Dear President Obama.

I write this letter in desperation. Desperation that the Egyptian revolution might not bring what it was started for: an end to the dictatorship, free and fair elections, change. We have an obligation to the Egyptian people.  After we in the west have kept their ruler Mubarak in power for so long, it is now time for the Egyptian people to choose their own leaders. Mubarak, his cronies from the NDP, including Soleiman, responsible for suppression of his people, should leave. Now. I fear for the lives of the people involved in the revolution, demonstrating in Tahrir Square and all over Egypt, if this regime in its final stage will be in charge longer. Their blood will be on our hands, yours, and mine for not standing by them.

I believed you when you promised change, I was happy when you became president. Your benediction, about wisdom, humility, courage, integrity, compassion and generosity, was an inspiration.

Now is your chance to make all these promises come true and to claim your place in history as a president who believed in and stood for freedom and democracy and the right of the people, all the people. This is your chance to claim your place in the hearts of Arabs all around the world. As one who is currently working in Iraq, I tell you: they are watching. Watching to see if you are with them or not. Standing by the Egyptian people will build their trust in you, and will give you an opportunity to change the political situation in the Middle East for the better. If you mis this chance, there may not be a second chance, you will loose their trust, and the change we will see will be for the worst. Too long have we tried to maintain our own freedom, our own way of life at the cost of people elsewhere. Too long have we denied others the rights we grant ourselves, or claim as our birthright. You as a U.S citizen should know the meaning of the words: We, the people. Should acknowledge that life, liberty and the pursuit of happiness are valid claims. Not only for the American people, but for people all over the world. You believe in change, I believe in change, the people of Egypt want change. Change you inspired them with during your recent visit to Egypt. This is the time to show your believe in your own words. This is the time to be true to your self.

This is the time to choose for those values that are most important, despite our fears of economic losses, our fears of the unknown. Stop your support of the Mubarak regime. Choose your envoys wisely. This is the time to show the world that you, leader of the greatest democracy in the world, truly believe in freedom and democracy. Freedom and democracy for all.

De komende week is er een zonder rapporten, oplettend lezertje, althans voor ons. Omdat we hier nog maar een paar weken zijn is dit de generale zeg maar, om het zonder ons te doen. Lekker rustig zou je denken, nu dat wegvalt, maar ik heb vandaag dus de hele dag zitten tikken aan allerlei CV’s en referentiebrieven. Ik weet niet wat de rest doet, maar ik ben er druk mee.

Inmiddels gewoon door met het volgen van de situatie in Egypte. Die nu ook in Irak al begint door te werken. De afgelopen week en ook vandaag overal in het land kleine demonstraties.  Honderden eerder dan duizenden maar voor Irak toch al redelijk uniek. Wat willen ze hier? Geen vrije verkiezingen, die hadden ze al. Het heeft nog niet helemaal gebracht wat er van verwacht werd, maar toch. Malik heeft al laten weten dat hij niet herkiesbaar is na deze twee termijnen, maar ik las nu ook dat hij de helft van zijn salaris in gaat leveren. Of dat betekent dat hij ook de helft van zijn pensioen in gaat leveren? Overigens is de helft van heel veel altijd nog veel. Maar hij laat in ieder geval blijken dat hij het begrepen heeft met de democratie ook al heeft hij de uitslag van de verkiezingen niet willen accepteren met zijn twee zetels te kort voor een overwinning op de grootse oppositie partij. Maar goed, dit proces gaat in kleine stapjes. N had die protesten al voorspeld vorige week, maar n zijn de eisen toch wat minder alledaags. Men eist veroordeling van schuldigen aan de aanslag op de markt hier afgelopen zomer, met vele tientallen doden en honderden gewonden. En men wil de vrijlating of het ongedaan maken van de doodstraf van een aantal Iraki in Saudie Arabie. De Iraki daar worden zeer slecht behandeld. Overigens is opvallend dat Saudie Arabie een uiterst religieus land is met volledige Sharia in een zeer extreme vorm. De stroming daar wordt door veel Moslims als een soort sekte gezien, veel erger dan de Moslim Broederschap. Je kunt dan evengoed bondgenoot van de VS zijn, dus waarom ze zo bang zijn voor hervormingen in Egypte, leg het me nog een keer uit.

