Al een paar weken bedacht ik dat ik weer eens achter mijn kamer langs moet lopen. Ik vroeg mij namelijk af waar het kabeltje heen ging wat hier getrokken is om onze satellietkastjes op aan te sluiten. Vandaag was ik toch onderweg, dus even tussen woongebouw en blastwall door. Dat is een paadje waar weinig gebeurt. De PSD-ers lopen er tijdens hun ronde, de work-outers nemen het soms op in hun rondje lopen of rennen, de doghandler borstelt er de hond. Het ziet er dus zo uit: dat kabeltje gaat naar het dak, recht door de muur heen geboord, geen probleem. De boiler staat er ook, en is een aantal weken geleden ook bij gezet, zodat ik niet onder een koude douche hoef. En toen ik langs liep zag ik mijn mint-stekjes gezellig in de vensterbank staan en hoorde ik Radio 1 via mijn Ipodje de Iraakse wereld in komen. Dat is nog steeds een zegen: live radio sinds een paar weken die feilloos werkt. Zo blijf je helemaal b(l)ij.

Gisteren viel me op dat ik meer vlinders zie dan ooit. Helaas nog maar steeds die twee soorten die ik al meldde hier voor Basrah, maar dan wel in ruimere aantallen. Geen honderden hoor, maar een paar tegelijk van beide soorten, dat is al heel mooi. Het weer is dan ook heerlijk, rond de dertig graden met een klein briesje. Dus ik vanmiddag op jacht met de camera. Die heel kleine blauwtjes waar ik over sprak zijn onmogelijk te vangen voor iemand als ik. Ze blijven onscherp. De oranje vlinder wist ik wel redelijk vast te leggen. Als bonus kreeg ik er een rood/oranje libel bij, toen ik langs de muur liep om te zien of daar nog iets bewoog. De padden en schildpadden hebben zich namelijk al maanden niet meer vertoond. De zweefvliegen en kleine zwart-witte bijen heb ik maar helemaal niet geprobeerd, dat is helemaal bewegelijk spul. Dus wie het weet mag het zeggen. Ik zet in op Margreet.

A was met gezin een weekje op familiebezoek in Bagdad, een stad waar hij ook hoopt te gaan werken. Een verlies voor ons. Vandaag was hij er weer, vrolijk lachend als altijd kwam hij ons aan de ontbijttafel een handje geven. We vroegen vrolijk terug: “En, hoe was het in Bagdad?” Zijn prompte antwoord: “Baghdad is burning”. Zijn familie woont in de wijk Kerada, dezelfde wijk waar de gijzeling in de kerk zo dramatisch slecht af liep. Bij hem in de buurt dus, en negen uur lang leefde ze mee met de gijzeling. Daarna treurden ze mee met de nabestaanden. De reeks aanslagen een paar dagen later was verder weg in de stad, daar heeft hij fysiek niets van gemerkt. Maar zijn antwoord sprak boekdelen. Het weekje Bagdad was drie dagen leuk, tot zondag dus.

Onze COP stuur ons wekelijks een brief, “L’s bullets”. Vol informatie die van belang is. Afgelopen zondag kregen wij een link naar een stukje in een krant dat zeer optimistisch van toon was. Strekking van het verhaal: we zijn er nog niet maar het begint er op te lijken, of we zijn in ieder geval op de goede weg. Maar goed, dat stuk was dus van voor zondag. Vandaag kreeg ik via een andere route deze link binnen, met een heel andere toon. Die van wanhoop, woede en verdriet. Tussen zondag en vandaag zitten vier dagen en vele tientallen doden en honderden gewonden. 

Er gebeurt gelukkig van allerlei wat moed geeft in dit getroebleerde land. De meeste zaken gaan abnormaal normaal door, zeg maar. Zoals je bij ons niet voor kunt stellen hoe normaal veel levens er uit zagen tijdens de oorlog. Om hier een positieve impuls te geven is een oer-Hollands bedrijf bezig met een woningbouw pilot. Snelle, goedkope en klimaatvriendelijke huizen, dat is het plan. Via Kaap Helder en een discussieavond van de VVD in Den Helder weet ik van het bestaan van Anne Verhoijsen en Veerhuis. Hier kunt u zien hoe zij haar verblijf hier  beleeft. Als het een beetje mee zit zien we elkaar hier, dat zou erg leuk zijn. Elkaar toevallig ontmoeten in Den helder en dan een jaar of zeven later elkaar ontmoeten in Basrah, ik vind dat wel wat. Hopelijk zijn er meer die dat vinden, want Anne heeft weliswaar veel meer vrijheid dan ik, echt makkelijk is het allemaal toch niet. Oordeel zelf en lees haar log.

