Ik ben halverwege mijn cursussen, oplettend lezertje, en volgens mij kan ik nog steeds niet goed uitleggen waar ik heen wil met de taxi. Maar af en toe hoor ik iemand iets zeggen, en dan denk ik: ja, dat heb ik verstaan. Dus ook al gaat het langaam, ook al snapt niemand mij, toch zit er vooruitgang in. Het ligt ook aan heel kleine dingen. Even een a te kort uitspreken en je hebt het niet over slecht maar over de piramides. Vanmiddag, tijdens onze wandeling door Maadi, zagen we de vogel hierboven, de hop. Ik zag hem twee keer eerder, een maal op zee en een maal in de buurt van Sakkarra, ten zuiden van Cairo, jaren terug. Vandaag kon ik mijn medewandelaars vertellen dat het hier de hoed-hoed betrof, zijn Arabische naam.

Dat wist ik nog maar net, want vanmorgen tijdens het huiswerk draaide ik de CD met de letters en bijbehorende woorden nog eens af. Bij de hoe klank was daar de hoed- hoed. Je moet soms een beetje boffen. Men was erg onder de indruk, er was geen expat die de Arabische naam van het beestje kende. De Engelse konden we trouwens ook niet opkomen. Maar hij is wereldberoemd geworden als afbeelding op lucifers als ik mij niet vergis.

Overigens waren er in deze groene wijk, die snel gegroeid is na de oorlog, vroeger veel meer vogels. Men heeft bijgebouwd en dus veel groen gekapt. De ongediertjes werden bestreden met verdelger, ook voor de vogels slecht. Maar wie hier woont, in Maadi, is eigenlijk ver buiten Cairo. Hier geen getoeter van auto’s onder je raam, geen ezelskarretje dat oud ijzer op haalt. Hier ommuurde scholen, veel buitenlanders op straat, blonde moeders met blonde dochtertjes op de fiets. Wachthuisjes voor gebouwen met twee appartementen per verdieping. Dakterrassen met uitzicht op de piramides, als het helder is. Heerlijk rustig, zeer verleidelijk. De huren liggen hier op duizenden dollars per maand.

Ik blijf voorlopig maar even in Heliopolis, dat is nog net te doen.

Gierend van de honger stapte ik uit de metro vandaag, na een vriendelijk gesprek met een dame die mij graag wilde helpen als het nodig was. Dus telefoonnummers uitgewisseld. Ze wilde mijn lesboeken zien om een idee te krijgen van wat ik aan het leren was, en ze vond het nogal wat, want hier spreekt men geen Fusah of MSA. Een jongen die vroeg wat ik deed, vond na mijn antwoord dat ik veel te oud was om nog iets te leren, en er zijn af en toe momenten dat ik dat ook vrees, maar volgens mijn nieuwe kennis kunnen we een leven lang leren en zijn we nooit te oud. Daar houd ik me dus maar aan vast. Op de terugweg eerst een verse granaatappel gekocht, toch al weer gauw 3 LE, 45 cent. Ze zijn nogal duur. Bij een winkeltje dat sinds enkele weken actief is een vers gebakken visje gekocht, dat me erg deed denken aan de vissen in Irak. Heerlik, gezond en ik hoefde niet te koken gelukkig. Ik kreeg de menukaart mee, en ik kan voortaan bellen, dan bezorgen ze het. Onder het eten het nieuws zich zien ontvouwen. Ook een flinke vis die ze daar gevangen hebben, en de vangst gaat nog door, lijkt het.

Dagje off line geweest, oplettend lezertje. Te druk. Ja, niet alleen met school maar ook met genieten van de avonden hier. Nu er gezelschap was uit Holland, veel ‘s avonds buiten geweest, en de avonden zijn hier altijd geweldig. Al met al een drukke week, want ook het huiswerk moest gemaakt, anders krijg ik niet zo’n mooi certificaat.

Inmiddels is de temperatuur hier werkelijk heerlijk, ‘s avonds begin twintig, overdag achter in de twintig. De musea, de Piramiden, ze liggen er prachtig bij. Dus wat let u om hier nog even een weekje zon te pakken? Doet u gelijk nog iets voor de opbouw van dit land, dat voor een groot deel van zijn inkomen afhankelijk is van toerisme, De kleine verkopers leven van het beetje geld dat ze hebben, maar erg lang kan dat niet meer duren.

Dus hup, boeken die reis. Kom naar Egypte!

