Nog één keer de wandeling over het natte zand naar het duikcentrum waar ik mijn spullen, inmiddels droog, verzamel tot een handzame bundel en nog wat bekers thee wegwerk; in afwachting van L. die er op rekende er tussen half negen en negen te zijn. Om twintig voor tien komt hij aan, tekent mijn logboek af, we pakken de spullen in de pick-up waarmee hij vandaag een andere job uit gaat voeren, en we rijden terug naar het hotel.

Daar schuif ik de duikspullen mijn kamer in en begeef me naar de Spa. Een paar uur later, met een velletje als een gepeld eitje en de mindset van een kwal (die je hier niet ziet verder) rest mij nu alleen nog het inpakken van de koffers, de wandeling naar de receptie, waar het vol zit met een buslading bestemd voor Cairo, een laatste rit door de bergen. Dan is het de gebruikelijke wachtperiode bij de gate.

‘t Is mooi geweest, ‘t is mooi gewest, ’t is wondermooi geweest.

Maar helaas, het houdt wel op natuurlijk. Dus donderdag de laatste duikdag. We doen nog een keer Lighthouse, en na weer een luie lunch aan de boulevard gaat het naar Islands, met een ander profiel dit keer.

Er ontbreekt niet veel op het lijstje ‘wat willen we zien onderwater’. Maar toch ben ik blij als ik een octopus vind, rustig op zijn koraalrots na 17 minuten. 20 Minuten later en tien meter hoger vind ik een flinke murene, een heel volwassen exemplaar; we blijven even hangen om te zien waar zijn staart zit, tussen het koraal. L gebaart dat ons lijstje nu bijna afgestreept is, we zoeken allen nog een keer de schildpad. Die zit vandaag elders, maar wel vinden we een frogfish. We hadden het er nog over gehad: L kende ze alleen uit boekjes. Ze zien er grappig uit, het zijn moordmachines. En verdomd, we maken het mee dat er ergens een vrij rondzwemt, om zich daarna te vestigen op de camera van een duikgroep voor ons. De duikster in kwestie weet even niet wat ze ermee aan moet, hij blijft hardnekkig zitten. Dan zwemt ze naar een rode spons, waar hij gezien zijn fel oranje kleur ook vandaan komt en houdt de camera zo dichtbij dat de frogfish de boodschap snapt en de overstap waagt. Alle duikers in de buurt blij, L doet een rondedansje en ik krijg een box.

De tweede duik, de laatste die dag, brengt ook de schildad niet, hoe we ook alle plekken afgaan waar hij zich normaal lekker voelt. Ook met vakantie wellicht, of op de vlucht voor het warme water. Na weer 75 minuten natte oren is niet alleen mijn persluchttank bijna leeg, mijn eigen tankje vindt het ook genoeg. We laden de boel nog een keer op de pick-up, ik spoel mijn spullen en zet ze te drogen.

Als afsluiting van de dertig lange duiken die we samen maakten, nodigt L mij uit op pizza in het restaurant van zijn vader. Rond zonsondergang, de mooiste tijd van de dag. Hier heeft hij jaren gewoond en rolde hij als kind zomers zo uit zijn bed het water in. Hij kent iedere stek, elk koraal, is verknocht aan dit stadje waar hij bijna iedereen kent.

Als ik terugkom, belooft hij, is hij er ook. Dan vinden we vast die schildpad nog.

De adrenaline komt mijn oren nog uit als ik dit schrijf, het is inmiddels half twaalf, zo laat maak ik het hier niet vaak. Maar vandaag (25) was dan de lang gehoopte nachtduik. Op een plek waar normaal geen nachtduiken voorkomen, men beperkt zich tegenwoordig om allerlei redenen tot huisriffen. Na een zeer warme dag werd de temperatuur eindelijk aangenaam. Op het strand vanwaar we gaan duiken zitten mensen te genieten van de koelere temperatuur aan het water. Het water is nog steeds warm. Met zijn drieën het water in. Nachtduiken zijn helemaal van een andere wereld. Je voelt je nog meer te gast in een omgeving waar slechts weinigen mogen komen.

