Niet iedereen is er even blij mee, maar sinds de revolutie zijn er regelmatig stakingen. De buschauffeurs staakten toen ik hier kwam, om de misstanden aan de kaak te stellen, en om een iets minder karig loon te ontvangen. Sinds vorige week zijn er regelmatig acties van de telecomwerkers. Een paar dagen volledige staking, demo’s voor gebouwen en nu zoiets als prikacties als ik het goed begrepen heb. Ik weet niet of ze er nog staan, maar afgelopen week zagen we ze iedere avond op weg naar het metrostation. Spandoeken, leuzen en iets meer of iets minder mensen. Het trok weinig aandacht op straat, maar de kranten reppen er van. Helpt dat? Geen idee. Hebben ze een punt? Zeker wel, de misstanden waren groot, en waren zeer zeker een groot deel van de aanleiding tot de revolutie. De Egyptische socialisten willen het momentum niet verloren laten gaan en organiseren overal vakbonden. Ook artsen en leraren staakten al. Tegen de verkiezingen verwacht ik dat er meer van te zien zal zijn. Men wil ook de wekelijkse Tahrirdemo’s meer de stad in zien te krijgen. Er was een oproep om van ieder flink plein een demoplek te maken. Ik heb niet gemerkt of dat gelukt is. Bovenstaande foto werd door G gemaakt, met gevaar voor eigen leven stak hij een drukke straat over om dit van dichtbij vast te leggen. Met dank dus.

Les een voor de nieuwsgierige wandelaar: neem altijd je camera mee. Ik had de mijne dus niet op tafel moeten laten liggen, oplettend lezertje, toen ik het huis uit ging voor een wandelingetje in een nieuws stuk buurt, ter afwisseling van het woordjes stampen vandaag. Ik had u dan een foto kunnen tonen van een bouwseltje ergens aan de rand van deze wijk. Het was gisteren door een man of vijftig keurig wit geschilderd en er waren afbeeldingen op getekend die met een heel klein kwastje door een stuk of vijf jongelui nu werden ingekleurd. Ik kon niet alles lezen, maar Walid hielp mij met vertalen. Het betrof een soort affiche voor een jongerenbeweging in deze wijk. Ze hielden zich bezig met het opknappen van de straten, het snoeien van bomen, het helpen van armen. Niet eenvoudig, vertelde Walid, ze hadden al vijf keer een straat schoongemaakt, en nooit kwamen de bewoners zelf hen helpen. Toch gingen ze door met hun werk, het was nodig vonden de 900 aangesloten jongeren. Rechts op de muur de afbeelding van iemand met hooggeheven hand en daarboven de kreet: Een hand. Deze kreet wordt gebruikt om eenheid aan te geven tussen Christenen en Moslim. Walid was al overal: Saoudi Arabië, Koeweit, Zwitserland, Bahrein: “But in the end, you are Egyptian. This is my country.”

Deze week gaan de Tunesiërs stemmen, als eerste kiezers in de Arabische Lente. Een proeftuin of voorproefje van Egypte? Laten we afwachten. Het verkiezingen systeem is aardig ingewikkeld hier, het aantal politiek partijen hoog. Niet zo gek natuurlijk. als de vrijheid dan eindelijk losbarst wil iedereen zijn zegje kunnen doen. Coalities worden gevormd en sneuvelen weer, lijsten worden opgesteld. Nu is men wat dei lijsten betreft in de laatste fase. “De broer van” hoopt dat zijn partij in zijn deel van Cairo zo’n dertig tot veertig procent van de stemmen haalt, daar is de lijst op berekend. Maar moeilijk zal het worden. Angst voor extremisme is er ook. De islam, zeker de orthodoxe tak ervan, verhoudt zich slecht met democratie. Overigens telt dat voor meer orthodoxe stromingen. in ons eigen Nederland laat de SGP geen vrouwen toe tot de democratie in al haar facetten, zeer vergelijkbaar als u het mij vraagt. Maar inderdaad, een risico. Tijdens ons gesprek kwamen we ook tot de positie van Kopten hier in dit land. Volgens “de broer van” ligt hun werkelijke aantal veel hoger dan de 8 miljoen die je veel tegenkomt. Volgens hem is de verhouding 1 op 4 of 5, zo’n 14-18 miljoen. De cijfers zouden geheim worden gehouden, omdat fanatiekelingen geen baat hebben bij een grotere minderheid. Het zal nog wel even duren voor we weten welk cijfer klopt, men moet zich eerst veilig weten in dit land. Eind november weten we meer, de uitslagen van de eerste ronde schijnen gelijk bekend te worden gemaakt.

