Ik weet niet of het echt goed nieuws is, oplettend lezertje, maar de schildpad waarover ik gisteren berichtte gaat niet in de soep. Volgens Walid kon hij zo’n beest echt niet opeten. Het is de bedoeling dat het dier als levende reclame gaat dienen voor de viswinkel. Op mijn commentaar dat zo’n bakje dan wel weinig levensruimte was, hij past er namelijk net in, stelde Walid mij gerust. Het dier kon op het land leven en hij kreeg regelmatig verse vis. De schildpadden die ik zag eten voornamelijk zachte koralen, maar goed, wie weet als het beestje honger heeft. Er zal een grotere bak komen, dan kan hij of zij het zeker een jaar uit houden. Ik heb nog zes weken de tijd om de heren er van te overtuigen dat het dier beter terug kan naar de Rode Zee. Ik ben er niet van overtuigd dat het ook gaat lukken.

Op tv bij thuiskomst: twee pleinen vol mensen, hossend, juichend, zingend. Ballonnen, muziek en heel veel wuivende vlaggen.

Het ene plein in Auckland op het zuidelijk halfrond. Ze vieren na 24 jaar verliezen het wereldkampioenschap rugby.

Het andere plein in Tripoli, noordelijk halfrond. Ze vieren na 42 jaar de bevrijding van hun dictator. Het verschil kan niet groter zijn.

Jabil, nog voorzitter van de NTC riep op tot verdraagzaamheid, vergeving en verzoening. Nodig in een land na een burgeroorlog en zo veel oud zeer. Laten we hopen dat hij gehoord wordt.

Vandaag maar weer eens ouderwets gekookt, oplettend lezertje, met veel verse groente. Dus op zoek naar een groenteman op de route tussen metro en huis. Die vond ik ook, maar liefst drie stuks. Voor het forse bedrag van 10 LE, toch al gauw x80 1.20, kocht ik een pond tomaten, twee soorten aubergine, anderhalve pond schat ik, een ui, twee kleine paprika’s, een bos bosui en een pond heel kleine komkommers. Dat laatste was een vergissing, ze zagen er uit als courgette, wie mij kent weet dat ik een hekel aan komkommers heb. Met mijn pastic zakjes vol buit liep ik nog even langs de viswinkel, maar vis heb ik vandaag niet gekocht. In een bak met water, naast het bootje met verse vis, lag een schildpad. Een groene denk ik, gevangen in de Golf van Suez. Geen idee wat hij moest kosten, maar ik vrees dat hij in soep wordt veranderd. Snif…

Niet alleen op Tahrir of daar in de buurt van Down Town heeft de revolutie zijn sporen nagelaten, ook in de duurdere wijken vind je nog Graffiti. Zelfs in Maadi, waar de revolutie af te lezen was aan de lege schappen in de winkels vind je hier en daar steunbetuigingen. Deze kwam ik tegen tijdens de Hash van afgelopen vrijdag. Ze spreken voor zichzelf, die tekeningen.

Er komt een lokale vakantie aan, oplettend lezertje, maar als ik vraag wanner die precies is, krijg ik verschillende antwoorden. Het is volgens de maankalender, dus het verloopt, net als carnaval. Het kan betekenen dat we volgend weekend vijf dagen vrij hebben, of de week daarna, aan het eind van de cursus. Ik maak al plannen voor een reisje, naar de woestijn of naar de zee, daar ben ik nog niet helemaal uit. De studenten hier gaan er ook ieder weekend op uit. Dit instituut organiseert van alles, maar degenen die hier al langer zitten hebben goedkopere adresjes. Ze nemen de trein op eigen houtje naar Alexandrië, of gaan drie dagen naar Sinai met een Bedoein. In mijn eentje op reis de woestijn in ben ik niet van plan zonder zeker te weten dat de reisleider betrouwbaar is, dus ben ik verwezen door een Colombiaanse hier, wier man hier werkt. De prijsopgave moet nog binnenkomen, maar het zal er wel op neer komen dat ik het dubbele betaal voor wat hier in een groepsreisje betaald wordt. Allemaal uw schuld, omdat u thuis blijft en niet hier komt genieten van het weer, want dan konden we samen natuurlijk. Er is hier genoeg te zien. Nu nog uit zien te vinden wanneer al die schapen hier langs de kant van de weg, en die koeien op vrachtwagens, die voor Eid de stad in worden gebracht, hun einde vinden om Abrahams offer te herdenken.

