Ik heb, vanwege veel weg, een stapeltje kranten om door te werken, oplettend lezertje. Ik lees veel nieuws online, dus maak u geen zorgen: ik ben bij. Vanmorgen even tijd voor de Trouw van afgelopen zaterdag. Daarin een handig overzicht van het nieuwe kabinet. Van alle bewindspersonen werd een fotootje geplaatst, met daaronder: woonplaats, studie, werkervaring, thuissituatie, nevenfuncties, hobby’s, sterk punt, zwak punt en “wist u niet”. Zo’n vaste matrix geeft mooi vergelijkingmateriaal. Waarbij gelijk een paar dingen opvallen, die iedereen al opgevallen zijn: het kabinet is van één generatie, de jongsten zijn 40, de oudste is 57. Ze zijn allemaal wit. En ze wonen nu weliswaar allemaal in en rond de Randstad, maar ze komen uit alle hoeken en streken, van oorsprong.

Ik kan natuurlijk flauwe dingen gaan roepen als wie zijn of haar studie niet heeft afgemaakt, wie er selfmade is, wie er al altijd in de politiek of ambtenarij zat.

Maar ik ga hier iets zeggen wat wellicht niet iedereen gelijk opvalt, en wat bij mij ook even duurde. Dat is de wijze waarop ogenschijnlijk gelijk, maar toch verschillend taalgebruik, subtiel een boodschap kan overbrengen naar de lezers. Of iets kan zeggen over de schrijvers.

Zo staat er niets over ouders. Behalve dan bij Paul Blokhuis, Hugo de Jonge en Ank Bijleveld, Paul en Hugo staan als domineeszoon genoemd, Ank Bijlveld is dochter van een beroepsmilitair. Is dat relevanter dan de bezigheden van andere ouders? Wel als je van CU en CDA bent en wilt laten zien hoe goed je in de materie zit wellicht. En een Minister van Defensie zonder defensie-ervaring in haar werk, is met een militaire vader misschien een beetje gered? Meer afficheren en spinnen dan droge informatie dus.

Maar nog vreemder is de opsomming van de thuissituatie. Die varieert van samenwonend tot getrouwd of alleenstaand. Bij kinderen staan of alleen kinderen (meestal drie of vier), of als het kinderen van slechts een geslacht zijn, 1 zoon, 5 zonen, 3 dochters. Kennelijk is het van minder belang hoe de verdeling ligt in een gevarieerd gezin. Persoonlijk denk ik dat het geen hout uitmaakt wat voor kinderen het zijn, maar dat kan aan mij liggen. Waar ik het echt opvallend vindt worden is bij onze nieuwe vice-premier Kajsa Ollongren. Daar wordt bij gezet: woont met haar vrouw en 2 zoons. Keuze van Kajsa, keuze van Trouw? Waarom staat nu van de rest van de bewindslieden niet met wie of wat ze getrouwd zijn? Het gaat ons niet aan, vind ik, al voel ik nu al mee met die partners in grote gezinnen, die waarschijnlijk nog meer alleen voor hun kiezen krijgen, nu de andere helft in Den Haag vast zit de komende jaren. Of de alleenstaanden met kinderen, die nu nog meer moeten jongleren. Maar nu ik van Kajsa lees dat ze met een vrouw woont, wil ik het ook weten van de rest.

De afgelopen weken zien we een heuse hype rond de hashtag me too. Een flinke discussie over seksuele intimidatie, seksueel gedrag en in beginsel is dat natuurlijk een discussie over gelijkheid van man en vrouw. Gelijke rechten en plichten, gelijkwaardig gedrag en gelijke appreciatie. Maar zo’n bijzinnetje geeft aan dat er nog een lange weg te gaan is, ook in Nederland, voor we allemaal gelijk behandeld en bejegend worden.

The devil is in the detail.

De reactie die je krijgt als je vertelt dat je een weekje naar Berlijn gaat, oplettend lezertje: o, leuke stad veel plezier.

