Common Effort 2017, Berlijn

De reactie die je krijgt als je vertelt dat je een weekje naar Berlijn gaat, oplettend lezertje: o, leuke stad veel plezier.

Vandaag voor het diner even een half uurtje naar buiten. Een groot hotel, waar gisteren de brede weg erheen gevuld bleek met allerlei eethuisjes, shisha-lounges en supermarktjes met namen die verwijzen naar het MENA gebied. Hier niet de trendy tentjes, de inne galeries, de hippe boetiekjes. Nog veel minder de chique winkelstraten, de weidse parken. De weg achter het hotel, langs het water, gevuld met bedrijven, opslagplaatsen, garages, bouwmaterialen, groothandels in dranken. Een school die opleidt tot taxichauffeur. Overal bordjes die vertellen dat dumpen van afval niet mag en bestraft wordt; ze voorkomen niet dat oud meubilair, versleten kinderzitjes en verpakkingsmateriaal grotere en kleinere bergen vormen. Om de hoek de daklozenopvang, daarnaast het begeleid wonen, de sociale werkplaats en een huisraadbank. Het bordje op het gebouw daarnaast deelt mee dat de slechtweeropvang helaas tijdelijk gesloten is.

Hier op straat veel talen, ook Duits. Vrouwen in lange gebloemde rokken, mannen in de werkkleding van schilder en monteur. Iemand die op de weg naar huis lopend de voorpagina van zijn Turkse krant leest. Mannen met de echt Berlijnse tongval, met een borrel of twee te veel op, of een onoplosbaar probleem op de schouders.

Hoogbouw die wordt opgeknapt. Wie hier woont, met deuren vol graffiti, uitpuilende vuilcontainers voor de deur, heeft de boot gemist, is achtergebleven bij degenen die profiteerden van de welvaart van het hervonden Westen.

Of ze vinden dat ze juist geboft hebben. Hier kwamen ze, diegenen die de boottocht overleefden, de grenswachten ontweken, de goede smokkelaar troffen.

In het kleine parkje laten ze hun kinderen spelen, bespreken ze de dag met landgenoten van weleer, in een gedeelde taal, met een gedeeld verleden. Hier komen ze, in de hoogbouw ooit gebouwd voor een systeem van gelijkheid, dat minder gelijk was dan gedacht en uiteindelijk uitgewoond en losgelaten. Langs de straat wordt een aanhanger achter een busje gehaakt, dat belooft dat Heinz al je reparaties zal verrichten. Met een telefoontje aan het oor leggen ze contact met thuis, om te vragen hoe het gaat, of iedereen er nog is.

Hier belandden ze,  de velen die Angela Merkel moeder noemde, nadat ze vol vertrouwen uitsprak: “wir Schaffen das.” Ze zijn hier net, of al jaren. Ze maken deel uit van deze stad, dit land, Europa.

Het avondprogramma na mijn wandeling brengt sprekers die hun visie geven over de ontwikkelingen van het land waar we het hier over hebben: Irak.

Waar bloed mengt met het gesmolten kinderijsje, waar een lokale journalist martelingen naar buiten bracht, waar de problemen nog lang niet opgelost zijn, onze interventies te veel of te weinig waren.

We hebben het over een land ver weg, we hebben het over de mensen hier om de hoek.

2 thoughts on “Common Effort 2017, Berlijn

  1. Als ik jou verhaal leees, zie ik de VW busjes vol gepakt met huisraad voor de vakantie richting Turkije riijden. Een heel ander soort migratie stroom. Een van alle tijden, die steeds weer andere vragen brengt en andere oplossingen. Nu al ontstaat er een groot tekort aan arbeidskrachten in onze landen. Misschien wisten zij al dat ze hier nodig waren.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s