Geland (21/08)

P8200010 Net op het moment dat ik mijn laptop op het Internet had aangesloten en mijn blogje klaar was om op te laden, was de accu leeg. Aansluiten van mijn Hollandse stekker kon niet en de omvormer zit in mijn badkamer in Basrah voor mijn elektrische tandenborstel. Dus u en ik hadden pech, oplettend lezertje. Heb je wat te melden, kun je het web niet op. Ontbeten met verse vijgen in het Intercontinental, koffers in de taxi en ruim op tijd weer op het vliegveld. De dadels die ik heb meegekregen zorgen voor zoveel overgewicht dat mijn handkoffertje moet worden ingecheckt en betaald. De dadel wordt duur betaald.  Tijdens het wachten gekeken naar de mensen uit oost en west. Van spaghettibandjes en korte broek tot tulband en Niqaab, het loopt hier allemaal ontspannen door elkaar. Mijn Ipod doet goede dienst, met een kopje thee het journaal van de afgelopen week bekeken, dan ben ik weer bij. In het vliegtuig naar On the Waterfront gekeken (nog steeds een goede film) en Ghostwriter. Interessante, goed gebrachte thriller, met een slecht eind voor de verandering. Voor je het weet hang je boven Amsterdam en zie je de Tall Ships op het IJ. De producente van ZomerNachten zou me opwachten, maar Joga is nergens te bekennen. Wat nu, met een lege laptop (waar het telefoonnummer in zit) en een mobieltje dat alleen in het Midden Oosten te gebruiken is. Gelukkig heeft het TU Delft een ontvangstbalie voor studenten, en die lenen mij prik. Met mijn laatste 50 cent op mijn pinpas bel ik Joga, die net uit de trein komt. Waren we het tijdverschil vergeten, dus ik kwam een uur vroeger aan dan we dachten. Kennisgemaakt in het echt, gekletst onder het genot van een kop thee met chocoladetaart en dan naar de autoverhuur. Allemaal goed gegaan en in een paar minuten rijd ik weer op de snelweg in een klein zwart autootje. Overal vlakke groene velden, groene bomen, wolkenluchten en frisse wind. Voor je het weet sta je weer op je eigen oprit. Onderweg gekeken met de ogen van mijn collega’s uit Irak: daar staan die windmolens waar ze zo veel belangstelling voor hebben, de oude en de nieuwe, hé er bloeien hier weer bloemen in ons dorp, zantedeschia’s dit keer, dat verlengt het seizoen met kleur op de velden.

Een leeg huis, een volle tuin (ik had een tuin zonder gras, maar nu groeit het er volop) en een zusje dat blij is dat ze meer weer ziet. De week thuis kan beginnen.

Amman (20/08-eigen foto's)

