Omdat de tijd zo vliegt, zit ik nu al bijna in het vliegtuig voor mijn tweede verlof. In veband met de veiligheid willen we "movemnts" onder de pet houden, dus tijden in een blog noemen is niet aan de orde. Je krijgt een beetje van die James Bond achtige toestanden, met je familie op skype een briefje laten zien met de datum, en zij het dan hard op herhalen. Hilarisch vind iksommige dingen. Dat neemt niet weg dat we de veiligheid serieus nemen en ons dus braaf aan de adviezen houden. Nog erger dan zelf het loodje leggen is de vent in de auto voor je in vlammen op zien gaan omdat jij slordig was. Dus ik blog u dit pas sinds ik op de base zit, veilig achter de zandmuren. Als het meezit ga ik morgen het vliegtuig halen, ondertussen zit ik hier dan weer in mijn trailertje. Gelooft u mij, oplettend lezertje, die hele base, het is geen plek waar je lang wilt zijn.otch zijn er tienduizeden mensen die zo leven. Amerikaans defenseepersoneel, militair zo wel als burger, zit hier gewoon een jaar lang, zonder verlof. Dan hangen hier oo knog bordjes aan muren die er op wijzen dat werken  "on the base" een privilege is en dat als het je niet bevalt je naturuijk altijd naar huis kunt gaan. Met de economie zoals hij is in de wereld en zeker ook in Amerika, zijn mensen blij met een (goed) betaalde baan, dus dan hou je al snel je mond. De hypotheek moet voldaan, de auto en tv afbetaald, de creditcard aangevuld. Voordat we onze eigen compound gebruikten leefde mijn expat collega's hier, in vier trailers als kantoor en een halve trailer als woonruimte. Ze vonden het een geweldige tijd, want het wonen was een ramp, maar ze hadden de hele base om heen te gaan, ze zagen veel mensen en het eten is 100% VS, veel, en met ijs na. De lokale collega's zagen ze een paar keerr per week, als ze een bezoek aan de compoudn brachten, de poitici kwamen aar de base. Ongetwjfeld avontuurijk, en al je hier werk hebt zal het allemaal best leuk zijn. Maar als vreemde in een half trailertje, nee, dat is gauw gezien.

De temperatuur is nu zo aangenaam dat een wandelingetje in de zon weer te doen is. Dat deed ik dus afgelopen zaterdag, camara mee voor het geval ik iets tegen kwam. Je komt natuurlijk altijd iets tegen, hoe beperkt de bewegingsruimte ook is. Een libel, van het soort dat ik nog niet dichtbij had gezien. Een gelige dit keer, een heel dikke. Lastig was dat hij bij voorkeur laag in het gras of te hoog in de boom zat, dus de foto is niet geweldig. Goed genoeg voor determinatie hoop ik, maar de zilveren camera ga ik ook met deze foto niet halen. Verder de kleine palmvruchten in de grote palmboom voor gebouw 1. We hebben hier twee soorten palmbomen, heb ik ontdekt, die met de gewone bladeren en die met de waaierbladeren. Van die gewone zijn er nogal wat aangeplant ook, dus met een jaar of tien is dit echt een groene plek in de wijk. Dan zijn er nog de oleanders die dapper hun best doen en in twee kleuren bloeien. Verder zag ik een soort kalebasje, klein en geel. Een wonder dat hij zo ver kon komen in deze droge omgeving. Er zijn mensen die moeite doen dingen te laten groeien, maar je moet wel een terrier mentaliteit hebben om dat voor elkaar te krijgen. En de tuinmannen natuurlijk, dat helpt ook geweldig. Ze knippen en snoeien en doen hun best, maar vooral zijn ze druk met water geven, heel veel water.

