U heeft natuurlijk allemaal wel eens een film of serie bekeken waarbij iemand aangehouden wordt door een Amerikaanse politieagent. De held (of boef) hoort, Weeeuw, kijkt in de achteruitkijkspiegel, zet de auto langs de kant van de weg en blijft dan keurig zitten tot de agent zich aan het linkerraampje meldt. Ik wist dus wat me te doen stond toen ik die weeeeuw vanmorgen achter me hoorde: vriendelijk glimlachen. Ik trof het met de agent, hij wilde weten hoe mijn dag was, waarop ik hem vertelde dat dit een unieke gelegenheid was, waarbij ik voor het eerst van mijn leven door een Amerikaans politieagent aan werd gehouden. Kennelijk had ik ergens de afslag genomen vanaf de verkeerde rijstrook. Dat mag ik nooit meer doen. Ik kan u dus uit ervaring vertellen dat wat u ziet in de series erg op de werkelijkheid lijkt, maar ik had het dus getroffen met een aardige agent.

Nog wat laatste zaken opgepikt, onder meer antimug en een ehbo-koffertje. Toen weer terug naar huis, de AAA bellen om te vragen waar mijn lidmaatschapsgegevens waren en ze mijn Amerikaanse nummer door te geven. Er bleek een mail niet verstuurd te zijn. Kaartje komt er aan. Als ik weg ben. De jonge vrouw aan de telefoon wilde weten waar ik vandaan kwam en meldde toen dat zijn van Nederlands-Indonesische afkomst was. Ik kon haar in de taal van haar ouders bedanken. Ik schreef het hier al eerder: we reizen om mensen te ontmoeten.

Toen nog even wandelend de wijk in naar een tweedehands boekhandel. Boek van een kilo gekocht, voor mijn gastheer. Zojuist de huurwagen op gehaald voor de eerste week, zo groot als de laatste in Zuid-Korea. Mijn laatste avond hier, morgenvroeg neem ik de I10 naar Louisiana, die mij zal brengen tot het vliegveld van New Orleans. Daar vind ik dan mijn zusje, dat mij de komende weken gezelschap gaat houden.

Het is een glorieuze zondag, mijn gastheer stelt voor buitenshuis te ontbijten. Het worden bagels op een pleintje. Dan naar de Water Walls, waar we gisteren langs gingen maar die toen donker waren. Nu is het er druk en komen we aan foto’s maken toe. We treffen een jong stel dat hier hun 1-jarig huwelijk viert. Daarna naar de botanische tuinen, die in feite een bospark zijn, met een paar wandelloops. Prairiebloemen, hagedissen, schildpadden in de vijver, het modderige water van de Bayou, vlinders, mensen met en zonder kleine kinderen. We lopen anderhalf uur een rondje en eindigen dan op de verkeerde parkeerplaats.

Aansluitend even naar een zaak met kunstbenodigdheden, voor een paletmesje. Dan wordt het tijd het vochtgehalte aan te zuiveren, wat we combineren met een originele hotdoglunch. Mijn gastheer houdt het dan voor gezien, ik wordt afgezet bij het Houston Museum of Fine Arts. Aan de gevel een enorme poster: Vincent van Gogh, his life in art. De mensen staan in een lange rij binnen te wachten tot ze er in kunnen. Ik leg de dames bij de balie uit dat het wel grappig is deze expo hier, omdat het laatste museum dat ik in Nederland vlak voor vertrek bezocht het Van Gogh was, vanwege de Hockneys. We wisselen nog wat prettige info uit over hoe musea te bezoeken, wat ik vind van Hockney, of ze Hoppers hebben. Als ik wil betalen voor een kaartje krijg ik wel dat kaartje, maar ook een klipje en geen rekening. Ik mag er gratis in. Vraag me niet waarom. Van Gogh sla ik uiteraard over, ik ga voor de Amerikaanse kunstenaars. John Singer Sargent, Remington, Dow, Kooning (alle twee). Onderweg kijk ik uiteraard ook even bij de Europese kunst, oud en nieuw. Een Rembrandt, een Bol, van alle grote namen hangt wel een werk. Niet altijd het topwerk overigens. Maar wel weer een prachtig museum met alle ruimte. En allemaal uit private fondsen betaald.

