Hay wire

Computers zijn mooie dingen maar ze moeten het dan wel doen natuurlijk. Ik ben  nu in het rijke bezit van twee laptops, een voor werk en een voor privé. Een dus in mijn tijdelijke kantoortje en een op mijn tijdelijke hotelkamer. De een vond vandaag dat hij geen worddocumenten wilde maken, de ander vindt al dagenlang dat hij geen mail moet verzenden. Zeer frustrerend dat kan ik u verzekeren. Dus nu type ik dit op mijn hotelkamer in de hoop dat pingen naar de site wel lukt. Zo niet dan leest u dit veel later dan de 25ste maar laten we er het beste van hopen.

Morgenochtend begin ik gelijk met de heren van de IT afdeling (eerste verdieping) te rekruteren in de hoop dat ze beide laptops weer optimaal kunnen krijgen. Ze hebben een goede naam dus laten we er van uit gaan dat het lukt.

Lief

Mijn eigen laptop is sinds vandaag ook op het beveiligde net aangesloten dus ben ik weer online. Stelt u zich daar niet te veel van voor. De afgelopen 30 minuten is gebruikt om 2 berichtjes weg te sturen, dus de lijn is kennelijk overbezet. Maar binnenhalen gaat wel snel, dus kreeg ik al jullie reacties binnen, via de site en over de rmail. Lief! Dank dus allemaal daarvoor en stay tuned!

Flexibel

Ik weet nu de weg naar het restaurant, buiten de compound maar binnen de Green Zone (die sommige Amerikanen nu zoveel minder veilig vinden dat ze hem de amber zone noemen). Ik weet ongeveer waar iedereen zit en ik ken de belangrijkste mensen van gezicht en voornaam. Tijd om te vertrekken, oplettend lezertje. Morgenochtend om 10.00 uur verhuizen we naar een andere compound, ook in Bagdad maar buiten de green zone. Mijn mede-adviseur blijft daar definitief, ik blijf daar ongeveer een week. Daarna vertrek ik naar Basrah. Wat men van mijn verwacht wordt wel iets duidelijker, maar hoe ik het moet gaan uitvoeren is mij nog een raadsel. Toverwoord is hier: flexibel, je krijgt een klus, als je hem klaart stijg je tot grotere hoogten (telt voor ons adviseurs geloof ik minder). In de volgende plaats krijg ik wel de kans om inhoudelijke info te verkrijgen van degenen die dit werk al langer doen, dus dat komt mooi uit.

Nu dacht ik dat ik een week op deze plek zou blijven, dus dat wordt weer koffers inpakken. Hopelijk past alles er weer in. De ochtend hebben we doorgebracht met gesprekken over het werk, de middag met lezen van info op internet en papier. Tijdelijk een kantoortje gekregen zelfs. Heel tijdelijk dus. Moraal van dit verhaal: hecht je niet te snel!

Bagdad

Kerada, amman hq eind mei 2010 007

Zeer vroeg het bed uit om naar het vliegveld terug te gaan. Helaas kom ik er erachter dat mijn telefoontje zich zelfstandig heeft gemaakt. Doe je moeite om je nummer te houden, raak je je Nokia kwijt. Hopelijk kan ik snel blokkeren, maar belt u mij voorlopig niet meer op mijn oude nummer.

Op het vliegveld de normale controles, weer heel rustig allemaal, geen grote groepen dringende mensen die geen geduld hebben, geen verheven stemmen, alles loopt soepel. Anderhalf uur vliegen later landen we op BIAD  waar snel een visum krijgen en al bij de bagageband een minder treffen. De veiligheidjongens vanaf nu OPS te noemen staan al op ons te wachten. En ja, daar komt hij: helm op, scherfvest aan en in konvooi naar RTI Bagdad. Een rit van een half uur, waarbij we ook nog gexefnformeerd worden over hoe te gedragen bij incidenten. Als er ook maar iets gebeurt: ze komen ons redden. Voor ik het weet passeren we, voor mij onzichtbaar die wereldbekende zwaarden over de weg.

Na een rustige rit eindigen we in de compound. Had ik al verteld hoe warm 35 graden is? Warm. En in de compound (desolation row)krijgen we eerst een sleutel van onze kamer en daar zit een groepje mensen bij elkaar tussen de twee rijen kamers. Elke zaterdag vaste prik, even wat zon opdoen op de enige vrije dag van de week voor het echt heet wordt. In korte tijd krijgen  we veel informatie en schudden we flink wat handen. Dus namen onthouden en afkortingen begrijpen van de volgende veiligheidsinstructies die we krijgen. Vooral die afkortingen worden interessant. Mij benieuwen hoe lang het duurt voordat ik net zo spreek als de mannen (en een jonge vrouw) die hier soms al jaren zitten. Nauwelijks te volgen voor buitenstaanders. Heel wat veteranen hier van de beide golfoorlogen.

Van wat ik gezien heb zijn er twee lucratieve industrieën in deze stad: beton voor de blastwalls overal en veiligheidsexpert. We worden nog even rondgereden in eens tuk van de greenzone. Nu zie ik die zwaarden wel omdat ik voorin zit. Straks krijgen we een laptop en een mobieltje (komt dat even goed uit) en dan morgen de eerste werkdag. Nu even bijkomen van de reizen en wennen aan de atmosfeer.