De media worden hier ontdekt, oplettend lezertje. Miscchien waren ze dat al, maar dan in ieder geval slechts als eenzijdige info. Sinds 2003 echter zijn er steeds meer sites die plaatsen wat ze willen, zoals bij ons. Zonder risico is het niet. Een spotgedicht** waarin je aangeeft dat je zou willen dat de vrouw van een hooggeplaatse politicus je schoonmoeder was, omdat je dan geld en goed en geluk te over zou hebben, bekoop je nog met de dood, als het even tegenzit. Nu we gedoe met de budgetten hebben verschijnen er stukjes op websites en internet kranten om aan te geven wat daarvan de reden is. Daarin zijn uiteraard nogal wat versies te ontwaren. De officiële lijn is dat we heel laat gemeld kregen wat de budgetten zouden zijn. Dat is waar. Pas in juli kregen we de officiële brief vanuit het ministerie met de hoogte van de te verwachten gelden. Dat is natuurlijk problematisch. Maar dat geldt wel voor alle provincies. De kleinere provincies lukt het om dat geld als een speer uit te geven aan projecten. Dat lukt  hier niet zo goed. Vooral de projecten die al een paar jaar onderweg zijn, hebben de neiging onderweg te blijven. Zijn hier dan geen procedures, zult u denken? Wat ook mijn wanhopige vraag gisteren was: laten we loslaten te zoeken naar de oorzaak, laten we gewoon goede procedures aanreiken. Maar die zijn er dus al een paar jaar, aangereikt door de voorlopers van dit project, LGP I en II. Het zit dus dieper en het is dus lastiger er de vinger op te leggen. De andere lezingen op de websites wijzen die kant op, die van de niet pocedure, die van de spelers in de coulissen. Ik hoef maar de bouwschandalen in onze transparante, moderne, democratische samenleving in herinnering te brengen van de afgleopen jaren, en u kunt zich voorstelllen wat er aan de hand zou kunnen zijn. Inmmiddels ritselt het hier van de Chinezen. Die los op straat lopen waar wij, Amerikanen, nog alleen per konvooi of in pantserwagens vervoerd worden. Ook zij zullen willen meedelen van de koek  die hier als het meezit zo ruim  te verdelen valt. Een goede procedure is in zo'n omgeving niet genoeg.  Er valt hier te veel te halen, er is voor veel mensen dus ook veel te verliezen. Wat nodig is, is een krachtige, transparante regering. En dat duurt nog even.

**Het hele gedicht vindt u hier

Vond ik vorige week een eitje, gisteren kwam ik dit duifje tegen. Dood uit de boom gevallen waar het klaarblijkelijk veel zat. Een niet zo groot duifje dus ik denk dan al gauw een jonge duif, maar palmtorteltjes zijn niet zo groot. Deze week een rondje gemaakt en ook weer een libel gevonden en zelfs wat ander groen. Maar dat doe ik dan weer een andere keer.

Wat zo grappig is hier in Irak, oplettend lezertje, als ze een paar dagen vakantie gehad hebben gaan ze iedereen weer even gedag wensen en dat het maar weer een gezond jaar mag zijn. Niet alleen met Nieuwjaar, dat hier geloof ik dit keer op 7 december valt, maar ook na verjaardagen of de feesten zoals Eid. Dus een druk komen en gaan vandaag overal, en overal waar je weer binnen kwam: Eid Said. Een enkeling vroeg hoe wij het gehad hadden al die dagen op de compound. Rustig, heel erg rustig, was mijn antwoord. Dat hebben we vandaag dan weer in kunnen halen. Alles moet weer opstarten, zelf ga ik binnenkort met verlof, er zijn wat deadlines te halen en rapporten te verzorgen. Maar vooral moeten we nog steeds zorgen dat ze hier eindelijk hun projecten uit gaan voeren en hun geld op gaan maken. Alles wat niet gebruikt wordt gaat terug naar de overheid. Dus na al het werk wat mijn werkelement de vorige week deed, nu weer een discussie met de vrienden van de andere afdeling hoe nu verder. Ik heb het idee dat we het zo lastig vinden, dat er al gauw gezocht wordt naar weer een onderzoekje, terwijl we ondertussen roepen dat we op moeten schieten. Het volgende rapport verwachten we donderdag, daar hebben wij geen werk aan, maar ondertussen kunnen we dan even zien wat we zelf nog hebben liggen aan info. En er staan de komende tien dagen drie workshop op het programma, dat geeft alles bij elkaar weer ruim werk om ons niet te hoeven te vervelen.

Ik surf hier heel wat af, oplettend lezertje. Voor mijn nieuws uit Nederland heb ik mijn onvolprezen Radio 1 op de IPod. Het lokale Irakese en wereldnieuws haal ik overal vandaan, ik heb Google alerts voor Helderse zaken en ook voor de stad en het land waar ik nu woon. Verder mijn eigen digitale NRC en sites van Internationale kranten zoals the New York Times. Bij dat grazen blijft je oog wel eens haken. Zoals ook op dit zinnetje, Nederland Journal, Where Marijuana Is a Point of Pride.

