Zeer vroeg het bed uit om naar het vliegveld terug te gaan. Helaas kom ik er erachter dat mijn telefoontje zich zelfstandig heeft gemaakt. Doe je moeite om je nummer te houden, raak je je Nokia kwijt. Hopelijk kan ik snel blokkeren, maar belt u mij voorlopig niet meer op mijn oude nummer.

Op het vliegveld de normale controles, weer heel rustig allemaal, geen grote groepen dringende mensen die geen geduld hebben, geen verheven stemmen, alles loopt soepel. Anderhalf uur vliegen later landen we op BIAD  waar snel een visum krijgen en al bij de bagageband een minder treffen. De veiligheidjongens vanaf nu OPS te noemen staan al op ons te wachten. En ja, daar komt hij: helm op, scherfvest aan en in konvooi naar RTI Bagdad. Een rit van een half uur, waarbij we ook nog gexefnformeerd worden over hoe te gedragen bij incidenten. Als er ook maar iets gebeurt: ze komen ons redden. Voor ik het weet passeren we, voor mij onzichtbaar die wereldbekende zwaarden over de weg.

Na een rustige rit eindigen we in de compound. Had ik al verteld hoe warm 35 graden is? Warm. En in de compound (desolation row)krijgen we eerst een sleutel van onze kamer en daar zit een groepje mensen bij elkaar tussen de twee rijen kamers. Elke zaterdag vaste prik, even wat zon opdoen op de enige vrije dag van de week voor het echt heet wordt. In korte tijd krijgen  we veel informatie en schudden we flink wat handen. Dus namen onthouden en afkortingen begrijpen van de volgende veiligheidsinstructies die we krijgen. Vooral die afkortingen worden interessant. Mij benieuwen hoe lang het duurt voordat ik net zo spreek als de mannen (en een jonge vrouw) die hier soms al jaren zitten. Nauwelijks te volgen voor buitenstaanders. Heel wat veteranen hier van de beide golfoorlogen.

Van wat ik gezien heb zijn er twee lucratieve industrieën in deze stad: beton voor de blastwalls overal en veiligheidsexpert. We worden nog even rondgereden in eens tuk van de greenzone. Nu zie ik die zwaarden wel omdat ik voorin zit. Straks krijgen we een laptop en een mobieltje (komt dat even goed uit) en dan morgen de eerste werkdag. Nu even bijkomen van de reizen en wennen aan de atmosfeer.

Tja, dat is even wat, oplettend lezertje, weggaan voor een jaar. Altijd een bizar gebeuren. Zusjes, vrienden, buren komen nog even uitzwaaien. Gelukkig nog iemand die de was op wil hangen. De kopjes moeten maar een  tijdje zo staan.

Neefje Daniel heeft het laatste afscheidscadeautje: een sleutelhanger met zijn koppie. Een vrolijk ventje dat met iedereen wil ballen en high-fiven. Hier en daar tranen als uiteindelijk de koffers in de auto staan. Een rustige rit naar Schiphol met een ervaren reiziger. En op Schiphol een trouwe vriendin om te assisteren. Dat is nodig want alleen mijn flightbag is al 16 kilo, en dat is echt te zwaar. Ompakken dus naar al volle koffers. Na een fors bedrag aan overgewicht te hebben afgerekend is het tijd naar de Gates te gaan. Dat moet je niet te laat, maar ook zeker niet te vroeg doen. Amman is een bestemming voor Jordanië gangers maar ook een transferhaven. Maar het vliegtuig is niet erg groot, niet te veel mensen en iedereen is uiterst rustig dus inchecken gaat soepel. Royal  Jordanian kan ik u aanbevelen. Ze vliegen op tijd, het eten is uitstekend en er zijn meer films dan je aan kan tijdens welke vlucht ook maar. Half zeven land ik op Amman Queen Allia Airport, waar al op me gewacht wordt. Nergens gedoe, de normale checks. Dan even wachten op een collega die een kwartier later landt en samen reizen we naar de stad. Langs de kant van de weg heel veel picknickende gezinnen, want het is vrijdag. Een meer dan uitstekende kamer  in het InterContinental, even opfrissen en dan  de stad in om wat te eten. Drukke straat waar iedereen zijn wil op vrijdagavond op loopafstand van het hotel. Daar ook veel mensen, alles rijdt en loopt, maar iedereen is ontspannen en vooral: de straat blijft schoon, hoeveel er ook gegeten en gedronken wordt. Overal groepjes mensen die muziek maken en ergens zelfs een echt  popconcert. Uiteindelijk eten we iets een lage tafeltjes op krukjes, zoals iedereen die daar zijn vrienden ontmoet. Dan nog een koel drankje en terug naar het hotel. De geur van jasmijn, andere politie sirenes, andere opschriften op de gebouwen: dit is het Midden Oosten op zijn best.