Er is angst voor onrust en geweld, laten we hopen dat het meevalt en mensen veilig hun stem kunnen uitbrengen. En laten we hopen dat over een paar jaar al die ruim zestig partijeen zijn teruggebracht tot een derde of zo. Met stevige, onderscheidende blokken. Zou voor ons ook niet gek zijn trouwens, die duidelijkheid.

Ik ben halverwege mijn cursussen, oplettend lezertje, en volgens mij kan ik nog steeds niet goed uitleggen waar ik heen wil met de taxi. Maar af en toe hoor ik iemand iets zeggen, en dan denk ik: ja, dat heb ik verstaan. Dus ook al gaat het langaam, ook al snapt niemand mij, toch zit er vooruitgang in. Het ligt ook aan heel kleine dingen. Even een a te kort uitspreken en je hebt het niet over slecht maar over de piramides. Vanmiddag, tijdens onze wandeling door Maadi, zagen we de vogel hierboven, de hop. Ik zag hem twee keer eerder, een maal op zee en een maal in de buurt van Sakkarra, ten zuiden van Cairo, jaren terug. Vandaag kon ik mijn medewandelaars vertellen dat het hier de hoed-hoed betrof, zijn Arabische naam.

Dat wist ik nog maar net, want vanmorgen tijdens het huiswerk draaide ik de CD met de letters en bijbehorende woorden nog eens af. Bij de hoe klank was daar de hoed- hoed. Je moet soms een beetje boffen. Men was erg onder de indruk, er was geen expat die de Arabische naam van het beestje kende. De Engelse konden we trouwens ook niet opkomen. Maar hij is wereldberoemd geworden als afbeelding op lucifers als ik mij niet vergis.

Overigens waren er in deze groene wijk, die snel gegroeid is na de oorlog, vroeger veel meer vogels. Men heeft bijgebouwd en dus veel groen gekapt. De ongediertjes werden bestreden met verdelger, ook voor de vogels slecht. Maar wie hier woont, in Maadi, is eigenlijk ver buiten Cairo. Hier geen getoeter van auto’s onder je raam, geen ezelskarretje dat oud ijzer op haalt. Hier ommuurde scholen, veel buitenlanders op straat, blonde moeders met blonde dochtertjes op de fiets. Wachthuisjes voor gebouwen met twee appartementen per verdieping. Dakterrassen met uitzicht op de piramides, als het helder is. Heerlijk rustig, zeer verleidelijk. De huren liggen hier op duizenden dollars per maand.

Ik blijf voorlopig maar even in Heliopolis, dat is nog net te doen.

Gierend van de honger stapte ik uit de metro vandaag, na een vriendelijk gesprek met een dame die mij graag wilde helpen als het nodig was. Dus telefoonnummers uitgewisseld. Ze wilde mijn lesboeken zien om een idee te krijgen van wat ik aan het leren was, en ze vond het nogal wat, want hier spreekt men geen Fusah of MSA. Een jongen die vroeg wat ik deed, vond na mijn antwoord dat ik veel te oud was om nog iets te leren, en er zijn af en toe momenten dat ik dat ook vrees, maar volgens mijn nieuwe kennis kunnen we een leven lang leren en zijn we nooit te oud. Daar houd ik me dus maar aan vast. Op de terugweg eerst een verse granaatappel gekocht, toch al weer gauw 3 LE, 45 cent. Ze zijn nogal duur. Bij een winkeltje dat sinds enkele weken actief is een vers gebakken visje gekocht, dat me erg deed denken aan de vissen in Irak. Heerlik, gezond en ik hoefde niet te koken gelukkig. Ik kreeg de menukaart mee, en ik kan voortaan bellen, dan bezorgen ze het. Onder het eten het nieuws zich zien ontvouwen. Ook een flinke vis die ze daar gevangen hebben, en de vangst gaat nog door, lijkt het.

Dagje off line geweest, oplettend lezertje. Te druk. Ja, niet alleen met school maar ook met genieten van de avonden hier. Nu er gezelschap was uit Holland, veel ‘s avonds buiten geweest, en de avonden zijn hier altijd geweldig. Al met al een drukke week, want ook het huiswerk moest gemaakt, anders krijg ik niet zo’n mooi certificaat.

Inmiddels is de temperatuur hier werkelijk heerlijk, ‘s avonds begin twintig, overdag achter in de twintig. De musea, de Piramiden, ze liggen er prachtig bij. Dus wat let u om hier nog even een weekje zon te pakken? Doet u gelijk nog iets voor de opbouw van dit land, dat voor een groot deel van zijn inkomen afhankelijk is van toerisme, De kleine verkopers leven van het beetje geld dat ze hebben, maar erg lang kan dat niet meer duren.