Dan besluit ik nog even een kijkje te nemen in het park verderop. Mensen genieten van het weer, eten een ijsje, er varen bootjes op het water. Bij monumenten wordt druk gefotografeerd: over twee weken is het Graduation Day, men laat zich als student van de Houston University vereeuwigen bij het beeld van Sam Houston, stichter van de stad, in cap en gown. Ook hier en daar meisjes van Mexicaanse afkomst in enorme jurken. Zij zijn debutantes, ze zien er uit als poppetjes. Onder de (waarschijnlijk gehuurde) jurken met veel glitter en glans makkelijke slippers voor deze dag, ziet toch niemand. Elke paar minuten vliegt er een helikopter over, die even verderop landt bij het traumaziekenhuis. In de bomen hier het Spaanse mos dat van de takken afhangt, u kent het van de films die in het diepe zuiden spelen.

Ik word weer keurig opgehaald, mijn bed krijgt een vers dekje, we warmen het chinees van gisteravond op en praten wat over kunst (waar dit huis vol mee hangt) het leven in het algemeen en gemeenschappelijke vrienden in het bijzonder. Boven draait de droger, hier beneden werk ik door mails heen, probeer nog wat informatie te ordenen voor D-Day, de dag dat Monster uit de garage komt en geregistreerd moet worden. Maar eerst nog maandag hier de laatste zaken rond krijgen, en dan op naar New Orleans. Go East, Woman!

Op zoek naar Bear repellent bezoeken we The Great Outdoor. Niet dat ik hoop een beer tegen te komen, het helpt tegen allerlei gespuis. Een ervaring, zo’n winkel. De afmetingen van een voetbalveld, met verschillende afdelingen. Voor mij het meest interessant: de jachtafdeling, want dat hebben wij niet. Alles wat je kunt bedenken en nog veel meer waar je zelf niet op zou komen. Zo had ik nooit bedacht dat er opvouwbare schommelstoelen zouden bestaan. Maar je wilt immers bij de BBQ een beetje comfortabel kunnen genieten van je zelf geschoten hert.

We gingen vandaag met de pick-up truck en ik hoefde niet zelf te rijden, dus meer tijd om goed om me heen te kijken. Er wonen hier tien miljoen mensen en ze nemen de ruimte. Sjieke buurten met veel gras, naast straten met garages en kerken. Hoogbouw, veel ziekenhuizen (daar zijn ze hier bijzonder goed in), uiteraard banken, en meer kerken. En overal, werkelijk overal grote shoppingmalls. Slecht één straatje zag ik met iets wat we in Nederland een winkelstraat zouden noemen, met kleine diverse winkeltjes, maar volgens mijn gastheer zat daar de klad in en kwam daar niemand meer, althans niemand met geld.

Vandaag ook de eerste dag met stralende zonneschijn, nadat er vannacht werkelijk een hoosbui overging. Het restje van de tornadostoring denk ik.

Daarna, het is inmiddels zaterdagmiddag, tijd voor een beetje toerisme. Ik wandel onder de brede eiken naar de Menil Collectie hier vlakbij. Een kunstverzameling door twee Franse vluchtelingen bij elkaar gebracht en geschonken aan de stad. Vijf gebouwen zijn er, vlak bij de Rothko Chapel, die helaas net voor een jaar is gesloten. Prachtige serene gebouwen met natuurlijk licht. Een verrassende collectie met alle groten der aarde, en vaak wisseltentoonstellingen. De moeite van het bezoeken meer dan waard. Dan slenter ik terug. Langs die oude eiken die twee keer per jaar hun blad verliezen en dus het hele jaar groen zijn. Langs een stukje pocketprairie met veel bloeiende wilde bloemen en heel grote vlinders. Langs mooie oude huizen met veranda’s. Langs hagedissen in de bloeiende hagen, vogels in de brede bomen met oranje buiken en zelfs een eekhoorn. Opgetogen vertel ik dat mijn gastheer. Die is niet onder de indruk, als ik achter op de schutting kijk zal ik ze ook wel zien, volgens hem. Onkruid is het. Overal zitten mensen in het gras, of aan bankjes bij cafeetjes in de wijk. Na die paar dagen regen, en terwijl de temperatuur nog iets onder de dertig is maar zonder de vochtige lucht van afgelopen dagen geniet iedereen van deze vrije zaterdag.

Mijn vader had veel vaste uitdrukkingen en antwoorden op veel voorkomende situaties. Een daarvan was: “het is goed dat je hoofd vastzit, anders zou je die ook nog vergeten.” Daar moest ik gisteren een paar keer aan denken. Ik realiseerde me dat ik bij het eerste bezoek aan Monster allerlei zaken vergeten was na te kijken of te meten. Dus nog maar een keer een half uurtje snelweg, wat goede training is. Een vriendelijke jongeman hielp mij met deurtjes open en dicht doen en gaf mij uitleg over wat nog miste. Daarna naar Home Depot voor wat zaken. Daar zocht ik vergeefs naar mijn telefoon. Zeker thuis laten liggen. Terug met het plan thuis de telefoon op te pikken en naar de Menil collectie te gaan kijken hier vlakbij in de buurt.