Niet iedereen is er even blij mee, maar sinds de revolutie zijn er regelmatig stakingen. De buschauffeurs staakten toen ik hier kwam, om de misstanden aan de kaak te stellen, en om een iets minder karig loon te ontvangen. Sinds vorige week zijn er regelmatig acties van de telecomwerkers. Een paar dagen volledige staking, demo’s voor gebouwen en nu zoiets als prikacties als ik het goed begrepen heb. Ik weet niet of ze er nog staan, maar afgelopen week zagen we ze iedere avond op weg naar het metrostation. Spandoeken, leuzen en iets meer of iets minder mensen. Het trok weinig aandacht op straat, maar de kranten reppen er van. Helpt dat? Geen idee. Hebben ze een punt? Zeker wel, de misstanden waren groot, en waren zeer zeker een groot deel van de aanleiding tot de revolutie. De Egyptische socialisten willen het momentum niet verloren laten gaan en organiseren overal vakbonden. Ook artsen en leraren staakten al. Tegen de verkiezingen verwacht ik dat er meer van te zien zal zijn. Men wil ook de wekelijkse Tahrirdemo’s meer de stad in zien te krijgen. Er was een oproep om van ieder flink plein een demoplek te maken. Ik heb niet gemerkt of dat gelukt is. Bovenstaande foto werd door G gemaakt, met gevaar voor eigen leven stak hij een drukke straat over om dit van dichtbij vast te leggen. Met dank dus.

Les een voor de nieuwsgierige wandelaar: neem altijd je camera mee. Ik had de mijne dus niet op tafel moeten laten liggen, oplettend lezertje, toen ik het huis uit ging voor een wandelingetje in een nieuws stuk buurt, ter afwisseling van het woordjes stampen vandaag. Ik had u dan een foto kunnen tonen van een bouwseltje ergens aan de rand van deze wijk. Het was gisteren door een man of vijftig keurig wit geschilderd en er waren afbeeldingen op getekend die met een heel klein kwastje door een stuk of vijf jongelui nu werden ingekleurd. Ik kon niet alles lezen, maar Walid hielp mij met vertalen. Het betrof een soort affiche voor een jongerenbeweging in deze wijk. Ze hielden zich bezig met het opknappen van de straten, het snoeien van bomen, het helpen van armen. Niet eenvoudig, vertelde Walid, ze hadden al vijf keer een straat schoongemaakt, en nooit kwamen de bewoners zelf hen helpen. Toch gingen ze door met hun werk, het was nodig vonden de 900 aangesloten jongeren. Rechts op de muur de afbeelding van iemand met hooggeheven hand en daarboven de kreet: Een hand. Deze kreet wordt gebruikt om eenheid aan te geven tussen Christenen en Moslim. Walid was al overal: Saoudi Arabië, Koeweit, Zwitserland, Bahrein: “But in the end, you are Egyptian. This is my country.”

Deze week gaan de Tunesiërs stemmen, als eerste kiezers in de Arabische Lente. Een proeftuin of voorproefje van Egypte? Laten we afwachten. Het verkiezingen systeem is aardig ingewikkeld hier, het aantal politiek partijen hoog. Niet zo gek natuurlijk. als de vrijheid dan eindelijk losbarst wil iedereen zijn zegje kunnen doen. Coalities worden gevormd en sneuvelen weer, lijsten worden opgesteld. Nu is men wat dei lijsten betreft in de laatste fase. “De broer van” hoopt dat zijn partij in zijn deel van Cairo zo’n dertig tot veertig procent van de stemmen haalt, daar is de lijst op berekend. Maar moeilijk zal het worden. Angst voor extremisme is er ook. De islam, zeker de orthodoxe tak ervan, verhoudt zich slecht met democratie. Overigens telt dat voor meer orthodoxe stromingen. in ons eigen Nederland laat de SGP geen vrouwen toe tot de democratie in al haar facetten, zeer vergelijkbaar als u het mij vraagt. Maar inderdaad, een risico. Tijdens ons gesprek kwamen we ook tot de positie van Kopten hier in dit land. Volgens “de broer van” ligt hun werkelijke aantal veel hoger dan de 8 miljoen die je veel tegenkomt. Volgens hem is de verhouding 1 op 4 of 5, zo’n 14-18 miljoen. De cijfers zouden geheim worden gehouden, omdat fanatiekelingen geen baat hebben bij een grotere minderheid. Het zal nog wel even duren voor we weten welk cijfer klopt, men moet zich eerst veilig weten in dit land. Eind november weten we meer, de uitslagen van de eerste ronde schijnen gelijk bekend te worden gemaakt.

