e-shoppen

Nou, ik ben los hoor, oplettend lezertje. Mijn eerste E-bay bod gelijk al binnen gehaald. Gelijk op nog vier antieke boeken over het midden oosten geboden. Ik hoop niet dat ik ze allemaal win, zo goed verdient het nou ook weer niet. Maar sinds ik hier ben heb ik al heel wat aangeschaft via internet. Thuis niet echt nodig, je gaat even heen, maar hier toch een mooie uitvinding. Schoenen voor een collega, boeken vanuit heel de VS voor een zacht zeeprijsje, work-out spullen, magneten, mijn schattige I pod touch en zijn hele bijbehoren, en als toetje een Apple Mac Pro. Over mijn vakantie maar niet te spreken. Allemaal via de computer of met af en toe een mobiel gesprekje. Als ik nu maar niet verslaafd raak!

Terwijl ik dit bericht schrijf, luister ik via Itunes (ook met de visacard betaald) naar Adamo, een jeugdliefde, die het nummer Inch Allah zingt. Helaas nog steeds actueel en niets aan zeggingskracht verloren.

Code of Coduct

Van de week zocht ik M, om te vragen naar wat lokale ontwikkelingen. M. is nogal slim namelijk, en weet alles van de lokale politiek, waar hij ook over publiceerde. Maar M. zat niet op zijn plek, hij zou wel in het kantoor hier naast zitten bij de collega's D en A en M. Maar ook daar gaapte een gat. Een derde kantoor was zelfs op slot. Waar zaten ze toch? Boven in een vergaderruimte dus, in het halfdonker. Wat deden ze daar? Ze volgden de Code of Conduct cursus. Wat er van je baas wel en wat er van je baas niet mag. Er heeft zich een incident voorgedaan een aantal weken geleden met zeer gewaardeerde topmedewerkers die een eigen bedrijfje begonnen, en gelijk meedongen naar een klus die hun werkgever ook uitvoerde. Dat betekende een overhaast afscheid van de zeer gewaardeerde medewerkers. Een gevoelige aderlating volgens mij, dus nu wordt als een speer iedereen weer een keer door zo'n cursus heen gejaagd vermoed ik. Ikzelf deed als de PC integriteitcursus. Echt grappig. Ik mocht voor mezelf een diploma uitprinten als ik schriftelijk met de hand op mijn hart wilde beloven dat ik de hele cursus echt begrepen en gevolgd had. Nu dat doe je natuurlijk, oplettend lezertje, zo'n certificaat ligt nu ergens tussen de papieren, als herinnering voor later. De cursus van vanmiddag was gelukkig tweetalig dus ben ik er even bij gaan zitten, want je steekt er altijd wat van op. In dit geval het Arabische woord voor roddel, altijd handig om te weten. En de kennis dat mijn huidige werkgever het niet leuk vindt als ik er een baantje bij neem bij een gelijksoortig bedrijf, een gekozen politieke functie heb of materiaal voor dit bedrijf vervaardigd gebruik voor een ander bedrijf. Maar zoiets had ik zelf al bedacht.

Badge II (eigen foto's)

P8160008 Vandaag voor de tweede keer naar de base voor de badge. It never rains but it pours, zeggen de Engelsen in zo’n situatie. Vanwege gedoe een andere route heen, er waren weer roadblocks hier en daar. Dus nieuw uitzicht, het kon niet op. Vanwege de inslagen gisteren waren de controle’s op de base weer wat ingewikkelder geworden, dus hier en daar wachten en de temperatuur was daar eigenlijk niet geschikt voor. Na weer een lunch op de DFAC (weer aardbeienschepijs) en een tijdje in een trailer weer allerlei foto’s en vingerafdrukken te hebben laten nemen kwam iemand er achter dat er een nummer op mijn aanvraag niet overeenkwam met een nummer op een ander belangrijk document. En dus geen badge. Ik stond daarin gelukkig niet alleen (want wel lichtelijk gexefrriteerd hierdoor), want de collega die samen met mij voor een vernieuwde badge op ging had ongeveer hetzelfde probleem. Zoek nu maar eens uit wie er wanneer  wat verkeerd heeft gedaan, ik denk niet dat we daar ooit een goed antwoord op krijgen. Dus morgen een mailtje er uit om er voor te zorgen of er een nieuwe aanvraag gedaan kan worden. Als we snel zijn, kan het binnen dertig dagen zonder weer alle vingerafdrukken, iris scans  en mugshots. En als het niet meezit dan niet en dan mogen we nog een keer het hele circus doen. Het mooiste was de ambtenaar die mij na die hele misser van harte welkom heette in Basrah, dat deed hij bij iedereen die zijn card kwam halen. Vertelde hem dat ik er al drie maanden was, de grapjurk! Er zijn hier mensen die mij proberen duidelijk te maken dat zo’n badge toch eigenlijk niet zo veel meer voorstelt (omdat de Amerikanen aan het terug trekken zijn), maar dat zijn voornamelijk mensen die die badge zelf wel hebben en bovendien kunnen gaan en staan waar ze willen omdat ze de post moeten doen of zo iets. Ik ga maar eens zien morgen hoe ver we komen in de tweede poging. Immers, opgeven kun je altijd nog. Als troost vandaag twee foto’s die gisteren niet wilden pakken.