Terwijl we met onze vertrekkende lerares Fusah napraatten over ons verblijf hier kwam er een telefoontje: Gadhaffi zou gedood zijn. Onmiddellijk naar het restaurant en AJE gevolgd en het ziet er naar uit dat het waar is. Als dat zo is, dan is dat goed nieuws, ondanks alles. De getrouwen die het niet waagden te breken met het oude regime, in de hoop, of uit angst, dat Gadhaffi niet verdreven kon worden, kunnen nu de wapens neerleggen. Het land kan gaan werken aan een democratische toekomst, De doden kunnen begraven, de wonden van het afgelopen jaar en van de afgelopen veertig jaar kunnen helen. Een goede dag voor Libië, als hu het mij vraagt, oplettend lezertje. A. een medestudent, gelooft er niet in. Hij denkt dat er hier niets verandert en alles bij het oude blijft. Dat kan ingegeven worden door de het feit dat de Egyptische helft van zijn familie hier in compounds woont en tot de lokale 1% behoort. maar ik geloof in vooruitgang en ben er ook van overtuigd dat iedereen die te lang aan de macht blijft uiteindelijk bedrijfsblind wordt. Ook bij ons, oplettend lezertje, ze zitten ook in Europa, die zelfingebeelde halfgoden.

Dus wat mij betreft: werken aan de toekomst. Wie volgt?

Op de foto de grote vlag die net opgehangen werd toen ik op weg was naar Midan Tahrir. Die is voorlopig even trending bij de vlaggen-verkopers die hier overal zijn.

Dit beschilderde bouwseltje staat bij mij in de wijk. Geen idee waar het voor dient, maar dat de beschilderingen aan de revolutie refereren, kan niemand ontgaan. Je ziet ze veel. De Egyptische vlag is populairder dan ooit tevoren. Men gebruikt hem soms zelfs als kleding, als cape of omslagdoek. Er zijn tijden geweest dat dat niet gebeurde. Het doet een beetje denken aan foto’s van Nederland na de bevrijding.

Ik schat dat ik minstens tweemaal zo oud ben als de gemiddelde student hier op het instituut, oplettend lezertje, de meesten zijn echt niet boven de dertig. Toch heb ik hier al verschillende medestudenten de weg gewezen naar en op Twitter. Ik leg uit hoe snel het is, hoe een hashtag werkt en wie ze zouden kunnen volgen om een beetje op de hoogte te blijven in Egypte. Dat is erg grappig vind ik zelf. Wie hier de taal wil leren, is uiteraard erg gexefnteresseerd in de ontwikkelingen, die razend snel elkaar opvolgen. Zo zijn er kandidaten die zich aanmelden voor verschillende kieslijsten, en soms zijn dat bloggers of twitteraars die ik al een jaartje volg. Leuk en goed om te zien dat die mensen niet alleen actievoeren of commentaar geven, maar ook hun verantwoordelijkheid willen nemen in een nieuw democratischer bestel. Benieuwd wat er uit komt.

Ze zijn hier erg punctueel op school, als het tijd is beginnen ze, al zitten er maar twee studenten in de klas. Dus kwam ik al verschillende malen te laat. Er zitten hier een paar jongens die bovenop het nieuws zitten, net als ik. Samen discussiëren en filosoferen we over de recente ontwikkelingen hier, de Black of Bloody Sunday van vorige week. Gaat het de goede kant op, wat zat er achter die Maspiro incidenten? Waarom doet de SCAF zoiets? En dan is het tijd voor dat je het weet. U weet, ik ben een aartsoptimist, ik denk dat de geest definitief uit de fles is. Maa als ik dan in de Nederlandse krant lees dat de Tweede Kamer geen inzage wil geven in subsidiegelden, zich niet wenst te verantwoorden voor wat ze met ons geld hebben gedaan, dan denk ik: we hebben straks heel weinig been om op te staan, en kunnen ons eigenlijk het morele recht niet meer aanmeten om te oordelen over landen als dit. We weten precies hoe het moet, het ligt allemaal vast, we hebben de mond vol over de burger betrekken bij het beleid en transparantie, maar als je goed kijkt zie je dat er nog veel verborgen en troebel is. Ook bij ons dus nog heel veel ruimte voor verbetering. Als we allemaal ons best doen, oost en west, noord en zuid, arm en rijk, hier en daar, dan wordt het nog wel eens wat met de wereld.