P8200016 Wat een ellendig leven heb ik toch, oplettend lezertje. De donderdag dineer je in Irak in een compound. De vrijdag dineer je bij zonsondergang aan de Dode Zee in Jordanië en als het een beetje meezit eet ik morgenavond thuis in Den Helder. Met 24 uur oponthoud in Amman dacht ik er maar het beste van te maken, dus in het hotel om advies gevraagd. Een tochtje naar de Dode Zee werd me aanbevolen. Water! Dat leek me wel wat na drie maanden woestijnhitte. Dus uit de reiskleren die konvooivaardig waren, zomers kleedje aan en weg. Met een chauffeur die in de tijd dat het nog echt gevaarlijk was in Irak tolk was voor de US Marines. Zijn accent was er naar. Omdat het zo onvoorbereid was, had ik natuurlijk nauwelijks in de gaten wat me te wachten stond maar Nader  wist dat gelukkig heel goed. Jericho zien liggen, de berg Nebo waar Mozes het beloofde land zag, Jeruzalem aan de overkant. En uiteindelijk waren we dan vanuit de heuvels op zeeniveau. En, vreemd genoeg als je het meemaakt, daarna flink de heuvels af, zo’n 400 meter, naar de diepste plek op aarde (oceanen uitgezonderd). Een vreemde ervaring, die dode zee, ik drijf al bijna in de badkuip, dus hier kon ik mezelf nauwelijks zo houden als ik wilde. Als ik rechtop in het water stond , wat gezien de warmte van de toplaag wat koeler was, dan stond ik als een dobbertje tot borsthoogte. Probeer dat eens in het zwembad, dan sta je tot je neusgaten ongeveer. Daarna nog even een modderbad, dus ik heb nu een zijdezacht velletje. In de schaduw en de wind liggen luisteren naar het geluid van de golfjes op het strand. Dat was lang geleden. Daarna nog een uurtje in het zwembad. Volgens mij kon je me uit zien zetten als een spons. Met Nader de vasten gebroken, een Jordaanse maaltijd met lamsvlees en heerlijke toetjes gegeten en op de terugweg naar het hotel (lichtjes van Jeruzalem en Jericho dit keer) nog even naar een beroemde souvenirwinkel. Je vrienden moeten er immers ook iets van over houden. Levensgevaarlijk terrein als je drie maanden in een land hebt gezeten waar winkelen niet aan de orde was. Heb me enigszins in kunnen houden. Ja, niet helemaal natuurlijk. Geen idee hoe ik morgen de koffer dicht krijg, ik heb voor de dadels al overgewicht moeten betalen in Irak, dat wordt morgen wat. Tot overmaat van ramp brak de porter de handgreep van mijn Samsonite, ik dacht dat dat niet kon. Dus in de week thuis ook nog een nieuwe koffer aanschaffen. En hij was pas 20 jaar oud of zo.

En nu ben ik gevloerd, van het reizen, van het drijven en van het zwemmen. Maar wat een ervaring om weer in het zonnetje buiten te kunnen zitten, het was hier maar 40 graden!

P8200027

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik sta hier niet in het water, ik drijf hier in het water als een dobbertje!

Afsluiten

Met een beetje persen het laatste stuk werk gedaan gekregen zodat een collega er nog even naar kon kijken. Die vond 17 pagina's wel erg veel, dus dat had ik over kunnen slaan. Maar in ieder geval liggen er nu drie stukken bij de vertaalafdeling klaar. In de hoop dat ze bij terugkomst vertaald zijn naar het Arabisch, zodat we de volgende stap kunnen zetten. Vanwege de twee dagen naar de base werd de tijdsdruk wel hoog. Maar gelukt, dus met een tevreden gevoel straks drie weken verlof of R&R zoals dat hier heet. Klinkt ook gelijk veel interessanter, vindt u niet oplettend lezertje?

Omdat mijn laptop voor twee uur vanmiddag ingeleverd moest worden, bleef er na die tijd niet veel te werken meer over. Wat collega's langs gegaan om tot ziens te wensen, en die hopen allemaal dat ik veel plezier heb, heel blijf en weer terug kom, dat laatste is niet meer zo vanzelfsprekend nu de laatste verlofganger twee dagen voor terugkomst ontslag nam, om gezondheidsredenen. Er is een stortvloed van dadels binnengekomen, die moeten allemaal mee naar Holland, dus dat overgewicht gaat zeker lukken.

Straks nog even een weegschaal zien te pakken te krijgen, de laatste spullen in de koffer en dan een rustige avond. Omdat ik de komende dagen op reis ben, kan ik geen blogjes garanderen, vandaar dat u er vandaag twee krijgt. Maar uiterlijk zondag ben ik hier weer terug. De rest gaat via de sociale media als Twitter en Facebook met mijn I pod. Waar heb je zo'n ding anders voor?

e-shoppen

Nou, ik ben los hoor, oplettend lezertje. Mijn eerste E-bay bod gelijk al binnen gehaald. Gelijk op nog vier antieke boeken over het midden oosten geboden. Ik hoop niet dat ik ze allemaal win, zo goed verdient het nou ook weer niet. Maar sinds ik hier ben heb ik al heel wat aangeschaft via internet. Thuis niet echt nodig, je gaat even heen, maar hier toch een mooie uitvinding. Schoenen voor een collega, boeken vanuit heel de VS voor een zacht zeeprijsje, work-out spullen, magneten, mijn schattige I pod touch en zijn hele bijbehoren, en als toetje een Apple Mac Pro. Over mijn vakantie maar niet te spreken. Allemaal via de computer of met af en toe een mobiel gesprekje. Als ik nu maar niet verslaafd raak!

