Wat er ook van wordt, vandaag was een historische dag, oplettend lezertje. De eerste bijeenkomst sinds tijden van een parlement in Egypte dat in redelijk vrije verkiezingen werd verkozen. De verdeling van de zetels er dan ook naar; partijen die lang werden onderdrukt hebben met elkaar zo’n 70 % van de stemmen. Bij die eerste bijeenkomst moetsen voorzitter en vice-voorzitter worden gekozen.Dat lukte uiteindelijk ook, het wordt een Moslim Broeder. Een lid van de meerderheid. Nieuw ook: men kan nu de parlementaire debatten volgen per live uitzending op het kanaal waar voorheen Nile Drama 2 op uitzond. Prima, volgens mij, maar via Twitter hoor ik ook commentaar: laat ze gewoon aan het werk gaan, zonder met een show bezig te zijn. De camera’s konden niet verhinderen dat sommige splinternieuwe leden de bijeenkomst slaapverwekkend vonden Op de foto die ik hier doorlink ziet u dat er in ieder geval flink gekeken wordt nog, door het publiek.

Er wordt geroepen om een systeem waardoor de kiezer ook kan zien wie er aanwezig is bij de vergaderingen, en men het stemgedrag kan volgen. Dat laatste vooral lijkt me nuttig, zouden we hier lokaal ook moeten doen. Als iedereen dan maar blijft volgen, komt het vanzelf goed, met elk land. Niets zo goed voor de democratie als mensen laten zien waar iedereen mee bezig is, en wat beloftes waard zijn. Ter illustratie nog maar twee graffiti afbeeldingen. Overmorgen is het de eerste verjaardag van de revolutie. De neiging om weer naar Cairo te vertrekken is groot, maar ik ben bang dat ik dan helemaal niet meer terug kom.

Nog vijf dagen, dan begint men in Cairo te herdenken dat het een jaar geleden is dat de revolutie begon. Ik schreef hier al eerder dat er drie dagen feest zijn georganiseerd door het SCAF. Vandaag was er een flinke bijeenkomst op het Tahrirplein, en werd opgeroepen tot meedoen aan demonstraties volgende week. Niet die officiële, maar die vragen om een uitvoeren van de revolutie. Daar is namelijk nog weinig van terecht gekomen. Gisteren zag ik een online versie van een krant met zware kritiek op Tantawi, vandaag was die krant onherkenbaar veranderd. De complot theorieën zingen weer rond, censuur, zelf censuur, een stille coupe? Wie het weet mag het zeggen. Wat ik wel weet is dat, ongeacht wat er volgende week gebeurt, er grote groepen zijn die het niet op zullen geven. Die door zullen gaan tot de revolutie echt begint, met een aftreden van het regime, met een verbetering van de situatie in Egypte. Zij laten zich niet meer met een kluitje in het riet sturen en zijn bereid arrestatie, verwonding of dood te riskeren om hun doel te bereiken. De geest ging vorig jaar uit de fles, de angst werd doorbroken. Dat zal voorlopig niet ophouden.

Hierboven een nu verdwenen schildering met vele gezichten van bekende activisten en leden van het regime. Links onderaan in blauw Allaa, die nu voorlopig op vrije voeten is en de tijd die hij miste met zijn tijdens zijn gevangenschap geboren zoon in kan halen. Zijn zoon die Khaled heet, vernoemd naar die jongen uit Suez, die de lont in het kruitvat was met zijn gewelddadige dood.

Hieronder nog een plaatje van degene die wel verdween: Mubarak. Inmiddels is hij vervangen door Tantwai, in het regime, en als graffiti.

U weet het al lang, oplettend lezertje: er werd gericht op hoofden en ogen geschoten tijdens de laatste troebelen op en rond het Tahrir plein in Cairo. Dus overal doken ooglapjes op. Soms nodig, soms als steun- of protestbetuiging. De leeuwen op de brug, de beelden van Nagieb Mahfouz en Oum Kalthoum en heel veel afbeeldingen kregen een ooglapje. Hierboven zo’n beeld van de leeuw in de Egyptische vlag. Hieronder nog een stukje van de lange tekening in Mohammed Mahmoud Street.