Waar je kijkt beweegt wat, zelfs het geluid is anders ’s nachts, het smikkelt en het kraakt. We zien alle soorten zee-egels, wat krabbetjes, een zeer weinig geziene schorpioenvis, en een heel jonkie van dat soort. We zien (ik als eerste, dubbele punten) een Spaanse danser, niet dansend helaas, maar ik reken het toch goed. Allerlei garnalen, heremietkrabben, een gekke platvis, wandelende schelpen, wandelende veersterren: het is er allemaal. Regelmatig gaan we uit ons dak. Geen idee hoe L het doet, maar hij zoekt net zo lang tot hij vindt wat hij van plan is. Gekke zeekomkommers, een uitzonderlijk lange wormkomkommer. Tot L het koud krijgt, hij duikt slechts in rashguard en we zijn al 80 minuten onderweg. Dan vinden we flashlightvissen. De lampen gaan uit en we genieten van hun geheimzinnige flitsen op het koraal, en en-passant op nog meer lichtend spul, veel kleiner. De halve maan heeft onderwater regenboogkleuren. L maakt een vreugdedansje, we zijn uitzinnig van vreugde.

Als de computer al niet meer telt, omdat we op zeer ondiep water zitten, waar zeer warm en koud water gemengd wordt, vinden we nog twee soorten snake-eels en een drab muray. Zoek maar even op. Als we bovenwater zijn, alsof je in een warm bad zit, willen we er eigenlijk niet uit. Boven ons die maan en sterren, door het stof in de lucht iets minder helder dan gewend. Y, de chauffeur,  is inmiddels knap chagrijnig. We hadden volgens hem allang weer bovenwater moeten zijn, en hij om zes uur thuis.

Als we terug zijn op de club, na een blije rit in de laadbak, zitten daar drie vrienden van L. Een hechte groep. Ze gaan de bergen in, sterren kijken. Morgen willen ze allemaal mee op nachtduik.

Niet slecht voor duik nummer 370. En duik 373 was inmiddels minstens zo mooi, en gaf ons weer andere vondsten. Het houdt maar niet op.

We waren aan de late kant vandaag, in verband met het tij. Maar toch zo’n beetje de eerste op The Rock, waar onze hangout was vandaag. De zee blak als een spiegel, de kamelen nog leeg, op hun (soms zeer jonge) bedoeïenen berijders na. Nog geen bussen, geen quads, geen zwemmers hier. Het beloofde een hete dag te worden.

Waar praat je over met elkaar tijdens deze weken, als je langer met elkaar optrekt? En hoe?

A. deelde met de manager het nieuws dat hij volgende maand gaat trouwen. In het Engels, ik feliciteerde hem in het Arabisch. Het feest is in Cairo, waar veel familie woont, hij heeft al zeshonderd aanmeldingen, er komen er waarschijnlijk meer.

L. deelde met mij zijn probleem van deze week: investeren in een technische duikcursus, voor heel veel geld (zeker naar de lokale begrippen) of investeren in iets met een kortere terugverdientijd, wat hem minder kennis geeft? Hij heeft grootse plannen voor de toekomst, en wil met de jaren dat hij duikgids is een startkapitaal bij elkaar sparen. Al zal hij het met blote handen uit steen moeten hakken, hij gaat het doen. Was de lokale uitdrukking die hij erbij gebruikte. We hebben het over de andere gasten om ons heen en waar ze vandaan komen, we praten over de vissen die we zagen. De oogst was vandaag weer rijk. Onderwater doen we dat met gebarentaal. Bovenwater praten we vooral Engels, en ik gooi er al het Arabisch en Egyptisch in dat tot mijn beschikking staat. Veel is het niet, maar plezier verzekerd.

We hebben het over hoe moeilijk of makkelijk het is om bv Spaans te leren. Ik vraag af en toe vertaling van een uitdrukking die ik net hoor. Ik probeer zoveel mogelijk te volgen van de gesprekken, en soms kom ik op het onderwerp. Meestal helemaal niet natuurlijk.

