Vis

Gierend van de honger stapte ik uit de metro vandaag, na een vriendelijk gesprek met een dame die mij graag wilde helpen als het nodig was. Dus telefoonnummers uitgewisseld. Ze wilde mijn lesboeken zien om een idee te krijgen van wat ik aan het leren was, en ze vond het nogal wat, want hier spreekt men geen Fusah of MSA. Een jongen die vroeg wat ik deed, vond na mijn antwoord dat ik veel te oud was om nog iets te leren, en er zijn af en toe momenten dat ik dat ook vrees, maar volgens mijn nieuwe kennis kunnen we een leven lang leren en zijn we nooit te oud. Daar houd ik me dus maar aan vast. Op de terugweg eerst een verse granaatappel gekocht, toch al weer gauw 3 LE, 45 cent. Ze zijn nogal duur. Bij een winkeltje dat sinds enkele weken actief is een vers gebakken visje gekocht, dat me erg deed denken aan de vissen in Irak. Heerlik, gezond en ik hoefde niet te koken gelukkig. Ik kreeg de menukaart mee, en ik kan voortaan bellen, dan bezorgen ze het. Onder het eten het nieuws zich zien ontvouwen. Ook een flinke vis die ze daar gevangen hebben, en de vangst gaat nog door, lijkt het.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s