P8160015

Badge (eigen foto's)

P8160009 Vandaag naar de basis voor mijn badge. Vanwege allerlei bureaucratisch gedoe werden we niet door onze eigen PSD-ers gereden, maar door een Amerikaanse out-fit. Die verontschuldigen zich voor alles. Andere route, andere poort, 2 minuten oponthoud, iets vergeten: uitgebreide excuses. Ja, mij maakte een omweggetje na bijna drie maanden binnen de muren natuurlijk niet uit, ik vond het prima. Kon ik met eigen ogen van dichtbij de huizen onder de daken zien die ik anders alleen van het dak af kende. Door de omweg kwamen we vlak lang de haven, zag ik dat schip met slagzij eens uit een andere hoek. En ja, inderdaad, dat was de moskee, waarvan wij alleen de spits met de groene neonverlichting zien ’s avonds. De stalletjes met de watermeloenen, de winkels met van alles en nog wat, de posters voor verloren imams, jongetjes met ezelkarretjes, mensen wachtend op de bus. En overal wachtposten, checkpoints, pantserauto’s met de deuren open, pantserauto’s met de deuren dicht. Langs een ministerie, langs een ziekenhuis, een pretpark. Als een spons die drie maanden in 49 graden heeft gelegen zoog ik de omgeving op. Jammer dat de achterste ramen van deze auto’s zo donker waren. Op de base wel drie keer in hetzelfde kantoor geweest om er voor te zorgen dat, nu ik er toch was, ik ook de PX en de D-FAC in mocht. De grote attractie hier. Je moet er wat voor over hebben, onder andere alle vingerafdrukken, je handafdrukken, de zijkant van je handafdrukken en je irisscans laten nemen, maar dan mag je ook binnen in La La land. Mijn hele boodschappenlijstje afgewerkt en al die dingen die je niet nodig hebt, of waarvan je niet weet dat ze er zijn meegenomen. De fiets en de auto en het nieuwe vloerkleed heb ik niet gedaan, de massage stel ik uit tot een later keer en de kapper doe ik nu maar niet, maar het was toch even een leuke afleiding.  En ik weet nu ook weer hoe heet heet is, we hebben dezer dagen zuiden wind, dus alhoewel het vanochtend eigenlijk nog koel was stond het water ons in de nek van de relatieve vochtigheid, die de hele dag hoog bleef. We hebben wat afgesjouwd daar. Er staan daar dus heel veel mensen ’s morgens in de rij om buiten aan het werk te gaan, bij deze temperaturen, en dan ook nog Ramadan, niet drinken in deze hitte. Na een lunch met heel veel aardbeienschepijs met slagroom toe, met drie plastic tasjes vol weer vertrokken halverwege de middag. Heb ik nu die badge? Nee, dit was stage een, ik moet ooit nog een keer, en als het meezit heb ik hem volgende maand.

Toen we thuis waren belde een van onze collega’s die daar wacht op zijn vliegtuig: vier mortier granaten ingeslagen op de base. Dat heb ik dan weer gemist.