Vandaag voor het diner even een half uurtje naar buiten. Een groot hotel, waar gisteren de brede weg erheen gevuld bleek met allerlei eethuisjes, shisha-lounges en supermarktjes met namen die verwijzen naar het MENA gebied. Hier niet de trendy tentjes, de inne galeries, de hippe boetiekjes. Nog veel minder de chique winkelstraten, de weidse parken. De weg achter het hotel, langs het water, gevuld met bedrijven, opslagplaatsen, garages, bouwmaterialen, groothandels in dranken. Een school die opleidt tot taxichauffeur. Overal bordjes die vertellen dat dumpen van afval niet mag en bestraft wordt; ze voorkomen niet dat oud meubilair, versleten kinderzitjes en verpakkingsmateriaal grotere en kleinere bergen vormen. Om de hoek de daklozenopvang, daarnaast het begeleid wonen, de sociale werkplaats en een huisraadbank. Het bordje op het gebouw daarnaast deelt mee dat de slechtweeropvang helaas tijdelijk gesloten is.

Hier op straat veel talen, ook Duits. Vrouwen in lange gebloemde rokken, mannen in de werkkleding van schilder en monteur. Iemand die op de weg naar huis lopend de voorpagina van zijn Turkse krant leest. Mannen met de echt Berlijnse tongval, met een borrel of twee te veel op, of een onoplosbaar probleem op de schouders.

Hoogbouw die wordt opgeknapt. Wie hier woont, met deuren vol graffiti, uitpuilende vuilcontainers voor de deur, heeft de boot gemist, is achtergebleven bij degenen die profiteerden van de welvaart van het hervonden Westen.

Of ze vinden dat ze juist geboft hebben. Hier kwamen ze, diegenen die de boottocht overleefden, de grenswachten ontweken, de goede smokkelaar troffen.

In het kleine parkje laten ze hun kinderen spelen, bespreken ze de dag met landgenoten van weleer, in een gedeelde taal, met een gedeeld verleden. Hier komen ze, in de hoogbouw ooit gebouwd voor een systeem van gelijkheid, dat minder gelijk was dan gedacht en uiteindelijk uitgewoond en losgelaten. Langs de straat wordt een aanhanger achter een busje gehaakt, dat belooft dat Heinz al je reparaties zal verrichten. Met een telefoontje aan het oor leggen ze contact met thuis, om te vragen hoe het gaat, of iedereen er nog is.

Hier belandden ze,  de velen die Angela Merkel moeder noemde, nadat ze vol vertrouwen uitsprak: “wir Schaffen das.” Ze zijn hier net, of al jaren. Ze maken deel uit van deze stad, dit land, Europa.

Het avondprogramma na mijn wandeling brengt sprekers die hun visie geven over de ontwikkelingen van het land waar we het hier over hebben: Irak.

Waar bloed mengt met het gesmolten kinderijsje, waar een lokale journalist martelingen naar buiten bracht, waar de problemen nog lang niet opgelost zijn, onze interventies te veel of te weinig waren.

We hebben het over een land ver weg, we hebben het over de mensen hier om de hoek.

VVD en CDA willen niet inschikken met GroenLinks en D66 wordt verweten dat ze dwars liggen omdat ze niet met CU willen.

Je slaat tijdens de kampanje een journalist en wordt met gemak verkozen als vertegenwoordiger van je staat. (Toegegeven, je tegenstander was een countryzanger).

Je wint met twee doelpunten een kampioenschap en op sociale media verwijten de fans van de andere ploeg je defensief spel.

Je weigert een hoofddoek als je naar Riad reist en draagt een zwarte jurk van kuit tot kin met kantenkleedje tot over de oren in Rome.

Je eist van je clubgenoten dat ze vol hun lidmaatschap betalen, zelfs als dat ze te gronde zou richten, en betaalt zelf je belasting niet.

Je bent te gast en gedraagt je onbeschoft.

Wie mij kent weet het: ik ben gek op mijn apple macbook pro, ik ben gek op duiken, ik ben gek op mijn vissenfoto’s en ik houd van snufjes.

Mijn wat kleine TV vond ik aan vervanging toe. Met als excuus meer zicht omdat ik veraf zit (niet omdat ik ouder wordt natuurlijk) en met als kers op de taart: streamen! Dan zouden al die 30.000 vissenfoto’s naadloos op mijn tv te zien zijn.