Thuis geen telefoon, maar toen herinnerde ik mij gelukkig wel dat ik hem bij de Monstergarage bij me had om foto’s te maken. Bellen dus, maar…. geen telefoon. Hier moest ik even over nadenken en ik stuurde wat vergeefse mailtjes de wereld in. Tot hier in het huis de telefoon van mijn gastheer overging! Waarna ik daarmee belde naar de garage en inderdaad, even checken: we hebben hem. Dus niet naar de Menil collectie, maar weer de weg op, die ik bij terugrijden al zo vol vond.

Terwijl ik net op TV meende te zien dat er een Tornadowaarschuwing werd gegeven voor het komende uur. Het bleken er, hoorde ik die middag, twee te zijn die perfect om de stad heengingen. Je kunt ook niet alles hebben je eerste week natuurlijk aan Amerikana. Op de een of andere manier was de weg nu leger. Plus dat ik zag dat er een Ikea naast stond. Garage binnenlopen, telefoon van het bureau pakken en netjes dank je wel zeggen en weer terug: snelweg op, volgende afslag er af, Ikea in. Ik was gelijk weer in Europa. Daar wat zaken gevonden om mijn monster een thuis te maken, en ook wat voordelige pannen op de kop getikt. Dus volgens een ander gezegde: ieder nadeel heeft zijn voordeel. Na een dag boodschappen doen en zaken mijn hol in slepen was ik al weer gevloerd, want ik wordt nog heeeel vroeg wakker. Omdat zowel mijn gastheer als ik wel weer genoeg junkfood voor deze week hadden gegeten, naar Joli’s Deli (of zo iets) waar sandwiches, salades en soep op het menu staan. Verse spinazie! Nootjes! Tegen negen uur kwam voor ons allebei de man met de hamer voorbij. Zaterdag uitslapen. Het to do – lijstje wordt korter, het lijstje aanwezig wordt langer. De hal boven staat al aardig vol.

Met een grijns van oor tot oor rijd ik over de de Kathy Freeway, op weg naar de eerste kennismaking met het Monster. Willie Nelson op de radio, grote Amerikaanse trucks links naast mij. De ochtend begonnen met bij Verizon mijn telefoon goed te krijgen. Hij bleek het wel te doen, maar de vriendelijke verkoper had mij gisteren een verkeerd nummer meegegeven. Dan kun je lang bellen, maar mij krijg je niet aan de lijn. Omdat ik ruim voor openingstijd voor de deur stond, eerst bij Trader Joe’s wat vers fruit en humus gekocht. Ik schat dat er zestig soorten in de schappen stond. De tulpen doen $ 9.99 een bosje.

In een buitenwijk ergens staat mijn auto helemaal achteraan op het terrein, dus de manager vraagt of ik daar met mijn auto heen wil rijden? Ik denk dat ik die 100 meter te voet wel red. En daar staat hij dan, mijn Minnie Winnie. Hij is weliswaar bijna de kleinste op het terrein, ik vind het een monster. Ik kijk alle kastjes na, check welke accu’s ik nodig heb, haal het beddengoed af voor een opfrisbeurt en krijg een (oudere) tomtom cadeau omdat ik de gamin in mijn leenauto niet aan de praat krijg. De tomtom wil mij graag de weg wijzen in California, Houston Texas staat niet in zijn lijstje. Maar ik heb natuurlijk altijd nog Maps/Kaarten, met die vriendelijke jongeman die mij ook in Zuid-Korea zo goed de weg wees. Het komt tot grappige aanwijzingen. 11th Street heet bij hem 11 Te Ha street, ook de gh geeft wat problemen. Maar hij wijst wel goed. Nadat ik doorheb hoe de bordjes zijn aangebracht hoef ik ook niet steeds vierkantjes te rijden omdat ik afsla waar dat niet nodig is.

Na de bezichtiging van het Monster weer de Kathy Freeway op terug naar Donwtown, naar de Walmart. Het is gelukkig rustig binnen, dus ik kan op mijn gemak alle paden twee keer af op zoek naar van alles en nog wat: stoeltjes, sponzen, pindakaas, toiletpapier, reservelampjes, een uitvouwtafel, borden, bekers en bestek, zeep, olijfolie, general purpose lijm. En een handig setje met van alles en nog wat gereedschap voor een prikje.

Alle plastic zakjes staan inmiddels op mijn slaapkamer. Straks even inventariseren wat er al is en wat er nog moet komen. Morgen maar naar Home Depot. Nu pauze met zelf meegebrachte thee en op de TV reclame voor anti-kanker chemo middelen, met melding van alle bijwerkingen.

