Zo dadelijk mijn flightbag pakken, oplettend lezertje. Op zich niet zo erg, maar ik zit aan gewichtlimieten. Niet zo zeer op de heen weg, daar kun je van alles meesjouwen, dat doe ik met een commerciële vlucht. Maar ik hoop terug te kunnen met en militaire vlucht, en dan het liefst in een helikopter. Om dat voor elkaar te krijgen moet ik erg boffen en kijken of iemand zijn best voor me wil doen. Maar zo’n terugvlucht, ook in een fií wing, is zeer beperkt aan bagagemogelijkheden. En de laptop moet ook mee, het vest moet aan en de helm op  Dus eens zien hoeveel ik verder nog mee kan proppen, buiten de drie jurken en de conferentiebescheiden. Ik was aanvankelijk blij dat ik een namiddagvlucht had vanwege het werk dat gedaan moet worden. Vanmorgen kreeg ik een mailtje dat ik toch erg vroeg vertrek, dus dat wordt de hele dag wachten op de base. Gelukkig is daar een internet verbinding in de trailers. En wie weet een bezoekje aan de PX. Maar in ieder geval een heel grote bak ijs tijdens de lunch!

Sinds een paar dagen lijkt het internot probleem opgelost. Men heeft de carrier gewisseld. Onze oude frequentie zat te dicht op iets anders (al heel lang dus volgens mij, maar goed, eindelijk iemand wakker geworden). Dat zou nu over moeten zijn. Mij benieuwen hoe lang we zonder problemen kunnen internetten. Maar nu alle laptops het doen stortte een van onze grote printer/copiers in. Juist op het moment dat beide printers met sorteermogelijkheid nodig zijn om voor al onze conferentiegasten achtergrond info uit te draaien. Bijvoorbeeld de Iraakse grondwet, gauw zo’n dertig pagina’s. Verder Law 21, de Provincial Powers Act. Zo’n beetje de basis van ons werk hier. In het oude systeem hadden de Provincies geen volksvertegenwoordigers dus dat is veel nieuwe systemen en kennis delen. Daar zijn amendementen op gekomen, die ook allemaal gekopieerd moeten worden. Law 21 en de daarin bedoelde decentralisatie staat namelijk onder druk en is dus het onderwerp van de conferentie. We heden een geolied machientje van twee ijverige mannen die productie draaiden, maar daar kwam nu een kink in de kabel, dus wordt er met de hand gesorteerd. Daar werd A niet blij van. Geprobeerd de IT jongens er van te overtuigen dat het morgen gerepareerd moet zijn. Of dat lukt valt nog te bezien. Een van onze procuristen moest hals over kop naar Bagdad afreizen vanmorgen omdat ergens reserve-onderdelen voor nodig zijn. Ik vermoed voor de generator, want die viel de afgelopen twee dagen nogal wat uit. Dus als hier ook een onderdeeltje voor nodig is dat hier niet verkrijgbaar is, duurt het nog even voor alles weer draait. Zo blijf je lekker bezig natuurlijk.

Understanding Arabs, de titel van een boek wat ik bij een collega op een stapeltje zag liggen. Interessant, die doet tenminste moeite te snappen waar hij terecht is gekomen. Nou ja, gelezen was het boek nog niet uiteraard, maar de gedachte is ook wat waard. Vaak gaat men hier er van uit dat er maar een manier is waarop zaken gedaan kunnen worden: de Amerikaanse manier. Meestal is dat ook wel een goede manier, lekker duidelijk en snel. Maar het past hier vaak slecht in bestaande structuren en culturen, en veranderingen gaan altijd langzamer dan gewenst. In zo’n omgeving is het al mooi als iemand van te voren de moeite nam zo’n boek aan te schaffen. Is dan ook een collega die het met de lokale collega’s goed kan vinden en overal over de wereld vrienden heeft. Niet altijd vanzelfsprekend. Ik hoorde ook al iemand zeggen: "Kan me niet schelen hoe ze het hier normaal gesproken doen, wij betalen dit project. Ze doen het maar". Tja, je valt een land binnen, legt hier en daar wat plat, vernietigt de bestaande structuren en wil iets nieuws op zetten. Je noemt het hulp en zegt; wie bepaalt betaalt. Interessant inzicht wel. Dan maar liever iemand met zo’n (ongelezen) boek op zijn nachtkastje. Overigens ben ik er net in begonnen. Leek me wel een aardige aanvulling.

Collega S ging een weekje naar Kerada. SMEs of wel Subject Matter Experts doen dat met enige regelmaat. Er worden daar workshops gegeven die onze lokale staf trainen op de volgende stappen in het werkplan. We willen natuurlijk wel in alle provincies de zelfde inzet als het kan. Mij is het nog niet eerder gelukt om naar Bagdad te komen, ik had geen badge en had geen eigen afdeling. Dat is veranderd, ik heb nu beide, en volgende  week mag ik dus ook een paar dagen naar het centrum van de macht. Maar goed, collega S dus. Een vrolijke Yankee, die hier al meer dan twee jaar zit in Irak. Wetend dat hij altijd boodschappen doet vroeg ik hem een aapje voor mij mee te nemen. Was vroeger een vaste vraag aan iedere Nederlandse zeeman die het zeegat uit voer. Er zijn uiteraard geen aapjes in Bagdad,i k heb ze ook niet als speelgoed gezien dus het leek een vrij risicoloze vraag. We hadden een paar maal Skype contact over werkzaken en ieder gesprek eindigde ik met de oproep om toch vooral dat aapje niet te vergeten. Vanmiddag was S back on base en hij had een monkey mee. Twee doosjes met daarin een armband en een halsketting. Echt kamelenbot hoopte hij. Nou daar hoeft hij niet bang voor te zijn, zolang ze het niet proberen te verkopen als ivoor klopt dat wel. Kamelen genoeg in deze contreien. Een leuke ketting en armband, een leuk gebaar. Hij heeft ook nog voor mij gewinkeld, ik heb nu een externe harddrive van 500GB. Hoorde namelijk van een collega in Bagdad die 1000 films opgeslagen heeft. Die ga ik rippen! Die harddrive heb ik natuurlijk wel betaald, dat begrijpt u, oplettend lezertje.