Dus zocht ik een TV uit. Maatje nog redelijk. Maar ik wil hem alleen zien als hij speelt, verder moet hij verdwijnen achter de open haard. Wachten op de beugel die groot genoeg was, en die nog niet geleverd werd. Ondertussen maar even mijn internetsnelheid verhoogd en een uitgebreider abonnement. Als we nu toch bezig zijn.

Dan komt er een nieuw modem, even geïnstalleerd, jawel hij werkt. Althans…

De beugel is leverbaar, de tv wordt gebracht en keurig geïnstalleerd, die smart tv, door de mannen van Combifoto hier in de stad.

Maar de foto’s op de smart tv, nee dat wilde niet. Vast mijn fout. Even terug naar de winkel. Ze kwamen kijken. En gingen thuis proberen foto’s van een apple naar de tv te krijgen. Nou nee, dat kan dus niet. Enige oplossing: een apple tv. Tja, hup dus maar. Vorig jaar waren die nog voor € 79 te koop, nu zijn ze € 100 duurder. Ondertussen kwam ik er achter dat de airport extreme niet in het netwerk gekoppeld was en dus geen back-ups maakte. Hoe ging dat ook al weer. Gelukkig hadden de mannen van mycom iemand achter de hand die er verstand van heeft. Die kwam, installeerde alles in een netwerk en ruimde nog wat oude netwerken op en-passant, terwijl ook de wifi range extender nu voor het eerst sinds installatie deugdelijk werkt. Ik miste nog wel een HDMI kabel om een permanente verbinding te maken, maar dan moest het toch lukken, die foto’s op mijn laptop.

HDMI kabel gekocht in het dorp, de dure variant. Aangesloten met aanwijzingen via de whats-app van de expert die het aanlegde. Er gebeurde eerst weinig maar met nog wat knoppen uitproberen: jawel, de apple tv deed het. Nu nog even die foto’s. Die kwamen niet, alleen dat beetje van de fotostream, maar niet mijn 30.000 vissenfoto’s uit de bibliotheek. Expert weer ge-appt. Die deed onderzoek. Airplay, wat nodig is om alles met elkaar te laten praten, zat niet op mijn oude trouwe macbook pro 17” van 2010, want airplay doet het vanaf 2012 modellen. Apple tv voor niets aangeschaft, en die kabel, en dat modem, en die expert uren?

Maar een beetje expert is niet voor een gat te vangen, hij appte mij een progje wat zou werken. Nou vooruit, die laatste dollars dan ook maar uitgeven, je hoeft er de deur niet voor uit in ieder geval.

Dus, na een nieuwe tv, een nieuw modem, een tv beugel, een apple tv, een HDMI kabel, expert-uren en een programmaatje, tadaaaaaaaa: vis op de tv.

Ja nu niet natuurlijk, nu zit ik dit te tikken en tikt de tv gezellig mee.

Maar straks weer, als ik dit geschreven heb. De aanhouder wint.

Kan me alleen niet aan de gedachte onttrekken dat dit met mijn oude tv, mijn oude beugel, mijn oude modem, zonder die extra kabel, maar met het programmaatje ook zou zijn gelukt.

Ineens staat hij op het terras achter ons huis: blonde krullen, afgeknipte spijkerbroek, lichtblauw verwassen T-shirt, een stralende lach en ook en beetje verlegen, met die enorme bos rode rozen in zijn hand. Alvast voor morgen, want dan is er geen tijd voor dit moment. De volgende dag, als ik niet alleen 21 ben maar ook gediplomeerd als eerste meisje op mijn Nautisch College Noorderhaaks, worden er heel wat vragen gesteld over die prachtige bos, maar antwoord krijgen mijn klasgenoten niet.

Vandaag is het Valentijn maar bloemen zijn er niet, want morgen is het alweer 18 jaar dat ik hem mis, die lachende jongen waar ik 25 jaar mijn leven mee deelde. En ik denk terug aan die prachtige bos op die zomerse dag op dat terras achter mijn ouderlijk huis.

Koop bloemen voor elkaar vandaag, ze gaan langer mee dan je denkt.