Met de manager en zijn zoontje spreek ik Duits, hun taal. En L spreekt dat ook en kan zo ook wat Nederlands verstaan. Vaak is een vraag of opmerking in je eigen taal zo duidelijk gezien de omstandigheid, dat je een goed antwoord krijgt in een andere taal. Men begrijpt meer dan men echt verstaat, dat is communicatie. Alles speelt mee.

En soms zijn er verrassingen. Ik vertel L een verhaal over een situatie waar je veel mensen zou verwachten, en eindig in het Nederlands met de opmerking: En wat denk je? Geen hond!

L lacht. Dat Nederlands verstond hij, omdat het op Duits lijkt. En in Egypte gebruiken ze dezelfde uitdrukking: misch kelb!

Taal, helemaal niet moeilijk, als we elkaar maar willen verstaan.

De temperatuur loopt hier op, ook nu de brandende wind is gaan liggen. Een heel goede dag om op een boot door te brengen. Er zijn drie manieren van duiken: vanaf de kant, vanaf een dagboot en vanaf een live-aboard. Dat laatste is het mooiste, maar alle waar is naar zijn geld.

De dagboten komen ook in soorten. Soms nemen ze alleen klanten van een bepaalde duikschool of hotel mee, soms iedereen die mee wil. Zo’n boot hadden we vandaag. Ik telde tenminste 30 boxen, en er waren nog wat lifters.

Dat is nog een hele operatie. Alles moet in een pick-up, dan met alle spullen naar de haven waar de boten liggen. Dan moet iedereen door de controle, je kunt niet zomaar aan boord stappen, bagage wordt gecheck. Dan allemaal wachten op de bankjes tot alle spullen aan boord zijn. Met drie duiken op een dag en meer dan 30 duikers, en nog wat sparetanks, zijn dat heel veel tanks, die op karretjes worden geladen vanaf die pick-ups en met de boxen aan boord worden getild. En het laatste karretje is voor de voeding aan boord, een ontbijt en een lunch.

Maar uiteindelijk mag dan iedereen aan boord, schoenen uit en sets opzetten. De verschillende gidsen geven de duikbriefing, wij liften mee op een groep bekenden met als gids de voormalig instructeur van mijn eigen gids. Ervaren duikers allemaal van de Penguin club.  We maakten drie korte duiken, geen een kwam boven de 50 minuten. De eerste slechts 39 minuten. In ons boekje deze week een halve duik zeg maar.

Maar wel een heel prachtige. Op deze plekken komen nauwelijks snorkelaars, geen zwemmers, geen gedoe met bootjes. Dat is goed voor het koraal wat inderdaad prachtig was. En dan zag ik ook nog een heel grote grouper op de wand. Verder vooral genoten van al het moois met af en toe iets uitzonderlijks. Maar met het lichtspel tussen de koraalgroepen is alleen dat al genoeg om blij te zijn dat je duikt.

Wel jammer van alle lucht die we nog over hadden, maar op zo’n boot kom je allemaal gelijk weer aan boord. De boot moet er zijn, de duikers moeten er zijn, men gooit een lijn uit, je trekt je zelf naar het achterschip en stapt de ladder op aan boord. In theorie. Die ladder is gemaakt voor vinnen, en je moet op de gladde staanders je hele gewicht aan boord trekken. Oude vrouwtjes worden gelukkig geholpen.

Dit dus drie keer op een dag, en dan terug naar huis, spullen weer van boord, de lege tanks werden overgegooid naar de wal. Dat alles in de zinderende hitte van de namiddag hier. Op de wal stonden grote groepen mensen klaar om voor een namiddagje varen en plezier aan boord te gaan, zonder flessen. Uiteindelijk waren we iets na vijf uur weer op het centrum en was ik iets na zes uur weer in het hotel. Omdat ik vandaag al vijf keer in het water lag, heb ik het zwembad maar een keer overgeslagen

Wat zal ik morgen eens gaan doen?