Ik weet niet of u het weet, oplettendlezertje, maar Nederland had een Guinness Book of Records record in handen. Datvan de langste regeringsonderhandelingen ter wereld. Dat is duidelijk nietrecent gevestigd, ook al heeft het dit keer zo'n 100 dagen bestuursverliesopgeleverd (He, 100 dagen). Dat record hebben we gevestigd in 1977 en het stondop 202 dagen. Ik was in die tijd in verre vreemde buitenlanden, maar ik kan mevaag herinneren dat er toen ook al gedoe was met christen- ensociaal-democraten, altijd goed voor vertraging. Vandaag zijn we geenrecordhouder meer, dat is ons afgnomen: door Irak. Hier zijn ze de 202 voorbijen het ziet er naar uit dat ze het record zo stevig gaan verbeteren dat wijvoorlopig niet meer in de buurt komen het terug te pakken. Dat hoop ik althansvan harte. Zaterdag is Nuri al Maliki door een van de beide blokken aangewezenals hun kandidaat premier. Daarmee heeft hij een meerderheid als hij tot eenregering kan komen. De verkiezingen heeft hij niet gewonnen maar wij weten inNederland dat dat ook helemaal niet nodig is om stevig mee te kunnen regeren.Ik dacht optimistisch toen ik dat bericht hoorde dat er dan snel een regeringzou komen. Dat is echter niet de verwachting hier. Wel is iedereen nu weer drukin gesprek met iedereen en dat is al winst. Experts hier in het land denken datet nog wel januari kan worden voor er een regering zit. Parlementsleden zittenal sinds de verkiezingen zich thuis te vervelen, hoewel een enkeling dapper nogregelmatig naar het parlementsgebouw komt en daar niemand tegenkomt.Parlementslid is hier een uitermate goed betaalde baan, velen waren enthousiasten energiek. Nu zijn ze ontmoedigd en vervelen zich te pletter. Sommigen durvende straat niet meer op. Nog even geduld dus ook voor zij aan de slag kunnen. Weklagen wel in Nederland, zelf klaag ik nu ook stevig over de vorm die onzeregering aanneemt. Maar zo erg als hier zal het, als we allemaal onze hersensgebruiken en haatzaaiers geen kans geven, hopelijk niet worden.

Iemand heeft bedacht dat het laatste plekje zand enrommel nu een grasveldje moet worden binnen de inner compound. Men was op eendag vreselijk aan het schoffelen. Ik kon nog net het vijgachtige struikjeredden dat daar staat en regelmatig bloeit en vlinders aantrekt. Van een soortslechts nog, maar wie weet wat er nog volgt. Er werd afgevlakt en er werdengootjes gegraven, men wilde klaar zijn voor het goede zaaiseizoen begint,komende week. Ik voorzag al plantschade omdat de ontlaadinstallatie voor dePSD-ers en bewakers daar ook ligt. Twee keer per dag ontlaadt men daar zijnwapen. Daar was gelukkig ook aan gedacht, daar staat nu een smeedijzeren hekjeomheen om de heren de juiste route te laten kiezen (dus niet dwars door het netingezaaide veldje) Tweedehands, waar dat nu weer vandaan kwam. Nog even en mengaat zaaien en dan vooral sproeien. Dan hebben we nog meer gras om nat tehouden volgende zomer. Als we hier dan nog zitten tenminste. Hieronder het grasveld dat er al is en dat met veel water en moeite in leven wordt gehouden. De uitdrukking "perennial as the grass" doet hier opgeld.

Never a dull moment, oplettend lezertje. Zit ik rustig met een half oog een film te bekijken, met het andere oog foto's te sorteren, hoor ik ineens geweervuur. Bij de buren, van een automatisch wapen. We hadden een schietterrein bij ons in het dorp vroeger, je herkent het direct. Nu hebben wij buren die heel geschikt zijn als doelwit in deze wat roerige tijden. Even de gang op maar volgens onze lokale bewakers die daar op een kluitje stonden waren er geen problemen. Een minuut later een PSD-er aan de deur die mij vroeg mijn vest en helm op en aan te trekken en binnen te blijven. Gelijk maar even schoenen aangetrokken, als we dan toch bezig zijn. Weer een minuut of twee later het verzoek om naar de strong oom te gaan. Grabbag mee? Ja, als ik die had. Ik heb een uitstekende veilgheidscursus gevolgd bij Expat Preventive dus die staat naast mijn vest achter de deur. Alles wat je echt bij je wilt hebben bij een overhaast vertrek zit er in. Paspoort, badge. LOA (recht op een VS helikopter, je wilt niet de laatste Vietnamees onder aan de trap zijn immers), schone onderbroek en twee flesjes water en nog wat geld. In een kleine optocht naar de strongroom in het andere woongebouw. Daar kwam er af en toe een bij, men ging na wie er wel en niet binnen waren. We hebben af en toe gasten, er zijn mensen met verlof. Gelukkig nogal veel op het moment, want die strongroom is niet erg groot. En de airco was uit dus dan is hij ook snel erg warm. Gelukkig kon die airco bij. Ondertussen onderhielden onze PSD-ers contact met de buitenwereld en alarmeerden zij een andere out fit voor het geval we toch zouden moeten vertrekken. Het toeval wil dat juist vandaag onze nieuwe gepantserde auto's zijn gearriveerd. Mooie nieuwe witte Landcruisers. Gereden door een groepje PSD-ers, dus we hadden bewaking genoeg. Ze hoefden niet in actie te komen, na een minuut of tien mochten we terug naar onze kamers. Of de daders van de aanval zijn afgeslagen of getroffen zijn door tegenvuur, of dat ze gewoon schietend zijn langs gereden en vertrokken horen we morgen.

Juist vandaag heeft de Iraakse coalitie definitief Nuri al Maliki aangewezen als de beoogd premier. Dat heeft net iets langer geduurd als bij ons. Wellicht dat dat besluit er mee te maken heeft, misschien ook helemaal niet. Het politieke veld is hier nog versnipperder dan bij ons.

Neve a dull moment dus hier. Nu weer naar de film luisteren en de foto's verder sorteren.

Kreeg van de week twee foto’stoegestuurd van vriendin Eekhoorn. Daarop twee van mijn schilderijen. Ze hagennog bij Triade, het Kunsteducatief Centrum in Den Helder. Ze waren over van deexpo en ik ben er niet om ze mee naar huis te nemen, dus zal dit wel demakkelijkste oplossing zijn geweest, ophangen die handel. Staan ze niet in deweg en er kan niets mee gebeuren. Toch leuk dat ik nog een beetje aanwezig benin mijn thuisstad, ook nu ik ver weg ben.

(Wilt u dat ook, laat het meweten, er zijn drieduizend exemplaren te koop!)