Ik weet niet hoe het u verging op school, oplettend lezertje, maar ik had een verschrikkelijke hekel aan huiswerk, en dat heb ik nog. Opletten op school, geen probleem, ik ben een spons. Maar thuis nog eens uren buffelen, ik kan me leukere dingen voorstellen, zeker in Cairo. Hoe ik dan nu in een situatie ben beland waarin ik uren huiswerk per dag heb, mag verbazend heten. Eigen schuld, dikke bult werk dus. Voor twee cursussen zoals ik nu volg zit je al gauw op 3 uur maakwerk, en dan heb je nog niets herhaald zoals je graag zou willen of nog eens iets nagekeken. Zonder dat huiswerk worden ze hier zo boos op je dat je geen certificaat krijgt, dus u begrijpt, ik doe mijn best. In combinatie met mijn sociale leven hier valt het allemaal niet mee. De portier van het hotel waar ik nu in de lounge aan het werk ben, wilde dan ook mijn rugzakje dragen, Hij vond dat ik er moe uitzag. Dat had hij goed gezien. Maar goed, inmiddels heb ik het maakwerk achter de rug voor vandaag, en het leren kan er nu even niet meer bij. Wat wel weer erg leuk is, de schriftjes die ik gisteren kocht voor het winkeltje van de scan op de stoep. Vissen en vogels, samen drie euro zo ongeveer. Ongekend duur voor hier, waar onze lerares ons vertelde dat ze 1000 LE per maand verdient, zo’n 150 Euro. De verkoper bedankte mij dan ook vriendelijk voor de aanschaf. Als ik flink doorwerk zijn ze straks leeg, want de huiswerkblaadjes moeten los ingeleverd worden. Vraag me niet hoe dat er over drie weken uitziet.

Zoals gezegd, ik ben hier nu een maand. In een stad met zo’n 20 miljoen inwoners. Vanmiddag op weg naar een tentje om mijn huiswerk te maken, om de wachttijd voor mijn visum nuttig te gebruiken. Dat heb ik dus niet gedaan, want tijdens het oversteken herkende ik P. aan de overkant. Een medestudent van het zelfde instituut, andere groep, de hoogste. Spreekt dus vier talen, en dat voor een Engelsman. Hij was op weg naar het boekwinkeltje van de AUC, de Amerikaanse Universiteit hier. We besloten samen te lunchen en hebben zitten kletsen over onze ervaringen in Cairo en ons toekomstige werk. Hij wil hier wel in het Midden-Oosten taallessen geven, en dat lijkt me een goed plan; er is schreeuwend gebrek aan goede leraren na de revolutie, toen er heel wat vertrokken zijn.

Al vindt P dat hij ontzettend verlegen is, hij gaat om de goede redenen, en zal er ongetwijfeld komen. Het is toch prachtig dat je hier, in die drukte, terwijl je hier nog zo kort bent, een bekende tegenkomt in de stad, dat gebeurt me thuis zelfs nauwelijks.

Op de foto niet P. maar nog een blik op Wadi Degla. Blijft mooi.

Of ik even een scan kon sturen van mijn paspoort, oplettend lezertje, in verband met mijn reisje naar Zuid-Soedan. Ik moet er ook nog een maken voor een lijfrentebedrijf, dat een mailtje niet genoeg teken van leven vindt. Ik heb hier een laptop en een usb modem, mijn prachtige scanner staat thuis te niksen. Gelukkig weet “de broer van” alles, en hij wees mij min of meer de weg, maar ik vond niets op de plek die ik dacht begrepen te hebben. Nog maar eens vragen dus, toen ik van mijn visum avontuur terug kwam. Om twee uur ‘s middags, het spitsuur kwam al weer behoorlijk op gang. Geen probleem, F. zou mij even brengen. Ik denk dat lopen sneller was geweest, vanwege het vele omrijden en eenrichtingverkeer hier. Uiteindelijk kwamen we in een zijstraatje vlak bij een faculteit van Ein Shams Universiteit. Daar twee winkels die gespecialiseerd zijn in het maken van kopieën, het vertalen van documenten, het kopiëren en het faxen. In de winkeltjes veel studentes die hun testformulieren Engels lieten kopiëren. Voor vijf pond, 75 cent, kreeg ik de scan op een cd mee. Gelijk even twee schriften gekocht bij de handelaar op de stoep, ze zijn voor hier heel duur maar ik kon ze niet laten liggen, met die prachtige 3D vissen en vogels. Volgende keer kan ik zelf lopend heen. Ik heb weer een heel nieuw stukje Cairo ontdekt.