Op een dag dat er weer vechtpartijen waren op Tahrir, er tenten in brand werden gestoken en er stenen en stokken werden gebruikt, hier een foto uit rustiger tijden. SCAf is nog zeer wel in staat de zaak te verstoren. En hieronder een foto van een muurschildering met een hoop tekst, waar volgens mijn beperkte kennis van het Arabisch iets wordt gezegd over de politie. Wie weet wat mag het zeggen.

Wij verwachten hier van de media dat ze ons informeren, bij voorkeur onpartijdig. Dat is natuurlijk nooit helemaal zo, vaak is in berichtgeving wel sympathie of afkeer van iets te merken. In het journaal willen we dat niet, in opinieprogramma’s mag het, bij de achtergronden van het nieuws verwachten wij objectiviteit en feiten. Althans, ik verwacht dat, en wat daaraan niet voldoet, daar kijk of luister ik niet veel naar, of lees ik niet meer.

Dat is een zegen, oplettend lezertje, een luxe die niet overal verkrijgbaar is. In veel landen, oost en west, zijn kranten, radio en tv op de hand van hun regering, of zelfs in dienst daarvan. Tegenstemmen worden niet gehoord, of zelfs niet toegelaten. In Egypte heb je NileTV, die veel kanalen bezet. Nieuws en achtergronden, maar ook amusement en films, of kinderkanalen. De meeste Egyptenaren spreken Egyptisch en kijken dus naar Egyptische of Arabisch talige zenders. NileTV wordt breed bekeken. Er wordt ook breed geloofd wat er op te zien is. In het afgelopen jaar waren er bizarre beelden te zien op diezelfde zender: men zond beelden uit van een rustig Cairo, terwijl op datzelfde moment bij Al Jazeera de revolutie, met veldslagen op bruggen en pleinen live te zien was. Al Jazeera Arabisch is nu niet meer te zien in Egypte, hun Engelse zender nog wel.

Bij de aanslag op de Kopten in oktober riep de jounaal lezeres op om toch vooral het leger te hulp te komen, dat aangevallen werd door die vreselijke atievoerders. De objectiviteit is ver te zoeken, de zender wordt gezien als spreekbuis voor het regime, het oude van Mubarak en het nieuwe van de SCAF. Vorig jaar januari werd het gebouw waar de zender zetelt belaagd, en het staat nu symbool voor alles wat in de media onbetrouwbaar is. Dus kom je datzelfde gebouw, met een herkenbaar uiterlijk, vaak op de muren van Cairo tegen. Of kwam, moet ik zeggen, omdat veel verwijderd is. Of zal je tegenkomen, omdat ik vermoed dat er wel weer nieuwe geplaatst gaat worden. Hier twee foto’s uit mijn graffiti voorraad, die de media als onderwerp hebben. Het bovenste geeft dat Maspero gebouw weer, met een wasmachine ipv een opbouw, met het woord brainwashing er onder. De onderste hoeft heelmaal geen uitleg. PInokkio op tv, met een zeer lange neus.

Een van de kandidaten voor het presidentschap schijnt zich terug getrokken te hebben uit de race. El Baradei vertrouwt niet op de veranderingsgezindheid van de huidige machthebbers, de SCAF, als we de berichten kunnen geloven. Dat hij dat niet doet is opzicht niet zo verwonderlijk, veel verbetering heeft het SCAF niet getoond. Tantwawi is bij de revolutionairen en activisten ongeveer zo populair als zijn voorganger Mubarak. Dus hing hij er in november zo bij op het plein. Hieronder nog een stuk van de mooie mural in Mohammed Mahmoud street die verdwenen is.

Overal op de wereld zitten tegenwoordig mensen in tentjes in de stad, om te laten zien en horen dat ze het niet eens zijn met aspecten van hun regering. Opvallend genoeg worden ze vaak met geweld verwijderd, ook in ons Vrije Westen. Maar de eerste tentjes stonden op het Tahrirplein, en even dachten we dat die wijze van actievoeren regimes kon doen vallen. Mubarak stapte inderdaad op, of werd opgestapt. Het regime erachter staat nog, dictators regeren niet alleen. De (inmiddels verwijderde) graffiti op deze muur laat nog even zien waar Occupy begon, en hoe Anonymous ook in Egypte actief is.