Er is angst voor onrust en geweld, laten we hopen dat het meevalt en mensen veilig hun stem kunnen uitbrengen. En laten we hopen dat over een paar jaar al die ruim zestig partijeen zijn teruggebracht tot een derde of zo. Met stevige, onderscheidende blokken. Zou voor ons ook niet gek zijn trouwens, die duidelijkheid.

Ik ben halverwege mijn cursussen, oplettend lezertje, en volgens mij kan ik nog steeds niet goed uitleggen waar ik heen wil met de taxi. Maar af en toe hoor ik iemand iets zeggen, en dan denk ik: ja, dat heb ik verstaan. Dus ook al gaat het langaam, ook al snapt niemand mij, toch zit er vooruitgang in. Het ligt ook aan heel kleine dingen. Even een a te kort uitspreken en je hebt het niet over slecht maar over de piramides. Vanmiddag, tijdens onze wandeling door Maadi, zagen we de vogel hierboven, de hop. Ik zag hem twee keer eerder, een maal op zee en een maal in de buurt van Sakkarra, ten zuiden van Cairo, jaren terug. Vandaag kon ik mijn medewandelaars vertellen dat het hier de hoed-hoed betrof, zijn Arabische naam.

Dat wist ik nog maar net, want vanmorgen tijdens het huiswerk draaide ik de CD met de letters en bijbehorende woorden nog eens af. Bij de hoe klank was daar de hoed- hoed. Je moet soms een beetje boffen. Men was erg onder de indruk, er was geen expat die de Arabische naam van het beestje kende. De Engelse konden we trouwens ook niet opkomen. Maar hij is wereldberoemd geworden als afbeelding op lucifers als ik mij niet vergis.

Overigens waren er in deze groene wijk, die snel gegroeid is na de oorlog, vroeger veel meer vogels. Men heeft bijgebouwd en dus veel groen gekapt. De ongediertjes werden bestreden met verdelger, ook voor de vogels slecht. Maar wie hier woont, in Maadi, is eigenlijk ver buiten Cairo. Hier geen getoeter van auto’s onder je raam, geen ezelskarretje dat oud ijzer op haalt. Hier ommuurde scholen, veel buitenlanders op straat, blonde moeders met blonde dochtertjes op de fiets. Wachthuisjes voor gebouwen met twee appartementen per verdieping. Dakterrassen met uitzicht op de piramides, als het helder is. Heerlijk rustig, zeer verleidelijk. De huren liggen hier op duizenden dollars per maand.

Ik blijf voorlopig maar even in Heliopolis, dat is nog net te doen.

Gierend van de honger stapte ik uit de metro vandaag, na een vriendelijk gesprek met een dame die mij graag wilde helpen als het nodig was. Dus telefoonnummers uitgewisseld. Ze wilde mijn lesboeken zien om een idee te krijgen van wat ik aan het leren was, en ze vond het nogal wat, want hier spreekt men geen Fusah of MSA. Een jongen die vroeg wat ik deed, vond na mijn antwoord dat ik veel te oud was om nog iets te leren, en er zijn af en toe momenten dat ik dat ook vrees, maar volgens mijn nieuwe kennis kunnen we een leven lang leren en zijn we nooit te oud. Daar houd ik me dus maar aan vast. Op de terugweg eerst een verse granaatappel gekocht, toch al weer gauw 3 LE, 45 cent. Ze zijn nogal duur. Bij een winkeltje dat sinds enkele weken actief is een vers gebakken visje gekocht, dat me erg deed denken aan de vissen in Irak. Heerlik, gezond en ik hoefde niet te koken gelukkig. Ik kreeg de menukaart mee, en ik kan voortaan bellen, dan bezorgen ze het. Onder het eten het nieuws zich zien ontvouwen. Ook een flinke vis die ze daar gevangen hebben, en de vangst gaat nog door, lijkt het.