Er waren er nogal wat die na de verkiezing van Trump opriepen tot kalmte (altijd goed). Er waren er nogal wat die schreven, vertelden, meenden, dat Trump nooit de kans zou krijgen op zijn ergst te zijn. Hij zou door het systeem, zijn omgeving, de andere Republikeinen wel onder controle gehouden worden, het zou allemaal wel meevallen, het zou zo’n vaart niet lopen. Tot nog toe zie ik van al die redelijkheid niets. Trump omringt zich met allerlei figuren met nogal uitgesproken, om niet te zeggen rabiate meningen. Hij plaats mensen op posten waarvan je kunt verwachten dat ze als een stier door de porseleinkast gaan. Hij benoemt een ex-kandidaat als minister van huisvesting, die zichzelf niet slim genoeg vond om minister van onderwijs te zijn. Hij benoemt een creationist op onderwijs, die vindt dat in al het (ook openbare) onderwijs het creationisme onderwezen dient te worden. De mannen van Wall Street, Goldman Sachs voorop, het establishment waar hij zo op af gaf: ze zijn ruim vertegenwoordigd. Al zijn adviseurs zijn als hij, en soms erger. Daarvan valt geen redelijkheid te verwachten. Hoogstens kunnen ze het grondig met elkaar oneens zijn, dat kan helpen.
Goed, maar dan congres en senaat: die zullen toch wel hun verstand er bij houden? Een enkeling ja, met John McCain voorop.
De rest gaat al kwispelend het baasje voor; in hun ijver zijn ideeën te lezen uit zijn tweets, wilden ze de Ethische Commissie afschaffen. Door Trump eerder veroordeeld als overbodige onzin. Maar zo dom is hij niet dat hij niet inziet dat dat toch een slechte indruk kan wekken. Dus even een hondenfluitje, en de hondjes kwispelen weer terug en slikken het voorstel in. Het beeld van His Masters Voice komt in mij op. Het hondje luistert zoet naar de stem uit de hoorn en blijft braaf zitten waar het zit.
Er zijn heel wat groepen in de VS die het ergste verwachten en zich opmaken voor een moeilijke periode. Mensen die zich opmaken voor de strijd, mensen die vragen om redelijkheid en zich uiten. En wee degene die daarmee een publiek bereikt: zij worden direct afgeserveerd als nietsnutten, irrelevante domkoppen, jaloerse aanhangers van de verliezende partij. Zelfs als zijn naam niet genoemd wordt, voelt hij zich nog (terecht) aangesproken. Zoals blijkt na de speech van Meryl Streep.
Maar laten we het beestje toch vooral bij de naam blijven noemen. De man heet Trump, Donald Trump. Niet the Donald, niet ‘he who’s name must not be mentioned’. Gewoon de man die hij is.
Om maar een Harry Poter wijsheid weer te citeren: ‘Always use the proper name for things. Fear of the name increases fear of the thing itself.’ Dat had Rowling goed gezien.

Regelmatig, vooral bij cruciale momenten in mijn leven, vroegen mensen mij: vind je het nu niet jammer dat je geen kinderen hebt? Het antwoord was altijd nee. Maar vanochtend was ik ook echt blij dat ik ze niet had. De wereld ziet er vandaag anders uit, nu Trump de 45ste president van de VS zal worden volgend jaar.

Daarom hier, regelmatig, mijn beschouwingen. Niet als politiek commentator met jarenlange ervaring in de VS, maar vanuit de positie van bezorgde burger van een beschaafd land.
De eerste observatie: doe de peilingen de deur uit, ze liegen.
De tweede: laten we hopen dat slecht voorbeeld niet doet volgen.
De derde: hoed u voor bange blanke mannen.

Zo kan ik nog een heel rijtje vol maken. Bij zijn speech vanmorgen sloeg Trump een voor hem ongekend kalme en verzoenende toon aan. Hij bedankte Hillary voor inzet en strijd en het vele dat zij bereikt heeft voor de VS. Hij bedankte vooral zijn familie en veel van zijn politieke maatjes (zijn beoogd opvolger stond naast hem te gapen). Maar ook beloofde hij president te worden van alle Amerikanen. Hij beloofde samen te zullen werken met alle landen die de VS goed gezind zijn.
Hij beloofde de infrastructuur volmaakt te maken en voor miljoenen banen te zorgen. Hij sprak van het helen van de wonden van de verdeeldheid. En ook, geheel in stijl, beloofde hij de beste president te zullen zijn die maar mogelijk is.