 

Draden

302402-thumb De wereld is een dorp, je hoort de uitdrukking regelmatig. Dat is natuurlijk ook omdat het steeds meer bewaarheid wordt. We hebben allemaal voorbeelden van vrienden die elkaar in een ver buitenland treffen op dezelfde plek. We kennen alles en iedereen in de omgeving, we weten wat er in de wereld speelt. Ik ben allang niet meer verbaasd. Maar toch, af en toe is er een ontmoeting of bijna ontmoeting die laat blijken dat we allemaal met elkaar verbonden zijn. We weten het alleen niet. Vanmiddag in diep gesprek met M, de journalist/schrijver met vier boeken op zijn naam. Ik leer hem wat Engelse uitspraak en hij vertelt mij over zijn land. Typisch voorbeeld van twee vliegen. We hadden het over de krant waarvoor hij schrijft en ik vroeg hem of hij ook Al Sabah Al Jadeed kent. Jazeker die krant kende hij heel goed, en de hoofdredacteur kent hij ook, die had hij een paar maal ontmoet tijdens congressen en workshops in het Noorden. Ishmael? Ja Ishmael, die met de Nederlandse vrouw, Anna. Inderdaad, en die Nederlandse Anna, die zelf ook journaliste is, is de vrouw die mij een dag lang heeft bij gepraat over dit land, kort voor mijn vertrek. Dat zijn de draden waar ik erg van kan genieten. Daarna, in het kader van de onderbroken internet verbinding en het feit dat de collega’s collectief blijven hangen na kantooruren, nog even langs bij S, die mij zijn foto’s van Egypte wilde laten zien. Tijdens een 14 daagse workshop in Cairo hadden ze ook wat uitstapjes gemaakt naar de geijkte punten. De piramides, het museum, de televisietoren. Wanneer was dat? Begin oktober 2005. Dezelfde week dat ik daar met mijn zusje en haar gezin rondliep. Zijn we elkaar gepasseerd bij de Piramide? Stonden we naast elkaar in de rij voor een kaartje bij het museum? Ik zei het al, de wereld is een dorp.

Hoop

1216287257VM536T Afgelopen week kreeg ik een gewetensvraag van een van onze zeer slimme medewerkers, een jonge kerel die volgende maand met een beurs naar Engeland gaat. Wat zou ik doen, als ik in Irak woonde, en geconfronteerd zou worden met hun regering? Wat moeten ze doen om hun regering zover te krijgen dat ze eens gaan regeren, in plaats van een gevecht om de macht te houden en het volk in de kou (of hier: de hitte) te laten staan? Hoever moeten ze gaan om echt verbeteringen te krijgen in dit land? Zou ik hier blijven? Denk er maar eens over na oplettend lezertje. Het is de vraag die te vergelijken is met die we onszelf in Nederland allemaal wel een gesteld hebben (hoop ik): wat zou ik hebben gedaan in Nederland 40-45? Niets, overleven en wachten tot het overgaat? Heulen met de bezetter? In verzet gaan en mensen verbergen met gevaar voor eigen leven? We willen graag denken dat we die laatste keuze zouden hebben gemaakt. Maar doen we het ook als het zo ver is? Deze mannen kennen collega’s die inderdaad tegen politici vertelden wat ze dachten, en ik heb het dan over ná 2003. En voor velen van hen is dat fataal geworden, ze zijn omgebracht. Doe je het dan toch? Ik heb ze eerlijk geantwoord dat ik hoopte dat als ik in Irak zou zijn geboren de kans groot zou zijn geweest dat ik of dood, of in het buitenland had gezeten voor 2003. Maar weten doen we het pas als we er voor staan. Ik heb ze ook verteld dat een regering of parlement die door het volk is gekozen ook alleen door eigen bevolking weer naar huis moet worden gestuurd. Hoe meer mensen zich er mee bemoeien, hoe erger het wordt. En ik zie de wanhoop. Ze willen iets doen, ze weten wat er moet gebeuren, en als ze de macht hadden van de religieuze leiders die ze overigens zo trouw mogelijk volgen, dan zouden ze inderdaad de mensen zeggen dat ze moeten duwen en trekken aan dat onverzettelijk machtsblok dat de vooruitgang hindert.