Waar ik van dacht dat het over ons tolerante landje ging. Maar nee, om in Nederland te blowen kun je ook in de VS terecht, in dit geval in de staat Colorado. Daar mag je medicinale weed gebruiken, en dat doen ze daar dan ook bij bosjes. Toeval, die gewoonte en de naam van het stadje? Of is dit een plek van ooit Nederlanders, die het rebels bloed hebben doorgegeven aan hun nazaten?

Overal in de VS heb je plaatsnamen die herinneren aan de oorsprong van de eerste bewoners. In Texas is ook een Nederland, vlak bij de oost grens. In het westen van dezelfde staat ligt Harlingen, niet aan zee. Het zou interessant zijn eens te zien hoeveel plaatsnamen er zijn n Amerika, die verwijzen naar Nederland. Allemaal blijken van heimwee in een groot, nieuw en leeg land.

Regelmatig vraagt iemand me of het een beetje wil lukken met die democratie in Irak. Ik antwoord dan steevast dat het langzaam gaat, en helemaal niet zeker. Al eerder blogde ik hier over de droevige staat van de natie waar ik nu ben, zeven jaar na de verdrijving van de heer S. De infrastructuur is nog steeds aan gort, post bezorgen doen ze niet meer, evenmin als vuilnis ophalen. Maar ik realiseer me ook dat in deze regio nu geld gespendeerd wordt aan het bouwen van scholen en ziekenhuizen. De cynici zeggen dan: ja ziekenhuizen zonder artsen. Dezelfde cynici vergeten er bij te vertellen dat die artsen in hun eigen land zitten. Ik zie dat er Petrodollars uitgegeven worden. Ik weet dat er belangengroeperingen bezig zijn met en betrokken worden bij provinciale wetgeving, bijvoorbeeld over het  bestrijden van landmijnen, of het verbieden van gevaarlijk vuurwerk voor kinderen, of, inderdaad, afvalinzameling. Kleine, kleine stapjes op een lange, lange weg.

Wie alleen de bommen en granaten ziet, ziet de veranderingen die er toch zijn gemakkelijk over het hoofd. Dus een (inmiddels wekenoud) bericht waar ik veel moed van krijg is het volgende. Een toneelgroep die midden op straat, op klaarlichte dag, en zonder repercussie, onder bijval van het publiek politic als luie graaiers te kijk zet. Ook dat is democratie. Je mening mogen geven zonder dat te moeten bekopen met gevangenisstraf  of erger. Hopelijk blijft het zo, en wordt het beter, veel beter. Want echt goed wordt het natuurlijk pas als die politici gewoon aan het werk gaan voor hun land.

http://www.google.com/hostednews/afp/article/ALeqM5g1AgoDD2RcdW-qZAAtkhaRWSWT1g?docId=CNG.b7b0e11361e7847889195c6db3707f9e.c61

Om vreemde, mij onbekende reden wil bovenstaande deze link niet in zijn hokje passen. Dan maar even zo. Knippen en plakken in uw menubalk.

Een rustige week, oplettend lezertje. Dat geeft de gelegenheid weer eens het dak op te gaan en goed om me heen te kijken bij vol daglicht. Kijkertje mee voor beter zicht. Als je hier vaker staat ga je dingen herkennen. Zoals die oude witte auto met rode spatborden. Gewoon een opgeknapt tweedehandsje uit de buurt of een taxi? Vandaag blijkt het inderdaad een taxi. Hij komt aanrijden en stopt in een zijstraat voor een huis in aanbouw. Een hele familie komt van de achterbank, bekijkt het schilderwerk en de rolsteiger en gaat naar binnen. De taxi wacht. Een pick-up en dezelfde kleuren komt voorbij en nog zo’n auto met een volle achterbank. Er zijn ook heel mooie nieuwe gele taxi’s, maar dit zijn de goedkopere exemplaren kennelijk. Er lopen veel mensen op straat vandaag. Woon werk verkeer is veel rustiger volgens onze PSD-ers maar Eid is een feest van familiebezoeken. Hele gezinnen zijn op weg, iedereen op zijn Eid best. De jongetjes in vrolijke polo’s. De tieners in spijkerboek, bij meisjes met tuniek en hoofddoek, als ze niet tenminste al in lange gewaden lopen. Kleine meisjes lopen in prachtige jurkjes met petticoats, laarsjes, vestjes, in vrolijke kleuren. Tot een jaar of tien, dan verandert het beeld. Baby op de arm van een oudere broer. De vrouwen als kegeltjes bij elkaar. Af en toe een oudere man in spierwitte jellabaya. Nu ik met mjn kijkertje weer eens rondkijk zie ik ook weer nieuwe dingen. Naast het huis in aanbouw een klein stalletje, niet veel meer dan een overdekte toonbank. Wat er verkocht wordt kan ik niet zien, maar ongetwijfeld iets te eten. Terwijl de zon bloedrood in het stof zakt komt de buurtmoskee aan de overkant op gang. Nog niet met oproep tot verzamelen, maar met wat geluiden uit de moskee zelf, lijkt het. Maar eens in het oosten kijken wat daar gebeurt. Ik zie een man in grijze jallabaya met wat een enorme zwarte hond lijkt. Nee, zo groot zijn de honden hier niet, bovendien zie je ze nooit samen met mensen. Kijkertje erbij en inderdaad, het blijkt gewoon een zwart kalf. Even later komt er uit het gebouwtje achter de man een tiener met een koe aan een touw. Hij trekt het dier mee, het kalf volgt. Op een veldje zet hij de koe vast om te grazen. Geen grasveldje, wat die koe moet eten is niet duidelijk, maar het is droog en groen. Een soort kruid dat we hier ook op de compound hebben. De zon is definitief onder, de moskeeën barsten los in gezang. Ik ga weer naar binnen, het wordt fris.