Terwijl ik dit bericht schrijf, luister ik via Itunes (ook met de visacard betaald) naar Adamo, een jeugdliefde, die het nummer Inch Allah zingt. Helaas nog steeds actueel en niets aan zeggingskracht verloren.

Code of Coduct

Van de week zocht ik M, om te vragen naar wat lokale ontwikkelingen. M. is nogal slim namelijk, en weet alles van de lokale politiek, waar hij ook over publiceerde. Maar M. zat niet op zijn plek, hij zou wel in het kantoor hier naast zitten bij de collega's D en A en M. Maar ook daar gaapte een gat. Een derde kantoor was zelfs op slot. Waar zaten ze toch? Boven in een vergaderruimte dus, in het halfdonker. Wat deden ze daar? Ze volgden de Code of Conduct cursus. Wat er van je baas wel en wat er van je baas niet mag. Er heeft zich een incident voorgedaan een aantal weken geleden met zeer gewaardeerde topmedewerkers die een eigen bedrijfje begonnen, en gelijk meedongen naar een klus die hun werkgever ook uitvoerde. Dat betekende een overhaast afscheid van de zeer gewaardeerde medewerkers. Een gevoelige aderlating volgens mij, dus nu wordt als een speer iedereen weer een keer door zo'n cursus heen gejaagd vermoed ik. Ikzelf deed als de PC integriteitcursus. Echt grappig. Ik mocht voor mezelf een diploma uitprinten als ik schriftelijk met de hand op mijn hart wilde beloven dat ik de hele cursus echt begrepen en gevolgd had. Nu dat doe je natuurlijk, oplettend lezertje, zo'n certificaat ligt nu ergens tussen de papieren, als herinnering voor later. De cursus van vanmiddag was gelukkig tweetalig dus ben ik er even bij gaan zitten, want je steekt er altijd wat van op. In dit geval het Arabische woord voor roddel, altijd handig om te weten. En de kennis dat mijn huidige werkgever het niet leuk vindt als ik er een baantje bij neem bij een gelijksoortig bedrijf, een gekozen politieke functie heb of materiaal voor dit bedrijf vervaardigd gebruik voor een ander bedrijf. Maar zoiets had ik zelf al bedacht.

Badge II (eigen foto's)

P8160008 Vandaag voor de tweede keer naar de base voor de badge. It never rains but it pours, zeggen de Engelsen in zo’n situatie. Vanwege gedoe een andere route heen, er waren weer roadblocks hier en daar. Dus nieuw uitzicht, het kon niet op. Vanwege de inslagen gisteren waren de controle’s op de base weer wat ingewikkelder geworden, dus hier en daar wachten en de temperatuur was daar eigenlijk niet geschikt voor. Na weer een lunch op de DFAC (weer aardbeienschepijs) en een tijdje in een trailer weer allerlei foto’s en vingerafdrukken te hebben laten nemen kwam iemand er achter dat er een nummer op mijn aanvraag niet overeenkwam met een nummer op een ander belangrijk document. En dus geen badge. Ik stond daarin gelukkig niet alleen (want wel lichtelijk gexefrriteerd hierdoor), want de collega die samen met mij voor een vernieuwde badge op ging had ongeveer hetzelfde probleem. Zoek nu maar eens uit wie er wanneer  wat verkeerd heeft gedaan, ik denk niet dat we daar ooit een goed antwoord op krijgen. Dus morgen een mailtje er uit om er voor te zorgen of er een nieuwe aanvraag gedaan kan worden. Als we snel zijn, kan het binnen dertig dagen zonder weer alle vingerafdrukken, iris scans  en mugshots. En als het niet meezit dan niet en dan mogen we nog een keer het hele circus doen. Het mooiste was de ambtenaar die mij na die hele misser van harte welkom heette in Basrah, dat deed hij bij iedereen die zijn card kwam halen. Vertelde hem dat ik er al drie maanden was, de grapjurk! Er zijn hier mensen die mij proberen duidelijk te maken dat zo’n badge toch eigenlijk niet zo veel meer voorstelt (omdat de Amerikanen aan het terug trekken zijn), maar dat zijn voornamelijk mensen die die badge zelf wel hebben en bovendien kunnen gaan en staan waar ze willen omdat ze de post moeten doen of zo iets. Ik ga maar eens zien morgen hoe ver we komen in de tweede poging. Immers, opgeven kun je altijd nog. Als troost vandaag twee foto’s die gisteren niet wilden pakken.