Half zeven, Beverly Hill Billies op de tv op mijn slaapkamer. De gastheer is net vertrokken in zijn 4WD Pickup truck, mij zijn stadsauto latend. Ik heb de man een keer eerder gezien, nu verlijf ik in zijn huis, heeft hij uitgelegd hoe de keuken werkt en heb ik de hele dag Houston voor me om boodschappen te doen en dingen te regelen. Hij verontschuldigde zich nog voor het feit dat deze tv de enige is zonder kabel en dat ik dus alleen lokale kanalen kan ontvangen. Veel religieus, kookprogramma’s, reclame voor alles wat het leven leuker of langer kan maken, ook Spaanstalig.

Met mijn landing op Houston gisteren verdubbelde ik het aantal staten waar ik ooit was, van 1 naar 2. De bedoeling is dat ik aan het eind van de reis toch minstens over de helft zit.

Ik heb een lokaal telefoon nummer en kan bellen. Nog niet gebeld worden, iets met de voicemail. Dus straks even terug naar de vriendelijke jongeman van Verizon, die zo genoot van mijn accent. Als ik die kan vinden tenminste. Het is hier een rustige buurt, met veel Grieks orthodoxe kerken en scholen, redelijk centraal. Half uurtje rijden met de taxichauffeur die 13 jaar geleden hiernaartoe kwam uit Ethiopië, in de hoop op een beter leven. Hij was blij een passagier te hebben die naar Houston kwam als toerist. De meesten komen hier voor de offshore business. En iemand die wel eens in zijn land geweest was, al was het maar een stop-over tussen Cairo en Juba. Gisteravond een super-Amerikaans moment, wachtend op mijn burger and fries in de Shake Shack, met uitzicht op Lincoln Street, waar Houston ladder 7 stond te wacht tot hij door kon rijden, terwijl in de hoek op tv een American Football Game te zien was. (Tex Tech/ Oklahoma voor wie het volgt).

Allemaal niet echt toeristisch tot nu toe. Maar wel erg Amerikaans, en daar gaat het om. Nu even zien of het mij lukt water gekookt te krijgen.

Soms zit het mee, maar afgelopen vrijdag even niet dus. Ik belde de garage waar het Monster nu staat, om de to-do lijst door te nemen. Wanhopig geprobeerd om de schade te beperken, want het was een flinke lijst, en zelfs na halvering is hij vier keer zo hoog als waar ik op had gerekend. Maar het venijn zat in de staart: niet alle onderdelen zullen op tijd zijn, en men heeft de gewoonte pas te beginnen als alles binnen is. Dat komt mij erg slecht uit, ik hoop dat ik mijn wanhoop geloofwaardig heb kunnen vertolken intercontinentaal. Maar waarschijnlijker is dat Plan B in werking wordt gesteld bij aanvang van de reis. De mascotte kwam net iets te laat.

Nu zijn de dagen wat onbestemd. Er moet veel gebeuren, maar sommige dingen moeten nog wachten. Dus de koelkast, toch al bijna leeg, is schoon, droog en leeg nu. Maar de vriezer heeft nog wat inhoud en moet dus wachten tot het laatst. Er hangt een was, er is al een half huis gestofzuigd. Lege flessen, plastic, allemaal weg. Maar groen en papier moet wachten, net als het grijs.

Verder ben ik aan het schaven: de stapel spullen in de logeerkamer nog eens goed doorgenomen, wel of niet mee? Alle batterijen, koptelefoons, waka-waka lampen zijn geladen, alle geheugenkaarten leeg.

Het enige wat nu nog nodig is, is een betaalde klus als ik terug kom in augustus. Het gaat wel heel hard nu. Iemand?