Kijk, daar zitten mijn oplettende lezertjes. Die roze: geen idee! Maar die groene dat is vriendin I in haar caravan. En die licht blauwe is Michiel Driebergen, Standplaats Lemberg. Ook de moeite van het lezen waard.

Voor mijn deur hangt een vliegengordijn, voor mijn raam dat tegenwoordig regelmatig openstaat zit gaas. Toch zat er gisteravond een sprinkhaan op mijn bed. Een kleintje, niet zo’n engerd als vorige keer in mijn badkuip, die had rare sprieten. Dit was er een van het soort dat we vroeger zomers in de tuin vingen. Doodleuk op mijn lakentje. Vastgelegd voor het nageslacht. Vandaag weet ik het zeker: hij komt uit het bos van Eekhoorn en Mier, dat bos waar Toon Tellegen zo mooi over schrijft. Ik kreeg zojuist een bericht van vriendin H, zij kende deze sprinkhaan. Zo zie je maar, uit het oog maar niet uit het hart. Alle middelen worden ingezet om contact te houden, zelfs de Sprinkhaan uit het Tellegenbos.

PS Dat wordt weer geen Zilveren Camera dit jaar.

Ik roei graag, oplettend lezertje. Ben zelfs lid van een heuze roeivereniging RV De Kop. Roeide vlak voor vertrek mijn eerste wedstrijd. Buiten competitie geloof ik, we waren het enige gemengde team in die klasse. Een of twee keer per week heerlijk op het Oude Veer in Anna Paulowna onder de Hollandse luchten genieten van het bewegen, het water en de natuur.

Hier is dat allemaal niet mogelijk, dus hoopte ik in de gym op een roeimachine. Die was er niet, en die zou er ook niet komen, te duur in dit traject van het contract. Geprobeerd of er nog iets te regelen was met een kleiner en goedkoper modelletje. Dat viel niet mee, niemand had interesse, de heren heffen gewicht en lopen band. Net toen ik er niet meer in geloofde, werd er een roeier besteld. Niet zo’n echte dure, het zou een glider worden. Gisteren werd hij geleverd. Voordeel van het apparaat: als ik nog iets dikker word pas ik er niet meer tussen, dus dat is een aardige motivator. Nadeel is: de beweging gebruikt wel een groot deel van de spieren die je bij roeien gebruikt, maar het is een andere dan in een echte roeiboot. Een gegeven paard maar niet in de bek kijken en lekker elke dag een half uurtje doen als of. Zodat ik er tussen blijf passen in ieder geval en de spieren niet tot pap worden. En dat terwijl de Shat Al Arab hier op spitting distance ligt. Zucht.

Buiten zitten wordt steeds leuker. Het enige jammere is dat de zon onder is op het moment dat wij ons kantoor verlaten. Maar de avonden zijn nu heerlijk. Er is dus een terras gecreëerd. Weliswaar net aan de verkeerde kant van het restaurant, maar toch. Buiten ontbijten en buiten dineren behoort nu tot de mogelijkheden. En buiten met een (alcohol vrij) drankje de dag doorspreken zoals deze PSD-ers doen, is nu ook een optie. Ik hoop dat u ze niet herkent, dan heb ik een probleem.

Onrust op de gang vanavond terwijl ik naar een film zat te kijken. Geroep, gepraat, geloop. Deze gang is overwegend rustig dus ik zat met gespitste oren. Een klop op de deur. Vanwege de hitte ben ik niet in een toestand om de deur direct op te doen, maar ik heb gelukkig wel een simpel overgooi gewaad, ooit meegenomen uit Egypte. Het deed nu goed dienst. Niet de inleiding van vorige keer, of ik maar als de sodemieter helm en vest aan wilde trekken, wilde pakken waar ik erg prijs op stelde en naar de hal wilde gaan voor begeleiding naar de safe room. Er was een incident bij de poort. Grabbag weer gepakt, mijn camera en Ipod en een losliggende portemonnee in de grabbag en gaan. Duidelijk alerte PSD-ers, veel voelbare spanning, een poort die gesloten werd en een mannetje er bij, drukte in de safe room en het afroepen van namen. We zetten maar weer de stoeltjes uit, en bereidden ons voor op een warme avond. Ik zat nog niet of D, onze cockney meldde zich over de portofoon: It is now been confirmed: the shooting was for a wedding! Opluchting en gelach. We mochten allemaal weer terug naar ons kamertje. Het was een goede oefening, we bedankten onze bewakers uitvoerig voor de moeite en het alerte optreden. Die Egyptische jurk hangt nu aan het haakje naast de helm. Je hebt ze hier toch vaker en sneller nodig dan je denkt. Ik heb nu wel het laatste stuk van de film gemist.