P8160015

Badge (eigen foto's)

P8160009 Vandaag naar de basis voor mijn badge. Vanwege allerlei bureaucratisch gedoe werden we niet door onze eigen PSD-ers gereden, maar door een Amerikaanse out-fit. Die verontschuldigen zich voor alles. Andere route, andere poort, 2 minuten oponthoud, iets vergeten: uitgebreide excuses. Ja, mij maakte een omweggetje na bijna drie maanden binnen de muren natuurlijk niet uit, ik vond het prima. Kon ik met eigen ogen van dichtbij de huizen onder de daken zien die ik anders alleen van het dak af kende. Door de omweg kwamen we vlak lang de haven, zag ik dat schip met slagzij eens uit een andere hoek. En ja, inderdaad, dat was de moskee, waarvan wij alleen de spits met de groene neonverlichting zien ’s avonds. De stalletjes met de watermeloenen, de winkels met van alles en nog wat, de posters voor verloren imams, jongetjes met ezelkarretjes, mensen wachtend op de bus. En overal wachtposten, checkpoints, pantserauto’s met de deuren open, pantserauto’s met de deuren dicht. Langs een ministerie, langs een ziekenhuis, een pretpark. Als een spons die drie maanden in 49 graden heeft gelegen zoog ik de omgeving op. Jammer dat de achterste ramen van deze auto’s zo donker waren. Op de base wel drie keer in hetzelfde kantoor geweest om er voor te zorgen dat, nu ik er toch was, ik ook de PX en de D-FAC in mocht. De grote attractie hier. Je moet er wat voor over hebben, onder andere alle vingerafdrukken, je handafdrukken, de zijkant van je handafdrukken en je irisscans laten nemen, maar dan mag je ook binnen in La La land. Mijn hele boodschappenlijstje afgewerkt en al die dingen die je niet nodig hebt, of waarvan je niet weet dat ze er zijn meegenomen. De fiets en de auto en het nieuwe vloerkleed heb ik niet gedaan, de massage stel ik uit tot een later keer en de kapper doe ik nu maar niet, maar het was toch even een leuke afleiding.  En ik weet nu ook weer hoe heet heet is, we hebben dezer dagen zuiden wind, dus alhoewel het vanochtend eigenlijk nog koel was stond het water ons in de nek van de relatieve vochtigheid, die de hele dag hoog bleef. We hebben wat afgesjouwd daar. Er staan daar dus heel veel mensen ’s morgens in de rij om buiten aan het werk te gaan, bij deze temperaturen, en dan ook nog Ramadan, niet drinken in deze hitte. Na een lunch met heel veel aardbeienschepijs met slagroom toe, met drie plastic tasjes vol weer vertrokken halverwege de middag. Heb ik nu die badge? Nee, dit was stage een, ik moet ooit nog een keer, en als het meezit heb ik hem volgende maand.

Toen we thuis waren belde een van onze collega’s die daar wacht op zijn vliegtuig: vier mortier granaten ingeslagen op de base. Dat heb ik dan weer gemist.