In het kader van Thanksgiving ben ik hier bezig met het Bats to Hats Program. Voor Amerikanen is Thanksgiving minstens zo belangrijk als kerstmis, een dag die ze eigenlijk thuis met familie willen vieren. Dat gaat ze niet lukken, ze zitten hier. Met Halloween hebben we een aardige imitatie opgezet, met vleermuizen en pompoenen aan het plafond, uitgeholde pompoenen op tafel en twee levensechte heksen ter verhoging van de sfeer. Voor Thanksgiving zijn weer pompoenen nodig, maar Bats, daar kunnen we niets mee. Erg veel spullen om iets van te maken hebben we niet. Dus: cradle to cradle, hergebruiken, recyclen: allemaal nodige en inne termen. Hier doen we er helemaal niet aan. We produceren afval bij het leven. Heel veel piepschuim bekertjes, plastic flesje, heel veel papier (dubbelzijdig printen hebben zie hier nog nooit van gehoord.) Maar ik ben nu goed op weg. Van de vleermuizen van Halloween maak ik nu pelgrimshoeden. Samen met kalkoenen, de hoorn des overvloeds en die pompoenen zijn dat de attributen voor Thanksgiving. Ik ben er weliswaar niet met Thanksgiving is de verwachting, maar je kunt wel helpen voorbereiden. Wat er daarna van een pompoen of een pelgrimshoed nog gemaakt kan worden? Wellicht kerstballen, die zijn er in alle maten. Iedere andere suggestie is welkom. Ik ga nog even knippen en plakken.

De lokale collega’s waren vroeg weg deze week, dus iedereen haastte zich de rapporten af te krijgen. Het was snel zijn of het zelf doen, dat uploaden op het systeem. Niemand had daar zin in, oplettend lezertje, en iedereen werkte driftig door. Ik nam het zekere voor het onzekere, liet me de gebruikersnaam en wachtwoorden geven, en de url die we nodig hadden. Maar gelukkig, alles was op tijd weg. Dachten we. Woensdag kwamen we er achter dat er een heel werkelement nog niet geladen was en een hele provincie was overgeslagen. Daar zit je dan met elkaar in het kantoor. Smit wist raad, dacht ze, en surfte vrolijk naar de betrokken url. Helaas, daar waar ik in zou moeten kunnen, opende zich niet zoals verwacht. Rapporteur gebeld. Ja, die had vijf vrije dagen en zijn telefoon afgezet, wetend dat hij naar huis was gegaan met achterlating van een flink gat in de rapportage. Gelukkig was niet iedereen zo slim, dus na enige tijd toch een rapporteur te pakken gekregen. De raad die ik kreeg: ga naar mijn computer, dan lukt het wel. Ik vond het een vreemd advies maar wilde geen kans onbenut laten. Nee, ook daar niet in de provincie Maysan in kunnen loggen. “O, die provincie, nee daar kon ik dinsdag ook niet in.” Zuchtx85. “Maar de hoofdrapporteur die ziek is, zijn computer doet het meestal wel” Gelukkig had hij die achtergelaten in een onafgesloten kantoor, dus ruim na vijven kon ik gaan beginnen. Om kwart over zeven kon ik aan de maaltijd. Ouderwets overwerk gemaakt, net als vroeger. Voor zondag hebben we in ieder geval al een bijeenkomstje in gedachten met de afdeling rapportage. Dat moet toch beter kunnen.