De auto staat bij de garage te wachten op een nieuwe eigenaar. (Autoservice Goedhart, Winkel). De laatste koffer is gepakt. De flightbag krijgt morgen zijn definitieve inhoud, als we weten wat er echt niet mee kan. De laatste documenten zijn gearriveerd en geprint. De ijskast is leeg, schoon en uit. De telefoontjes zijn gevoerd, de afspraken om wel of niet uit te zwaaien zijn gemaakt. Morgen om 9.00 uur staan lieve vrienden klaar om me naar Schiphol te brengen. Morgen om deze tijd slaap ik in het InterContinental in Amman.

Ik zie jullie daar oplettende lezertjes. Het gaat nu echt beginnen.

Net terug van een tweedaagse veiligheidstraining in de Hilversumse bossen. Met een beetje theorie en heel erg veel prakitjk. Met handige informatie over hoe een reis zo voor te bereiden dat het niet veel werk is, maar wel veel extra veiligheid oplevert.

Ook geoefend hoe te handelen in situaties die uit de hand kunnen lopen, met levensechte acteurs die het zo overtuigend wisten te brengen met hun echte wapens dat op een gegeven moment de hondenbrigade voor de deur stond en kwam informeren wat er loos was. Gelukkig een ongeruste wandelaar die het niet pluis vond, al dat geschiet in het bos. Maar ik weet nu tenminste hoe te handelen bij een roadblock. Of hoe eerste hulp te verlenen tot de hulpdiensten arriveren in barre omstandigheden. Handig om te weten: de meeste slachtoffers van (oorlogs)geweld overlijden door bloedverlies, terwijl dat eenvoudig te voorkomen is. Met ook de voor handen zijnde middelen.

De mannen die ons trainden hebben allemaal lange ervaring in vreemde buitenlanden, en in barre omstandigheden. Dat maakte het geheel zeer bruikbaar. Lastig in mijn geval is wel dat ik nauwelijks tijd heb om een paar van de adviezen uit te voeren, die ik wel heel nuttig vindt in mijn situatie. Kijken hoever ik kom morgen, op mijn laatse dag thuis. Dus een kort logje, oplettend lezertje, terwijl er toch zo veel te melden is.

Eén fotootje voor jullie. Niet zo’n flinke van een gemaskerde overvaller in het bos, daar heb je dan echt de tijd niet voor. Maar een van de EHBO, de bloederige plaatjes die we te zien kregen zal ik u besparen. En een van de roadblock midden in een mijnenveld, genomen nadat we het hadden overleefd.

Vandaag de eerste werkdag voor VNG International. Althans, deze telt al mee voor de afrekening. Na het gebruikelijke rondrijden om de goede afslagen te vinden ruim op tijd voor de afspraak dit keer. Arne en Elger ontvingen me met thee, tijdens de lunch ergens in de buurt (Brinkhorst ergerde zich er luidkeels over het gebrek aan stropdassen in Nederlandse restaurants) werd het zeer uitgebreide contract met een stuk of 3 aanhangsels in grote lijnen doorgnomen. Komt er op neer dat ik braaf moet zijn, dat niemand mij kan dwingen te blijven en men ook niet gedwongen kan worden mij te houden en dat ik recht heb op salaris en vakantie. En wat ik wel en niet mag gebruiken van de USA. Dus geen wapens, wel onderdak, en in geval van nood komen ze me halen met een helicopter. Na een fors aantal handtekeningen gezet te hebben was dat in ieder geval rond. De handtekening van Peter Knip maakte het compleet. Verder mijn kisten afgegeven en van een slotje laten voorzien. Het is nu ook bekend waar ik kom te wonen de komende maanden en volgens Arne is het een van de betere plekken vanwege de nabijheid van Kuwait en Dubai.

Het ontbrekende document werd me nagemaild, dus nu kan ik vrijdag op weg, met een Itapeltje A4-tjes om er voor te zorgen dat ik niet verdwaal en men me er in laat.Iedereen wenstte met veel succes in Irak, ik ben straks de enige Nederlander voor VNG daar. Iedereen is benieuwd wat er van mij verwacht wordt, en zelf ben ik dat ook steeds meer. Maar nog even en we weten het. Morgen vroeg op pad om me om half negen in Hilversum te melden (wie verzint dit, kent men dan geen fileleed?). Eigenlijk zou ik nu in huis te keer moeten gaan met schoon maken en opruimen en zo, maar ik laat het voor wat het is vandaag, ik ben gevloerd na een weekend met veel gesjouw en weinig slaap.

De afscheidsborrel gisternamiddag was zeer geslaagd. Een niet te groot gezelschap probeerde een deuk te slaan in de gekregen wijn van de afgelopen vier jaar. Dat is nauwelijks gelukt, ik heb kennelijk keurige vrienden en familie of de krijgertjes zijn niet te drinken, dat is ook mogelijk. De hartige taarten waren op 1 stukje na verdwenen, ook dat is zeer geruststellend.

Ik kreeg weer veel lieve cadeautjes, waarbij men zich realiseerde dat ik niet te veel meer mee kan nemen. Maar in ieder geval gaan een geluksdubbeltje mee, een prachtige foto van onze Lange Jaap en nog wat leuke memento’s die niet te veel ruimte in nemen. Waar zou je zijn zonder vrienden? Of zoals op en lief briefje stond: Alleen vrienden zijn de ware rijkdom.

Aan het eind ging er iemand weg met de groet: tot volgend jaar. Want zoals vaak gebeurt, sommige mensen zien elkaar bij gemeenschappelijke vrienden. Ook bij mij is dat zo. Als je maar lang genoeg naar dezelfde verjaardagen gaat leer je elkaar kennen. Voor mijn vrienden zijn die regelmatige bijeenkomsten voorlopig even voorbij.