Twee opmerkingen daarbij: een campagne medewerker deed de agressieve speeches van Trump in deze strijd af al show, om het effect. Als dat zo is, en dat zou heel wel passen bij zijn karakter van hieraf gezien, in hoeverre is deze speech dat dan ook: gewenst en effectief gedrag?
Of is het zoals ik een hooggeplaatste ambtenaar het eens heb horen noemen in zijn commentaar op nieuwe bewindslieden in Nederland: ze voegen zich naar het ambt.

Laten we hopen dat dat laatste ook hier gebeurt. Dat Trump zich voegt naar zijn ambt. Want het omgekeerde is ook mogelijk, dat hij zich voegt naar de macht die hij heeft, met senaat, congres en hooggerechtshof achter zich. Dat is een groot gevaar, niet alleen voor de VS, maar voor ons allen.
De lijn van opbouw en internationale betrekkingen van na WWII is na de verdeeldheid en haat die ik zie in de EU, na de Brexit en nu na de overwinning van Trump in Amerika, tot een einde gekomen.
Daarom oprecht blij dat mijn kinderen of kleinkinderen daarmee niet geconfronteerd worden. Maar ik heb neefjes en nichtjes. Voor hen, en voor al die andere jongeren overal op de wereld hoop ik van harte ongelijk te krijgen.

Ik houd u op de hoogte.

Voor niet duikers wellicht moeilijk te geloven, oplettend lezertje, maar na 39 duiken de afgelopen weken begin ik net op stoom te komen. En nu moet ik al weer naar huis. De afgelopen dagen geweldige duiken gemaakt waarin ik veel en ook regelmatig nieuw spul gezien heb. De onderwaterwereld is waanzinnig, het is een voorrecht daar af en toe in te kunnen verblijven. Steeds meer valt je ook op. Hoe meer je duikt, hoe kleiner je gaat kijken. Dat kleine zandkleurige wormpje, dat minuscule visje dat met je camera niet vast te leggen is. Hé , is dat nu een kwalletje dat daar langs mijn masker zakt? Wat verdween daar in zijn holletje? Afgewisseld met de meest spectaculaire kleuren en modellen slakken, mantis garnalen, scholen grote vis. Tussen de duiken door lunchen, of nog even het zwembad in. Zodat we niet uitdrogen. Weinig kans op trouwens. Mijn drijfnatte duikspullen hangen uit te druipen. Het weer is regenachtig, de relatieve vochtigheid hoog, drogen doet weinig als de zon er niet direct op staat. Ik leen wel wat vuilniszakken morgen, nat kan het ook mee. Thuis gaat alles gewoon weer in bad, om vervolgens droog en schoon te wachten op de volgende duikvakantie. Vanavond een laatste nachtduik, en daarna afscheid genomen van gids Larry en de bootcrew. Mensen waar je dagelijks mee opgetrokken bent deze vakantie, en waar je je leven aan toevertrouwt.

Waar ik ook afscheid van moest nemen vandaag: mijn duikcomputer. Vers van een onderhoudsbeurt liet hij mij vandaag op twintig meter diepte in de steek. Nog nooit meegemaakt en thuis maar eens even bellen met het bedrijf dat die beurt voor zijn rekening nam. Eens zien wat de oorzaak is. Lege batterijen kunnen het niet zijn.

Nu thuis de vele, vele foto’s ordenen, de nieuwe vondsten determineren en administreren, nagenieten en alvast zachtjes na gaan denken over de volgende bestemming.

Een goede raad van mij: ga duiken. En als u al duikt: ga langs bij Magic Island en Oceans.