Vanavond bij het eten kwam D ons vertellen waarom onze bewakers helm en vest dragen. De aanslagen van de laatste dagen en weken in Bagdad vooral zijn de directe aanleiding. U zult het allemaal wel gelezen hebben, oplettend lezertje, zondag meer dan vijftig doden bij een gijzeling in een kerk, de afgelopen dagen een heel serie mortieraanslagen. Het aantal doden is de honderd ruim gepasseerd, er zijn honderden gewonden. Al Qaida Irak laat zijn tanden en zwarte vlag zien. In combinatie met de pakketjes in Athene en de vliegtuigen op weg naar Chicago heel wat activiteit. Dus D kwam ook onze medewerking te vragen: als je gaat slapen, weet dan waar je je PPE hebt (Personal Protection Equipment) en zorg dat je weet wat de procedure is om naar de saferoom te gaan. Nou, die hebben we hier inmiddels dankzij de huwelijken geoefend, dus wij zijn paraat. Verder wil hij dat we niet meer wandelen buiten de inner compound. Er was al eerder gevraagd om binnen de perken te blijven, vooral ’s avonds, maar nu wil hij ook dat we wat bescherming zoeken van mortiervuur, en in de outer compound ben je wel erg onbeschermd, daar is veel vrije ruimte. Voor mij heeft dat geen gevolgen maar voor de wandelaars die nu weer blokjes om willen op koele avonden is het jammer. Maar goed, D vraagt, wij draaien. Bijgaand een grafiekje wat vorige weken nog gold, daar zie je al een kleine stijging, maar die is dus afgelopen week heel stijl geworden.

Iemand heeft bedacht dat we de touwtjes strakker aan gaan trekken, oplettend lezertje. Ik was het niet, maar goed, het gebeurt. Het ene vind ik logischer dan het andere, dus ik zal maar met het beste voorbeeld beginnen. Morgen krijgt u dan iets waar ik minder het heil van inzie, met foto (half). Terwijl ik vanavond terugliep naar ons woongedeelte hoorde ik D instructie geven aan onze bewakers, de lokale jongens. Net op het moment dat ik passeerde zei hij: “Je hebt dus altijd je helm en vest en geweer bij je, als je niet op post staat heb je je helm in de hand. De enige plek waar je zonder gezien mag worden is de groene container.” (wij hebben hier heel wat containers in gebruik voor extra ruimte). Ik dacht er verder niets bij, tot ik op het dak stond. Kopje thee bij de hand, heerlijke koele avond, de zon net onder en de moskee om de hoek losgebarsten in gezang. Gezellig. Ik keek naar beneden en een bewakers van de cameraploeg zwaaide vrolijk naar boven. Ik keek naar de wachttoren voor mij en zag daar, tot mijn verbazing, twee bewakers: met hem en vest en geweer in de hand. Dat was voor het eerst. Die helm zag ik nooit, dat vest hing meestal over de balustrade van de toren. Nuttig natuurlijk dat ze ze nu dragen, als ze dan op je gaan schieten heb je er ook iets aan. Maar ik moet er toch niet aan denken een halve dag met die handel op en om te lopen, en als het straks weer warmer wordt helemaal niet. Maar goed, als wij expats hier weg zijn, daalt de beveiliging ook direct weer. De twee mannen zaten er en beetje timide bij, ze leken onder hun helmen wat kleiner dan normaal, het zijn hoge modelletjes. Toen ik even wat beter oplette zag ik overal de nieuw wacht aankomen en zich met de persoonlijke spullen uitdossen. De afgaande ploeg zal nog opgeluchter zijn geweest dan gewoonlijk, na zo’n lange dag bewaken.

Vroeger (ik heb het hier nu over lang geleden) zat ik in de scheepvaart. Ja oplettend lezertje, dat was nog eens wat anders dan in de woestijn in Irak. Voor wie het echt interesseert, details vind je hier.

Scheepvaart is simpel, de gedachte is goederen van A naar B te brengen zonder dat ze beschadigd raken of jijzelf verloren raakt (dat laatste was voor vroege reders iets minder relevant) en liefst zo snel mogelijk. Een boeiend bedrijf en je komt nog eens ergens. Wel hard werken, langde dagen, veel van huis (anders kom je natuurlijk ook nergens) en roeien met de riemen die je hebt. Dat is één manier van varen. Een andere manier is varen voor je plezier, met een bootje het water op en de wind door je haren. Of met een bootje langs de kant met een glas in de hand, ook een optie. Kan met een roeibootje, wil je meetellen in de Grachtengordel dan bij voorkeur met een blauwe sloep met gestreepte kussens. Maar als geld echt gen rol speelt doe je een jachtje.