De auto staat bij de garage te wachten op een nieuwe eigenaar. (Autoservice Goedhart, Winkel). De laatste koffer is gepakt. De flightbag krijgt morgen zijn definitieve inhoud, als we weten wat er echt niet mee kan. De laatste documenten zijn gearriveerd en geprint. De ijskast is leeg, schoon en uit. De telefoontjes zijn gevoerd, de afspraken om wel of niet uit te zwaaien zijn gemaakt. Morgen om 9.00 uur staan lieve vrienden klaar om me naar Schiphol te brengen. Morgen om deze tijd slaap ik in het InterContinental in Amman.

Ik zie jullie daar oplettende lezertjes. Het gaat nu echt beginnen.

Net terug van een tweedaagse veiligheidstraining in de Hilversumse bossen. Met een beetje theorie en heel erg veel prakitjk. Met handige informatie over hoe een reis zo voor te bereiden dat het niet veel werk is, maar wel veel extra veiligheid oplevert.

Ook geoefend hoe te handelen in situaties die uit de hand kunnen lopen, met levensechte acteurs die het zo overtuigend wisten te brengen met hun echte wapens dat op een gegeven moment de hondenbrigade voor de deur stond en kwam informeren wat er loos was. Gelukkig een ongeruste wandelaar die het niet pluis vond, al dat geschiet in het bos. Maar ik weet nu tenminste hoe te handelen bij een roadblock. Of hoe eerste hulp te verlenen tot de hulpdiensten arriveren in barre omstandigheden. Handig om te weten: de meeste slachtoffers van (oorlogs)geweld overlijden door bloedverlies, terwijl dat eenvoudig te voorkomen is. Met ook de voor handen zijnde middelen.

De mannen die ons trainden hebben allemaal lange ervaring in vreemde buitenlanden, en in barre omstandigheden. Dat maakte het geheel zeer bruikbaar. Lastig in mijn geval is wel dat ik nauwelijks tijd heb om een paar van de adviezen uit te voeren, die ik wel heel nuttig vindt in mijn situatie. Kijken hoever ik kom morgen, op mijn laatse dag thuis. Dus een kort logje, oplettend lezertje, terwijl er toch zo veel te melden is.

Eén fotootje voor jullie. Niet zo’n flinke van een gemaskerde overvaller in het bos, daar heb je dan echt de tijd niet voor. Maar een van de EHBO, de bloederige plaatjes die we te zien kregen zal ik u besparen. En een van de roadblock midden in een mijnenveld, genomen nadat we het hadden overleefd.

Vandaag de eerste werkdag voor VNG International. Althans, deze telt al mee voor de afrekening. Na het gebruikelijke rondrijden om de goede afslagen te vinden ruim op tijd voor de afspraak dit keer. Arne en Elger ontvingen me met thee, tijdens de lunch ergens in de buurt (Brinkhorst ergerde zich er luidkeels over het gebrek aan stropdassen in Nederlandse restaurants) werd het zeer uitgebreide contract met een stuk of 3 aanhangsels in grote lijnen doorgnomen. Komt er op neer dat ik braaf moet zijn, dat niemand mij kan dwingen te blijven en men ook niet gedwongen kan worden mij te houden en dat ik recht heb op salaris en vakantie. En wat ik wel en niet mag gebruiken van de USA. Dus geen wapens, wel onderdak, en in geval van nood komen ze me halen met een helicopter. Na een fors aantal handtekeningen gezet te hebben was dat in ieder geval rond. De handtekening van Peter Knip maakte het compleet. Verder mijn kisten afgegeven en van een slotje laten voorzien. Het is nu ook bekend waar ik kom te wonen de komende maanden en volgens Arne is het een van de betere plekken vanwege de nabijheid van Kuwait en Dubai.

Het ontbrekende document werd me nagemaild, dus nu kan ik vrijdag op weg, met een Itapeltje A4-tjes om er voor te zorgen dat ik niet verdwaal en men me er in laat.Iedereen wenstte met veel succes in Irak, ik ben straks de enige Nederlander voor VNG daar. Iedereen is benieuwd wat er van mij verwacht wordt, en zelf ben ik dat ook steeds meer. Maar nog even en we weten het. Morgen vroeg op pad om me om half negen in Hilversum te melden (wie verzint dit, kent men dan geen fileleed?). Eigenlijk zou ik nu in huis te keer moeten gaan met schoon maken en opruimen en zo, maar ik laat het voor wat het is vandaag, ik ben gevloerd na een weekend met veel gesjouw en weinig slaap.

De afscheidsborrel gisternamiddag was zeer geslaagd. Een niet te groot gezelschap probeerde een deuk te slaan in de gekregen wijn van de afgelopen vier jaar. Dat is nauwelijks gelukt, ik heb kennelijk keurige vrienden en familie of de krijgertjes zijn niet te drinken, dat is ook mogelijk. De hartige taarten waren op 1 stukje na verdwenen, ook dat is zeer geruststellend.

