nog allemaal mis gaat. Ook E vertrek zaterdag naar Karbala, met de auto. Hopelijk duiken ze woensdag allemaal gezond en wel weer op hier op de compound.

Het leven moet je vieren en successen moet je altijd even markeren, oplettend lezertje. Dus toen de assessment van een aanvankelijk debacle werd omgezet in een triomf, stelde ik voor een feestelijke lunch te serveren. Dat voorstel vond bijval, dus werden er 12 vissen aangesleept vanmiddag, op traditionele wijze langzaam in de kleioven gegaard. Daar zijn ze hier gek op, het is de feestmaaltijd bij uitstek. We hebben niet zielig gedaan en alle werkelementen uitgenodigd. Kost wat maar dan heb je ook zeker drie kwartier lol. Natafelen is er hier niet bij. E was toevallig ook jarig vandaag, trakteren doen ze hier niet aan, eerder andersom. Maar voor E, gadgetgek bij uitstek, hadden we een leuk cadeautje: een Ipod shuffle. Mooi groen, een passende kleur. Die had hij nog niet. Ik durf er om te wedden dat het apparaatje geladen was voor hij het kantoor vanmiddag om half vier verliet.

Vanmorgen was H, de secretaresse van E, niet op haar werk. Haar echtgenoot lag in het ziekenhuis, met een kogelwond in zijn schouder. Aanslag, gevecht? Welnee, feestje. Iraq speelt in de Gulf-cup. Van Iran verloren ze, maar Noord-Korea moest het onderspit delven, ze zijn door naar de volgende ronde. Reden tot vreugde, oplettend lezertje, ze zijn hier gek op voetbal. Maar iets vieren doen sommigen door kogels in de lucht te schieten. En volgens het principe "what goes up must come down", komen de kogels weer terug op aarde. Daarbij raken ze wel eens iemand. Iedereen kent hier voorbeelden van mensen die op die manier om het leven kwamen of gewond raakten. Er is zelfs een uitdrukking voor in het Arabisch. Niet een verdwaalde kogel zoals bij ons, maar een koude kogel.   De collega’s vinden het een achterlijk gebruik, en officieel schijnt het zelfs verboden te zijn. Maar in sommige gebieden gebeurt het nog uitbundig, en wij wonen in zo’n wijk. De man van H zal het wel halen, hopelijk blijft iedereen die ik ken binnen als ze tegen Australië spelen zaterdag. Geen idee wat er zou gebeuren mochten ze die wedstrijd winnen.

Soms lijkt het of niets op schiet, of alles hetzelfde blijft en of zaken niet verbeteren, oplettend lezertje. Zeker in een land als Irak zijn er mensen die de moed verliezen. Alles wat we horen is erg en slecht en negatief. Dood en verderf. Zelf geloof ik dat er altijd vooruitgang te boeken valt, al is het langzaam. Vandaag, struinend over het internet, vond ik een paar berichten waar ik erg blij van word. In alle ellende van de trage wederopbouw, het politieke gedoe en de aanslagen van degenen die proberen een burgeroorlog te ontketenen, zijn er mensen die bezig zijn hun land op te bouwen. Niet alleen door elektra en water en nog zo wat van die onmisbare zaken, maar ook door behoud of restauratie van het cultureel erfgoed of herstel van de natuur. Dat doen ze dan ook nog eens grotendeels zelf. Niet gedragen of gestuurd door buurlanden of donoren of voormalige bezetters, maar gewoon, omdat ze zelf inzien dat een land een verleden heeft dat verder reikt dan de laatste veertig ellendige jaren. Lees hier en hier over het herstel van de moerasgebieden. Ook daar vaak twee stappen achteruit en een stap vooruit. Dat is netto dan altijd nog een stap vooruit. De resultaten zijn er, iets om blij mee te zijn en optimistisch van te worden.

De maan staat al hoog aan de hemel, oplettend lezertje, als ik het kantoorpand verlaat. Komt omdat hij vol is en de zon al even onder is. De dinsdag is traditioneel een lange dag voor mij, zeker nu ik drie werkelementen bestier voor wat betreft de rapportage. De moskeeën zingen al. Even naar het dak, na de heerlijk warme dag waar ik niet van kon genieten is het daar nog wel even uit te houden. Het is rustig bij de buren, na de regenbuien lijkt het ook wat minder stoffig. De tenten staan er nog, eens zien wat er rond de 25ste gebeurt.