Zo ook de heer S, voormalig president alhier. Hij wilde ook wel eens het water op, Irak ligt immers aan zee. Dus liet hij iets bouwen in het buitenland, Denemarken kon zo’n klusje wel aan.Timing is alles zeggen we hier, dus de opdracht werd verstrekt in 1979, een jaar voor de inval van Irak in Iran. Die oorlog heeft honderden miljarden gekost, voor beide landen, en op die grote berg geld hoef je dat beetje voor een jachtje niet te bezuinigen. Het werd een fors bootje, ruim tachtig meter (dat haalden wij niet), gouden kranen en een geheime gang die leidde naar een kleine onderzeeboot voor als het mis ging. Het was nog wel geen oorlog toen de opdracht werd versterkt, maar een goed leider is op alles voorbereid. Toen het af was in 1981, dat bootje inclusief het theater, werd het toch te link het hier ergens op de Shat al Arab neer te leggen. Dus werd het bij de buren in Jeddah gestald, en daar heeft het de oorlog overleefd. Of de heer S er veel op heeft verbleven weet ik niet, maar het was een imposant gebeuren, die Ocean Breeze. Dit weekend deed hij Basrah weer aan. Heringericht en teruggehaald, net als zoveel goederen van de heer S en zijn familie die na 2003 geconfisqueerd werden door de staat. De minister van Transport mocht hem thuisvaren. Hij heet nu Basrah Breeze. Geen idee wat ze er mee gaan doen, maar hij is nu van het volk. Of zoiets.

Groot succes gisteren, oplettend lezertje, dat Halloween feest. Helaas was ik fysiek niet in staat er een logje aan te wijden gisteren, en ook vandaag gaat het nog niet erg best met me, maar een mens houdt het ook niet een hele dag in bed uit. Dit mens niet tenminste. Om vier uur ’s middags begonnen met het restaurant aan te kleden, onder toeziend oog van alle restaurant medewerkers en schoonmakers. Verjaardag? Nee, Halloween. Leg het maar even uit aan iemand die nauwelijks Engels spreekt. Maar het resultaat was geweldig, met vislijn, honderd pompoenen en honderd vleermuizen kun je iedere ruimte aankleden. De Jack’o lanterns en de kaarsjes deden de rest. Verder kun je op Itunes heel wat Halloween muziek vinden, om over clipart voor het menu maar te zwijgen. Er ging een wereld voor me open. Met collega A waren wij uiteraard the Wicked Witches of the West, wat zouden we anders kunnen zijn. Vuurwerk bij binnenkomst, knalrommel tijdens het diner en Romeinse kaarsen op de taart: het was geslaagd. Alleen de eyeballs in goo, die vond niemand lekker. Een PSD-er zei me: als je dit doet voor Halloween wil ik wel eens weten wat je doet voor Kerst. Daar kunnen we dan nu al vast over na gaan denken. Hoe vind je hier een kerstboom?

De conferentie was zeer geslaagd, ook de tweede dag stemde iedereen tevereden, Dr E was moe maar voldaan. Een smetje hadden we wel: het stuk in de krant de tweede dag. Boze mensen uit de wijk Shatt al Arab. Die wijk grenst namelijk aan het hotel, wat ik er van begrijp is het een wijk waar je lastig uit komt, wellicht op een eilandje, maar zeker weten doe ik dat niet. In ieder geval zijn ze daar al jaren bezig over een brug. Het is een UNDP project. Daar werd door sommigen hier wat schamper over gedaan. Begrijpelijk, want het project begon vijf jaar gelden en was bedoeld om met een extra brug die betrokken wijk meer toegankelijk te maken. Er werd gepland, er werd getekend, men begon met de funderingen. Toen besloot men dat het toch niet de goede plek was, of dat het geld op was, of beiden. In ieder geval: die brug is er niet. Het Sheraton hotel, hersteld na al die jaren geweld die over het hotel heentrokken, ligt aan het water. De brug die er al wel is werd door politie en leger om veiligheidsredenen afgezet voor alle normale verkeer. Zonder vooraankondiging. Je rijdt ’s morgens van huis, op weg naar je werk, en komt een blokkade tegen. Omrijden schijnt erg lastig te zijn. Daar zal een oplossing voor moeten komen, het hotel zal wel vaker iets groots organiseren, het is vijf en een half ster (als het af is dan). Dan kun je niet steeds een hele wijk afsluiten. Het goede van de zaak: klagende burgers in de krant. Dat is hier niet vanzelfsprekend, men is van ouds her gewend zijn mond te houden over de regering, kritiek kan dodelijk zijn, of althans, was dat in het verleden. Ook nu nog voelt lang niet iedereen zich zeker om te laten horen dat iets ze niet bevalt. Maar het begin is er: klachten in de krant, demonstraties op straat als de elektriciteit het af laat weten. Zo erg als in Frankrijk hoeft het niet te worden, maar in een vrij land kun je laten horen of iets je niet zint.