Ik kreeg weer veel lieve cadeautjes, waarbij men zich realiseerde dat ik niet te veel meer mee kan nemen. Maar in ieder geval gaan een geluksdubbeltje mee, een prachtige foto van onze Lange Jaap en nog wat leuke memento’s die niet te veel ruimte in nemen. Waar zou je zijn zonder vrienden? Of zoals op en lief briefje stond: Alleen vrienden zijn de ware rijkdom.

Aan het eind ging er iemand weg met de groet: tot volgend jaar. Want zoals vaak gebeurt, sommige mensen zien elkaar bij gemeenschappelijke vrienden. Ook bij mij is dat zo. Als je maar lang genoeg naar dezelfde verjaardagen gaat leer je elkaar kennen. Voor mijn vrienden zijn die regelmatige bijeenkomsten voorlopig even voorbij.

Vandaag niet alleen een omvangrijke afwas weggewerkt maar ook moed verzameld om de kisten in te pakken. Eerst gesorteerd, wat wel, wat niet, wat misschien en wat kan in december nog mee. Daarna inpakken, weer uitpakken en opnieuw inpakken en een lijst maken.

Tussen de bedrijven door ingelogd in de RTI omgeving. Vertrouwelijk dus veel kan ik daarover niet zeggen, maar het geeft wel aan dat ik gezien wordt als medewerker van die organisatie. Maandag het contract tekenen in Den Haag, dan nog een tweedaagse training en dan is het aftrap. Tenzij er nog een vulkaan uitbarst.

Van mijn oude baan heb ik een wachtgeldregeling. De komende vier jaar hoef ik niet van honger om te komen als het mij niet lukt ander betaald werk te vinden, een geruststellende gedachte. Maar ik krijg de komende maanden gewoon betaald voor werk dat ik doe, als alles volgens plan verloopt. Om te voorkomen dat er straks onontwarbare bulten geld ontstaan dacht ik even te bellen met de instantie aan wie de gemeente de afhandelng heeft overgedragen. Dus op de site vind ik een nummer.

Ik draai dat nummer en leg uit wat ik wil.

De mevrouw zegt dat hun afdeling MAATWERK daar over gaat en dat zij mij zal doorverbinden met de telefoniste die mij dan door zal verbinden met de afdeling MAATWERK.

De telefoniste vraagt wat zij voor mij kan doen, ik vraag haar mij door te verbinden met de afdeling MAATWERK.

Ik word doorverbonden met de afdeling MAATWERK. Daar krijg ik een bandje dat mij vertelt dat ik voor algemene vragen bij de website terecht kan en dat zij vandaag gesloten zijn. Op de volgende werkdag zal men mij graag te woord staan.

Dat wist dus die mevrouw van het algemene nummer niet en kennlijk was de telefoniste ook niet op de hoogte van de vakantie van haar collega’s. Echt MAATWERK.

De kisten zijn binnen, gelukkig voor het weekend. Ze zijn natuurlijk altijd kleiner dan je zou willen, maar hiermee moet het lukken. Overigens zij n ze, volgens de bijgvoegde documenten en volgens de koeienletters op de doos gewoon als luchtvracht verzonden. Uiteraard.

De optie is bevestigd, de e-ticket is binnen. Dat maakt alles nog steeds niet zeker, een aswolk zit zo maar dwars als je niet uit kijkt, maar het is wel zekerder. Vanmiddag nog even cadeautjes opgehaald. Maandag een gesprek gehad waarin mij die suggestie werd gedaan. Ik kan zelden iets leukers bedenken dan een boek, ook nu weer niet. Dus nu heb ik 20 Engelstalige exemplaren van het fotoboek Holland binnengekregen. Gisteren besteld, vandaag in huis, bij de gewone boekhandel De Drie Boekjes. Goed hè? Zo kan ik gelijk ven reclame maken voor ons kikkerlandje. Het liefst had ik natuurlijk een Helders boek gekozen maar die hebben of veel tekst (in het Nederlands) of zijn te duur, of een combinatie van beiden. Nadeel van boeken is dat ze gewichtig zijn, maar DHL is er goed voor.

Wat ook leuk was: gisteren werd er ineens weer een bos bloemen bezorgd. Perfecte timing, want de eerste bossen zijn inmiddels al weer verwijderd. Maar heel erg leuk nog weer zo’n bedankje.

Mijn hart maakte een sprongetje toen ik dit berichtje in mijn mailbox vond:

Hierbij je optie naar Amman,

Er kan nog van alles tussen komen, zoals aswolken, aflatende grants of noem maar op maar het  gaat de goede kant uit.