Maar die macht hebben ze niet, nog nietx85

Perfide

Ik heb me gisteren door een van onze legal eagles uit laten leggen hoe de bomaanslag heeft plaatsgevonden afgelopen zaterdag op de markt hier. Daar heeft echt iemand over nagedacht. Je neemt een druk kruispunt in een drukke winkelwijk, op het moment dat het daar erg druk is. Je laat enkele tientallen meters voor het kruispunt in één straat een bom afgaan. De overlevenden rennen van de bom weg, velen naar het al drukke kruispunt. Op het moment dat ze daar aankomen gaat er kort op de hoek van de straat links van de vluchters de tweede bom af. Wie dat overleeft en nog kan lopen keert zich om en rent de ander kant op, de derde arm van de kruising op, en daar gaat dus iets later de derde bom af. Chaos compleet, vluchtwegen op een na afgesloten. In die wijk, binnen de cirkel van die drie bommen staat een groot gebouw, iets van de weg af. Wat doe je als je zoiets mee maakt? Je vlucht zelf of brengt anderen zo’n groot gebouw binnen. Dus daar ging aan het eind van de serie de vierde bom afx85

Ook doordacht: Je bestormt een huis, schiet de volwassenen overhoop, en je zegt de twee overlevende kinderen van 10 en 12 naar de legerpost dicht bij te rennen voor hulp. Die doen dat. Acht soldaten rennen het huis binnen, wat op dat moment explodeert. Elf doden, en twee ouderloze en dubbel getraumatiseerde kinderen.

Het kan me niet schelen waar je voor vecht en wie je bent, voor wie je wel of niet in gebed schiet en wat je denkt anderen te kunnen verwijten, maar wie dit uitdenkt is te slecht om te branden.

In datzelfde patroon valt de aanval op verkeerspolitie: je wilt totale chaos en zelf kunnen gaan en staan en rijden waar je wilt.

Ze planten de vlag van de haat nog dieper in een land waar die vlag al zo stevig staat dat het de eerste generatie wel niet meer goed zal komen.

 

 

Granaat

P8110002 Hoeveel Midden-Oosten kun je op een dag verdragen? Na een dagje vasten smaakte het citroensap (uit een pak) en de verjaardagstaart voor een collega uitstekend. Maar het mooiste was het verse fruit dat er gisteren in de koeling lag. Daar lagen namelijk verse granaatappels, super rijp. Als u ooit een de verhalen van Duizend-en-een-nacht gelezen hebt (ik heb er ruim 600 achter de rug, volgend jaar de rest), dan weet u hoeveel die voorkomen in die verhalen en vergeleken worden met paradijselijk fruit, te vinden in de tuinen van de grote heersers. Er stond niet bij hoe ze ze aten.
Het is namelijk een raar fruitje, met ongeveer meer pit dan vruchtvlees. Doe dat maar eens beschaafd, al die vele tientallen  pitjes. Maar ik heb het nog eens nagevraagd, je moet ze niet pellen, je moet er een snee in geven en dan de pitjes in de schil uitpersen en het sap opslurpen. Ook niet iets dat een beetje beschaafd te doen is in gezelschap. Dus nu heb ik nog zo’n granaatappeltje hier op mijn kamer liggen. Die ga ik vandaag  dan maar eens op originele wijze soldaat maken. Want ze smaken heerlijk!

Ramadan kareem

Ramadan Nog een half uur en dan zit mijn losse dagje vasten er op. Viel het mee, ja het viel mee, maar dat glaasje sap straks zal er wel in sissen. Eén dag is dus goed te doen, maar dertig dagen, dat is zwaar weet ik uit een ander werkverleden met islamitische collega's. Sommigen zag je aan het eind echt afpeigeren. De collega's mogen wat eerder naar huis dezer dagen en leveren een lunch uur in. Gisteren vertelde men nog dat ze eigenlijk helemaal niet eerder naar huis wilden, omdat blijven werken het denken aan eten en drinken verdringt. Maar na tweeen werd het toch snel rustig. Vooral het halverwege de nacht je bed uit om te eten gaat opbreken, dus er is al iemand boven zijn bureau in slaap gevallen vanmiddag. Het einde van de Ramadan en het Idul Fitri zal ik hier helaas niet meemaken,dan zit ik in het buurland. Eens kijken of ze er daar ook een mooi feestje van maken.

 

Overigens, het mooi plaatje bij deze log vond ik via google, en waar denkt u stond het op het blog, met een zeer goede en uitgebreide uitleg over de Islam, inclusief over hoe je moet bidden? Whitepower. Ja je verzint het niet, maar zij kennelijk wel. Slimme jongens.