Dus hup, boeken die reis. Kom naar Egypte!

Terwijl we met onze vertrekkende lerares Fusah napraatten over ons verblijf hier kwam er een telefoontje: Gadhaffi zou gedood zijn. Onmiddellijk naar het restaurant en AJE gevolgd en het ziet er naar uit dat het waar is. Als dat zo is, dan is dat goed nieuws, ondanks alles. De getrouwen die het niet waagden te breken met het oude regime, in de hoop, of uit angst, dat Gadhaffi niet verdreven kon worden, kunnen nu de wapens neerleggen. Het land kan gaan werken aan een democratische toekomst, De doden kunnen begraven, de wonden van het afgelopen jaar en van de afgelopen veertig jaar kunnen helen. Een goede dag voor Libië, als hu het mij vraagt, oplettend lezertje. A. een medestudent, gelooft er niet in. Hij denkt dat er hier niets verandert en alles bij het oude blijft. Dat kan ingegeven worden door de het feit dat de Egyptische helft van zijn familie hier in compounds woont en tot de lokale 1% behoort. maar ik geloof in vooruitgang en ben er ook van overtuigd dat iedereen die te lang aan de macht blijft uiteindelijk bedrijfsblind wordt. Ook bij ons, oplettend lezertje, ze zitten ook in Europa, die zelfingebeelde halfgoden.

Dus wat mij betreft: werken aan de toekomst. Wie volgt?

Op de foto de grote vlag die net opgehangen werd toen ik op weg was naar Midan Tahrir. Die is voorlopig even trending bij de vlaggen-verkopers die hier overal zijn.

Dit beschilderde bouwseltje staat bij mij in de wijk. Geen idee waar het voor dient, maar dat de beschilderingen aan de revolutie refereren, kan niemand ontgaan. Je ziet ze veel. De Egyptische vlag is populairder dan ooit tevoren. Men gebruikt hem soms zelfs als kleding, als cape of omslagdoek. Er zijn tijden geweest dat dat niet gebeurde. Het doet een beetje denken aan foto’s van Nederland na de bevrijding.

Ik schat dat ik minstens tweemaal zo oud ben als de gemiddelde student hier op het instituut, oplettend lezertje, de meesten zijn echt niet boven de dertig. Toch heb ik hier al verschillende medestudenten de weg gewezen naar en op Twitter. Ik leg uit hoe snel het is, hoe een hashtag werkt en wie ze zouden kunnen volgen om een beetje op de hoogte te blijven in Egypte. Dat is erg grappig vind ik zelf. Wie hier de taal wil leren, is uiteraard erg gexefnteresseerd in de ontwikkelingen, die razend snel elkaar opvolgen. Zo zijn er kandidaten die zich aanmelden voor verschillende kieslijsten, en soms zijn dat bloggers of twitteraars die ik al een jaartje volg. Leuk en goed om te zien dat die mensen niet alleen actievoeren of commentaar geven, maar ook hun verantwoordelijkheid willen nemen in een nieuw democratischer bestel. Benieuwd wat er uit komt.

Ze zijn hier erg punctueel op school, als het tijd is beginnen ze, al zitten er maar twee studenten in de klas. Dus kwam ik al verschillende malen te laat. Er zitten hier een paar jongens die bovenop het nieuws zitten, net als ik. Samen discussiëren en filosoferen we over de recente ontwikkelingen hier, de Black of Bloody Sunday van vorige week. Gaat het de goede kant op, wat zat er achter die Maspiro incidenten? Waarom doet de SCAF zoiets? En dan is het tijd voor dat je het weet. U weet, ik ben een aartsoptimist, ik denk dat de geest definitief uit de fles is. Maa als ik dan in de Nederlandse krant lees dat de Tweede Kamer geen inzage wil geven in subsidiegelden, zich niet wenst te verantwoorden voor wat ze met ons geld hebben gedaan, dan denk ik: we hebben straks heel weinig been om op te staan, en kunnen ons eigenlijk het morele recht niet meer aanmeten om te oordelen over landen als dit. We weten precies hoe het moet, het ligt allemaal vast, we hebben de mond vol over de burger betrekken bij het beleid en transparantie, maar als je goed kijkt zie je dat er nog veel verborgen en troebel is. Ook bij ons dus nog heel veel ruimte voor verbetering. Als we allemaal ons best doen, oost en west, noord en zuid, arm en rijk, hier en daar, dan wordt het nog wel eens wat met de wereld.