Het was een bewogen dag vandaag. Na veel hard werken en veel gebel en gemail is het de afdeling gelukt een afgekeurde assessment om te draaien in een goedgekeurde assessment met de hoogst mogelijke score en voor alle drie onze Provincies. Opgelucht en trots zijn ze, en terecht. Al het ploeteren niet voor niets geweest, een les geleerd voor de toekomst, maar vooral: ons werk heeft resultaat bij de Provinciale politici, en dus voor de burger. Ik weet: we zijn er nog lang niet, het is een pril begin. Maar we gaan de goede kant op hier.

Aan de reactie op de vorige blog over Joy merkte ik dat ik soms stappen neem die voor u, oplettend lezertje, niet altijd te volgen zijn. Zo schreef ik dat P zijn pasgeboren dochtertje voorlopig maandenlang niet zou zie en ook de foto’s wel een dag of vijf op zich zouden laten wachten. De terechte vraag van een van u: vijf dagen, waarom? Omdat hondengeleider P niet uit ons rijke blije westen komt, maar afkomstig is uit Oeganda. De enige samen met de kok, die nergens bij hoort hier. Een van de slechtst betaalde buitenlanders, maar dat stelt hem in eigen land in staat zijn gezin behoorlijk te onderhouden. Hij wordt niet altijd vriendelijk bejegend hier in Irak. Dat geldt ook voor zijn landgenoten die nu bewakingswerk verrichten in plaats van de Amerikanen. Maar goed, P dus, met zijn dochtertje. Een digitale camera, bij ons een hebbedingetje, heeft hij niet. Een laptop voor zijn vrouw en internet aansluiting thuis: onbetaalbaar. Dus moet er iemand komen die wel digitale foto’s kan maken. Een broer, met een mobieltje. Die woont niet in de buurt en heeft ergens werk, voordat hij er is duurt dat even. Dan moeten die foto’s via een internetcafé verstuurd worden. Ook niet op de hoek, en zijn vrouw kan dat niet doen met haar drie kinderen. Dus ben je gauw 5 dagen verder. Wat dan binnenkomt is van een matige kwaliteit, de belichting is niet geweldig. Maar het baby’tje wel, Joy ziet er uit als Oeganda’s welvaren. Trots laat hij haar zien tijdens de lunch via een toevallig aanwezige laptop. Ik heb ze overgenomen en wat geprobeerd te verbeteren, en daarna op A4 uitgeprint en laten lamineren. Heeft hij in ieder geval iets voor aan de muur, tot er meer foto’s komen of hij naar huis gaat.

S maakt zich zorgen, oplettend lezertje. Toen ik vanmiddag het kantoor verliet, was hij nog volop bezig. Zaterdag was de hele ploeg aanwezig voor een extra dagje hard werken. Wat bracht ze zo ver? De assessment. Een halfjaarlijks gebeuren waarmee onze geldschieter USAID via ons wil weten of wat we doen zin heeft. Dus niet alleen: hebben jullie gedaan wat wij vroegen, maar is daardoor bereikt wat we wilden? Is het Provinciaal bestuur vooruit gegaan? Geen misselijke vragenlijsten, zeer gedetailleerd, en of we ze maar even in willen vullen. Iedereen had het aan kunnen zien komen, maar ja, plannen, dat blijft hier toch iets echt buitenlands. Dus nadat de vragenlijst in eerste instantie onvoldoende was beantwoord kreeg S, die Senior Provincial Advisor van dit werkelement is, het hele zwikje terug met de opmerking dat er voor  een onderdeel onvoldoende was gescoord om te kunnen tellen. Uitgerekend publieks participatie, waar we ons zo druk over maken. Maar de vraag: hoe vaak wordt de klachtenbus geleegd en wat zijn de resultaten van de klachten, ja, dat duurt langer dan vijf minuten voor je daarop de antwoorden  hebt losgepeuterd uit het betreffende ambtenaren apparaat. Ook een bewijs dat een interview op tv of radio heeft plaats gevonden is na een paar maanden hier niet zo eenvoudig uit een la te trekken. Goede leer voor de volgende keer, ik heb S geprobeerd duidelijk te maken dat hij deze vragen al kon kennen voor we aan het werk begonnen. Dus nu de vragen voor volgende keer op het bureau en iemand belasten met de bewaking  van de documentatie. We worden dan misschien geknipt en geschoren door Bagdad, maar er is in ieder geval een les geleerd.

Toen ik vandaag weer terug zou gaan naar de compound bleek A ook de post te hebben opgehaald, met daarin twee kerst/ nieuwjaarskaarten. Een uit Haarlem van M en een uit Uitgeest, van P. Lieve kaartjes allemaal, en de snelste was hier binnen twee weken. Wie volgt?