Vandaag niet alleen een omvangrijke afwas weggewerkt maar ook moed verzameld om de kisten in te pakken. Eerst gesorteerd, wat wel, wat niet, wat misschien en wat kan in december nog mee. Daarna inpakken, weer uitpakken en opnieuw inpakken en een lijst maken.

Tussen de bedrijven door ingelogd in de RTI omgeving. Vertrouwelijk dus veel kan ik daarover niet zeggen, maar het geeft wel aan dat ik gezien wordt als medewerker van die organisatie. Maandag het contract tekenen in Den Haag, dan nog een tweedaagse training en dan is het aftrap. Tenzij er nog een vulkaan uitbarst.

Van mijn oude baan heb ik een wachtgeldregeling. De komende vier jaar hoef ik niet van honger om te komen als het mij niet lukt ander betaald werk te vinden, een geruststellende gedachte. Maar ik krijg de komende maanden gewoon betaald voor werk dat ik doe, als alles volgens plan verloopt. Om te voorkomen dat er straks onontwarbare bulten geld ontstaan dacht ik even te bellen met de instantie aan wie de gemeente de afhandelng heeft overgedragen. Dus op de site vind ik een nummer.

Ik draai dat nummer en leg uit wat ik wil.

De mevrouw zegt dat hun afdeling MAATWERK daar over gaat en dat zij mij zal doorverbinden met de telefoniste die mij dan door zal verbinden met de afdeling MAATWERK.

De telefoniste vraagt wat zij voor mij kan doen, ik vraag haar mij door te verbinden met de afdeling MAATWERK.

Ik word doorverbonden met de afdeling MAATWERK. Daar krijg ik een bandje dat mij vertelt dat ik voor algemene vragen bij de website terecht kan en dat zij vandaag gesloten zijn. Op de volgende werkdag zal men mij graag te woord staan.

Dat wist dus die mevrouw van het algemene nummer niet en kennlijk was de telefoniste ook niet op de hoogte van de vakantie van haar collega’s. Echt MAATWERK.

De kisten zijn binnen, gelukkig voor het weekend. Ze zijn natuurlijk altijd kleiner dan je zou willen, maar hiermee moet het lukken. Overigens zij n ze, volgens de bijgvoegde documenten en volgens de koeienletters op de doos gewoon als luchtvracht verzonden. Uiteraard.

De optie is bevestigd, de e-ticket is binnen. Dat maakt alles nog steeds niet zeker, een aswolk zit zo maar dwars als je niet uit kijkt, maar het is wel zekerder. Vanmiddag nog even cadeautjes opgehaald. Maandag een gesprek gehad waarin mij die suggestie werd gedaan. Ik kan zelden iets leukers bedenken dan een boek, ook nu weer niet. Dus nu heb ik 20 Engelstalige exemplaren van het fotoboek Holland binnengekregen. Gisteren besteld, vandaag in huis, bij de gewone boekhandel De Drie Boekjes. Goed hè? Zo kan ik gelijk ven reclame maken voor ons kikkerlandje. Het liefst had ik natuurlijk een Helders boek gekozen maar die hebben of veel tekst (in het Nederlands) of zijn te duur, of een combinatie van beiden. Nadeel van boeken is dat ze gewichtig zijn, maar DHL is er goed voor.

Wat ook leuk was: gisteren werd er ineens weer een bos bloemen bezorgd. Perfecte timing, want de eerste bossen zijn inmiddels al weer verwijderd. Maar heel erg leuk nog weer zo’n bedankje.

Mijn hart maakte een sprongetje toen ik dit berichtje in mijn mailbox vond:

Hierbij je optie naar Amman,

Er kan nog van alles tussen komen, zoals aswolken, aflatende grants of noem maar op maar het  gaat de goede kant uit.

Vanmorgen een goed gesprek met iemand die recent ruim een jaar in Afghanistan heeft gewerkt. Met allerlei goede adviezen en handige informatie. Nu is Afghanistan niet Irak, de situatie is er duidelijk anders, maar een aantal factoren is zeer vergelijkbaar. Dus een nuttig uurtje waar ik mijn voordeel mee kan doen. Het is goed om hier ook wat mensen te hebben waar je advies aan kunt vragen als je daar ver van huis eens met iemand wilt sparren over besluiten of beslissingen. Een tip die hij mij gaf: houd een dagboek bij. Dat ga ik zeker doen, hier en wat uitgebreider voor mijzelf. Want het is weer voorbij voor je het weet, dan is het goed terug te kunnen lezen hoe het allemaal was.

Er is een aadige film met Tom Hanks waarin hij, als  medewerker van Fedex, uit de lucht valt op een onbewoond eiland. Fedex speelt een opvallende rol in die film, veel logo, veel reclame over hoe zij altijd en overal bezorgen en op tijd. Vergeet die film, althans dat gedeelte van die reclame voor Fedex.

Vandaag zouden mijn kisten komen uit Engeland. Zouden zeg ik, want het bedrijf dat ze levert krijg ze niet weg met Fedex door de lucht. Ze zijn te groot voor luchtvracht en moeten over de weg. Hoe groot zijn die kisten dan, zult u denken oplettend lezertje. Nou ongeveer zo’n 80 liter inhoud per stuk. Ter vergelijking: die plunjezakken van onze jongens zijn 100 liter inhoud ongeveer. En saillant detail: de reclame voor die kisten is het gegeven dat militairen ze gebruiken en die gaan, dat weet u, tegenwoordig ook veel door de lucht. DHL vervoert ze wel door de lucht. Bent u daar nog? Dus dat weten we dan voor onze volgende bestelling: niet Fedex. Exit Fedex dus.