Dat met die motorhome weken geleden ging dus niet door. Purschuim in de wielkast is duidelijk een nono. Daarna nog eindeloos gezocht op FB en Craigslist. Die te mooi lijken om waar te zijn, (juiste maat, leeftijd, conditie en lage prijs), die zijn inderdaad te mooi om waar te zijn. Zeker twee maal, en mogelijk een derde maal, was het een poging tot een scam. Ik ben over de derde nog in contact met een heuse sheriff. Maar inmiddels heb ik dus nu een motorhome, van niet de juiste maat, want zeker een meter of drie, vier langer dan ik nodig heb of handig vind, en natuurlijk nooit de juiste prijs. En hij moet nog naar de garage. Goed, ik had al niet het idee dat dit een voordelig uitje ging worden. Gelukkig goede hulp ter plekke om de auto te bekijken, proef te rijden en naar de garage te brengen. Als ik aankom 1 mei zou er dus een monster moeten staan dat klaar is voor vertrek, en dat ik alleen nog maar hoef te voorzien van een schoonmaakbeurt, een volle tank en alles wat je nodig hebt om te koken, eten en slapen. En een tafeltje en stoeltje voor buiten. Walmart here I come. Hoe zo’n halve stadsbus door het verkeer te krijgen: ik heb geen idee. Maar er zijn handige how-to filmpjes op Youtube. Dus als u me zoekt: die bekijk ik komende week. De eerste aflevering over spiegels afstellen heb ik al gezien. Verder verzekert iedereen me dat het heus wel mee valt en Amerika groot genoeg is. Maar er zijn ook bergen, en als die erg steil zijn met bochtige weggetjes, dan rijd ik wel een stukje om.

Ik kreeg een mailtje van mijn zorgverzekeraar. Er was zorg verleend, daar stond een rekening voor ter inzage. Ik heb een keurige verzekeraar, met een stukje op de site waar je kunt inloggen achter een door jou gekozen naam en wachtwoord. Zo’n stukje heet dan ‘Mijn Verzekeraar’. Op dat gedeelte ‘mijn verzekeraar’ aangekomen bleek dat mijn zorgverzekeraar zich zorgen maakt over mijn privacy en die afgeschermde site niet voldoende vindt. Ik moest inloggen met mijn digid (ja, echt). Helaas kon ik mij even het wachtwoord voor mijn digid niet meer herinneren, ik ben al blij als ik de gebruikersnaam kan onthouden. Geen probleem, op de digid site kun je een herstelcode aanvragen. Die kwam, na drie dagen, per post, zoals beloofd. Dus mijn wachtwoord aangepast bij digid en blijmoedig weer naar de site van mijn zorgverzekeraar.

Dat inloggen via digid, dat kan dan dus nog niet. Dan moet ik óf een sms code opvragen, óf met mijn digid app inloggen. De app gedownload. Maar om die te activeren moet ik een code aanvragen. Die gaan ze me opsturen over een paar dagen. Dus ik probeer het per sms. Maar dat kan niet, daarvoor moet ik een ander beveiligingsniveau aanvragen (midden). Geen idée. Ik probeer dat niveau aan te vragen via een link maar daarvoor heb ik, u raadt het al, een code nodig.

Ik heb het opgegeven voorlopig. Ik heb geprobeerd mijn zorgverzekeraar te mailen dat het wel even kan duren voor ik de door mij niet-in-te-ziene  rekening kan voldoen. Maar ik kan ze niet mailen. Ik kan ze wel bereiken via sociale media. Ongetwijfeld om mijn privacy te bewaken.

Januari 2011. Het Tahrirplein staat vol, dagen, weken. De veelal jonge betogers willen brood, vrijheid, sociale rechtvaardigheid. Kortom: een toekomst, werk, een president en een regering die ze kunnen kiezen en vertrouwen. Na weken besluit de top: Mubarak gaat. De betogers op het plein zijn blij, maar willen wel weten hoe verder. SCAF neemt de regering tijdelijk over, nodigt een vertegenwoordiging van de jongeren uit. Belooft hen hun belangen te behartigen, verkiezingen, een toekomst, brood, vrijheid, sociale rechtvaardigheid. Maar dan moeten ze wel stoppen met betogen en van het plein gaan. De onderhandelaars blij terug op het plein: we hebben gewonnen. Ik weet dan, kijkend naar mijn tv drie landen verderop: ze hebben verloren. De jongeren herstellen het plein tot beter dan voor de betogingen, er komen verkiezingen. De gekozen president wordt na een tijdje vervangen door de oude top. De jongeren van toen: ze zijn ontgoocheld, ze voeren nog af en toe actie, maar dat is gevaarlijker dan ooit, velen verdwenen achter de zon.

Februari 2019. Het Malieveld staat vol met jongeren die eisen van onze bestuurders dat ze serieus werk maken van het klimaatprobleem en het niet bij praatjes alleen houden. Ze willen een toekomst. De minister-president nodigt ze uit voor een goed gesprek. Hij belooft de belangen van de jongeren te behartigen. Maar dan moeten ze wel stoppen met betogen op het plein. Even denken de jongeren: we hebben gewonnen.

Maar volgende donderdag staan de jongeren weer op het Malieveld. Onze jongeren hebben geleerd kritisch te zijn, voor zichzelf te denken, niet alles maar klakkeloos te geloven. Dus blijven ze actievoeren. Dat houdt onze bestuurders wakker. Zo moeten zij wel aan de bak.