Amman

Tja, dat is even wat, oplettend lezertje, weggaan voor een jaar. Altijd een bizar gebeuren. Zusjes, vrienden, buren komen nog even uitzwaaien. Gelukkig nog iemand die de was op wil hangen. De kopjes moeten maar een  tijdje zo staan.

Neefje Daniel heeft het laatste afscheidscadeautje: een sleutelhanger met zijn koppie. Een vrolijk ventje dat met iedereen wil ballen en high-fiven. Hier en daar tranen als uiteindelijk de koffers in de auto staan. Een rustige rit naar Schiphol met een ervaren reiziger. En op Schiphol een trouwe vriendin om te assisteren. Dat is nodig want alleen mijn flightbag is al 16 kilo, en dat is echt te zwaar. Ompakken dus naar al volle koffers. Na een fors bedrag aan overgewicht te hebben afgerekend is het tijd naar de Gates te gaan. Dat moet je niet te laat, maar ook zeker niet te vroeg doen. Amman is een bestemming voor Jordanië gangers maar ook een transferhaven. Maar het vliegtuig is niet erg groot, niet te veel mensen en iedereen is uiterst rustig dus inchecken gaat soepel. Royal  Jordanian kan ik u aanbevelen. Ze vliegen op tijd, het eten is uitstekend en er zijn meer films dan je aan kan tijdens welke vlucht ook maar. Half zeven land ik op Amman Queen Allia Airport, waar al op me gewacht wordt. Nergens gedoe, de normale checks. Dan even wachten op een collega die een kwartier later landt en samen reizen we naar de stad. Langs de kant van de weg heel veel picknickende gezinnen, want het is vrijdag. Een meer dan uitstekende kamer  in het InterContinental, even opfrissen en dan  de stad in om wat te eten. Drukke straat waar iedereen zijn wil op vrijdagavond op loopafstand van het hotel. Daar ook veel mensen, alles rijdt en loopt, maar iedereen is ontspannen en vooral: de straat blijft schoon, hoeveel er ook gegeten en gedronken wordt. Overal groepjes mensen die muziek maken en ergens zelfs een echt  popconcert. Uiteindelijk eten we iets een lage tafeltjes op krukjes, zoals iedereen die daar zijn vrienden ontmoet. Dan nog een koel drankje en terug naar het hotel. De geur van jasmijn, andere politie sirenes, andere opschriften op de gebouwen: dit is het Midden Oosten op zijn best.

Ingepakt.

De auto staat bij de garage te wachten op een nieuwe eigenaar. (Autoservice Goedhart, Winkel). De laatste koffer is gepakt. De flightbag krijgt morgen zijn definitieve inhoud, als we weten wat er echt niet mee kan. De laatste documenten zijn gearriveerd en geprint. De ijskast is leeg, schoon en uit. De telefoontjes zijn gevoerd, de afspraken om wel of niet uit te zwaaien zijn gemaakt. Morgen om 9.00 uur staan lieve vrienden klaar om me naar Schiphol te brengen. Morgen om deze tijd slaap ik in het InterContinental in Amman.

Ik zie jullie daar oplettende lezertjes. Het gaat nu echt beginnen.

Auto_002

Veiligheid

Net terug van een tweedaagse veiligheidstraining in de Hilversumse bossen. Met een beetje theorie en heel erg veel prakitjk. Met handige informatie over hoe een reis zo voor te bereiden dat het niet veel werk is, maar wel veel extra veiligheid oplevert.

Ook geoefend hoe te handelen in situaties die uit de hand kunnen lopen, met levensechte acteurs die het zo overtuigend wisten te brengen met hun echte wapens dat op een gegeven moment de hondenbrigade voor de deur stond en kwam informeren wat er loos was. Gelukkig een ongeruste wandelaar die het niet pluis vond, al dat geschiet in het bos. Maar ik weet nu tenminste hoe te handelen bij een roadblock. Of hoe eerste hulp te verlenen tot de hulpdiensten arriveren in barre omstandigheden. Handig om te weten: de meeste slachtoffers van (oorlogs)geweld overlijden door bloedverlies, terwijl dat eenvoudig te voorkomen is. Met ook de voor handen zijnde middelen.

De mannen die ons trainden hebben allemaal lange ervaring in vreemde buitenlanden, en in barre omstandigheden. Dat maakte het geheel zeer bruikbaar. Lastig in mijn geval is wel dat ik nauwelijks tijd heb om een paar van de adviezen uit te voeren, die ik wel heel nuttig vindt in mijn situatie. Kijken hoever ik kom morgen, op mijn laatse dag thuis. Dus een kort logje, oplettend lezertje, terwijl er toch zo veel te melden is.

Eén fotootje voor jullie. Niet zo’n flinke van een gemaskerde overvaller in het bos, daar heb je dan echt de tijd niet voor. Maar een van de EHBO, de bloederige plaatjes die we te zien kregen zal ik u besparen. En een van de roadblock midden in een mijnenveld, genomen nadat we het hadden overleefd.

Ngv_training_19_mei2010_041 Ngv_training_19_mei2010_042