Het leven begint hier vroeg op het resort, oplettend lezertje. Vanaf zeven uur ontbijt, soms iets eerder, betekent dat de keuken al vanaf zes uur in de weer is. De receptie opent om zeven uur. Daarna arriveert iedereen die met het duiken te maken heeft. Men komt te voet de steile weg af en groet vriendelijk naar het open restaurant. In het duikcentrum staan de flessen voor ons klaar, de namen op het bord van wie in welke boot. Sets worden opgebouwd door de duikers zelf en daarna aan boord gesjouwd. De spoelbakken waar na het duiken alles opgefrist en onzout wordt, worden met vers water gevuld. Voor de duik kun je hier op grote posters aan de wand bekijken wat er zoals te vinden is dat je niet eerder zag. De tuinman snoeit de struiken om te zorgen dat er bloei blijft, aan de zeekant zijn mannen in de weer met natuursteen en cement om een terras aan te leggen met uitzicht op zee. Later wil men nog een pier bouwen, het wachten is op de vergunning. Er heerst bij de duikers een sfeer van verwachting, weer een nieuwe dag die onbekende dingen kan brengen. Maar ook de beroepskrachten zijn vriendelijk en vrolijk, terwijl sommigen hier toch al duizenden duiken gemaakt moeten hebben. En toch wist ook duikgids Larry vanavond bij de nachtduik niet wat hij zag, toen hij me riep voor het meterslange ding dat op de zandbodem lag. Geringd, met pootjes en het kon zichzelf langer en korter maken als een regenworm. Nu maar eens uitzoeken wat het is.

Vandaag was zo’n dag uit de vakantiefolder, oplettend lezertje. Azuurblauwe zee, hagelwitte stranden, palmbomen. En duiken. De eerste twee muckdiving op klein spul, niet dieper dan tien meter. Wandelende schelpen gezien, nieuwe (voor mij). Dan is mijn duik al geslaagd. Maar het tochtje heen en weer was ook heerlijk. De Filippijnen en de zee, dat hoort bij elkaar. Op het water mannen in kleine prauwen. Soms alleen, als ze lijnvissen, maar soms ook in een wat grotere boot met een aantal fuiken aan boord. De jongste van het stel (met de beste ogen) heeft een masker voor en steekt af en toe de kop in het water. ‘s Middags zien we ze weer, dan is de boot leeg en zijn ze kennelijk bezig ze weer op te zoeken. Onze boot is ook een prauw, maar dan een buitenmodelletje. Twee keer zo breed als de vorige boot, meter of drie schat ik. Langs de rechte romp de riggers, daarvoor de boeg met stompe en omhoogstekende kop, achteraan de kont. Deze boot heft een dieseltje staan dat vrolijk pruttelend ons over de golven jaagt. Als die er zijn zorgt de kapitein in de overdekte stuurhut dat er vaart wordt geminderd. Het middendeel heeft en dak van wit zeil, handig tegen zon en regen. De voormast is voor de lampen. Er is nog een overdekte ruimte waar de zwemvesten liggen. Verder overal lange banken en afstelplekken voor de tanks. Alles bekleed met antislip materiaal. Een grote ton met zoetwater voor de camera’s en een kleinere voor de masker, een plek waar je diezelfde camera’s kunt servicen. Aan de riggers lussen om je aan vast te houden als je bovenkomt en de trap nog niet op kunt . Als we varen, zit er een man op de boeg om te zien of er niets op het water is waar we last van hebben. De mannen zijn allemaal watervlug. Ze springen net zo makkelijk in het water om nog even iets op drie meter op te vissen. Als we het water uitkomen nemen ze vinnen aan, helpen je de trap op en nemen tank en bcd in ontvangst. Het sjouwwerk ‘s morgen is ook voor hen. De boot kan niet voor de kant komen, dus lopen zij met een hele set op de rug heen en weer om alles aan boord te krijgen en naar afloop alles weer naar de wal. Die hier hoog ligt, dus ook een steile trap op. De kust gaat hier namelijk overal een paar meter recht omhoog en wordt dan direct begroeid. Het geeft een apart effect van het water af. Alsof de eilanden op een onderstel liggen.
Liggen we ergens bij een strandje, dan wordt de boot onmiddellijk beklommen door de aanwezige kinderen. De oudste jongens leggen een kaartje met de bemanning en winnen. De jongeren klimmen op de riggers en springen er met veel plezier weer af. die er dan steeds vanaf springen en ook nog een stukje mee weg varen, om dan een snoekduik te nemen en terug te zwemmen. Water is hier leven.