De huidge machthebbers in Egypte hebben een handige zet gedaan: 25 januari is tot officiele nationale feestdag verklaard. De eerste verjaardag van de revolutie hebben ze zo naar zich toe getrokken. Te verwachten is (of nu was) dat die dag door de revolutionairen gebruikt gaat worden om te laten weten dat ze de revolutie nog niet geslaagd vinden. Nu heeft SCAF een programma van drie dagen opgesteld, met toeters en bellen, en concerten op het Tahririplein. Dat zal ongetwijfeld vol staan. Om nu actie te voeren wordt lastig. SCAf heeft het voordeel van de media, de gemiddelde Egyptenaar vertrouwt daar op voor zijn informatie. Je lijkt dan als revolutionair al gauw een tegenstander van de revolutie, die die dagen door de SCAF zo omarmd wordt. Dat er in de maanden tussen januari vorig jaar en januari dit jaar keer op keer mensen worden vermoord, gevangen gezet, door militaire rechtbanken als burgers veroordeeld en vastgezet onder erbarmelijke omstandigheden, dat het geweld door de polite en de corruptie in de overheid nog niet is aangepast: het wordt of dreigt te worden uitgeveegd.

Benieuwd hoe men dat aan gaat pakken van de kant van de revolutionairen. Ze zullen ongetwijfeld iets verzinnen. Ik hoop van harte dat het zonder geweld zal gaan. Er is genoeg bloed vergoten. Op de foto een van de demonstranten tijdens de onlusten van november, die hier overdag wat slaapt inhaalt. Ondanks zijn gebroken been was hij nog op het plein, dag en nacht. Zoals hij waren er velen.

In je hemd staan, of in je onderbroek: het beeld hoeft geen uitleg. Hier een onderbroek met heel veel helikopters, die weergeeft wat men van het leger en politie denkt. Zo’n helikopter hing de vorige revolutie lang boven het publiek, in de hoop hen te intimideren. Het hielp niet, men bleef staan. Vaak wel geruchten over helikopters, o.a. over het feit dat ze zenuwgas zouden hebben verspreid in november 2011. Revoluties hangen van wantrouwen aan elkaar. Rechts daarvan is de uitknop te zien, met daaronder in Arabisch “het volk”. Zij horen aan de knoppen te zitten.

En hieronder weer en stukje van de meterslange in Mahmoud street, met al die gezichten die je aan blijven kijken, met hun ene oog.

Eerder schreef ik hier al dat ik The Cairo Trilogy van Naguib Mahfouz ging lezen op de terugweg vanuit Cairo. Passend, vond ik, en op dit moment lees ik in deel 1, Palace Walk, over de periode aan het eind van de eerste Wereldoorlog. Egypte was een Brits protectoraat en men vroeg onafhankelijkheid. Met petities, met demonstraties, kortom: met revolutie. De beschrijving is griezelig van toepassing op de huidige situatie, inclusief vrouwendemonstraties. Er werd toen zelfs een gedicht over geschreven, door Hafiz Ibrahim. Ik wil het u niet onthouden. Voor al die vrouwen die ook vandaag nog de straat op gaan, om een rechtvaardige regering, een einde aan het geweld, een menswaardig bestaan of gewoon vrijheid te eisen.

Beautiful women marched in protest. I went to observe their rally I found them proudly Brandishing the blackness of their garments. They looked like stars, Gleaming in a pitch-black night. They took to the streets; Sa’d’s home was their target.

Sa’d Zaghlul was de woordvoerder van de eisen en was door de Engelsen met zijn collega’s naar Malta verbannen. Het gedicht komt uit het boek, uitgegeven bij AUC, 2001. De foto vond ik op het internet bij de revolutie pagina . Opvallend: de gewaden waren korter dan nu.