Ondertussen moet de jeugd op het plein uitkijken dat ze niet in het pak genaaid wordt. Met Soleiman, hoofd van de inlichtingendienst die zo handig was voor Mubarak, schuldig aan vele mensenrechtenschendingen, en nu vermoedelijk aan de aanpak van journalisten, als de nieuwe sterke man, raken ze van de regen in de drup. Laten we hopen dat Obama inmiddels goed op de hoogte is van de werkelijke situatie in Egypte en de Egyptenaren gunt wat Amerikanen hun geboorterecht vinden: life, liberty and the pursuit of happines. Als president van een land waarvan  de grondwet begin met “We the people”, kan hij toch niet anders lijkt me. Een van de leukste bordjes tijdens demonstraties op het plein: Yes, we can too!

Onze keuken medewerkers werken hier in ploegen, oplettend lezertje. Niet van uren maar van dagen. ’s Morgens om 6.00 uur zijn ze hier al, voor ze vertrekken is het vaak ver na achten. Ook zij moeten straks op zoek naar een nieuwe baan, dus heb ik hen aangeboden CV’s en referenties op te stellen. Dat is minder eenvoudig dan het lijkt, ze zijn goed in hun werk, maar veel Engels hebben ze meestal niet, en sommigen nauwelijks. Een van hen noemt mij hardnekkig Sir als hij mij beleefd groet, en ik laat het zo. Aardige kerels zijn het, en vanmiddag ging in het restaurant gegevens verzamelen. Dat geeft grappige momenten. Vraag in Nederland naar iemands geboortedatum en het rolt er uit. We gebruiken dat rijtje cijfers ter controle bij de dokter, in het ziekenhuis, bij uw provider en noem het maar op. Naam en geboorte datum en je bent wie je bent. Hier is een geboortedatum iets vrij onbelangrijks, als je maar weet welk jaar is het al mooi. Dus maakte ik vanmiddag mee dat iemand zijn ID moest gaan halen om te bedenken wanneer hij ook weer jarig was. Toevallig dezelfde dag en maand als mijn vader, maar 1 juli is ook een soort standaard datum die veel gebruikt wordt.. Hij kookt heerlijk, is een aardige vrolijke kerel, maar een gesprek met hem beginnen, dat is een uitdaging. Ze hielpen elkaar, dus na een half uurtje had ik alle gegevens bij elkaar. Opvallende conclusie met Nederlandse ogen bekeken: E-mail adres? Nee, twee van de drie niet. Rijbewijs? Waarom zou ik, geen geld voor een auto. Militaire dienst? Allemaal en toevallig allemaal ongeveer even oud, dus net op tijd voor de inval in Koeweit. A vertelde me dat het hem gelukt was om altijd afwezig te zijn als er echt geschoten werd, dan moesten ze hem zoeken. Onderwijs? 6 Jaar of 8 jaar of 9 jaar. Die met 9 jaar is de tolk. De schoonmaker heeft duidelijk de slechtste papieren, de minste jaren school. Maar wel altijd gewerkt, als tankhulp, autowasser, medewerker op een ijsfabriek. Zwaar wek, vuil werk, en goed betaald zal het ook niet zijn geweest. We zullen zien of we hem een referentie mee kunnen geven die een nieuwe werkgever zal doen besluiten hem een baan te geven. Want zonder baan ben je hier ver van huis.

Gisteravond kwam er ineens een lapjeskat nieuwsgierig mijn kamer in lopen, oplettend lezertje. Het ritselt hier van de katten, maar binnen komen ze zelden of nooit. Niemand haalt ze ook aan, je weet dat je weer weggaat. Dus blijven ze schuw en op afstand. Honden hebben we ook, buiten de compound. Er leeft een grote groep bij de noordpoort die het graag ’s nachts op een blaffen zet. Enkele weken geleden waren er behalve onze snuffelhond ook puppies op de compound. Een heel nest van zeven gekleurde hondjes, die naast het kantoorgebouw verbleven en heen en weer door en over de muur gingen van en naar de groep waar ze uit voortgekomen zijn. Een paar weken lagen zagen we ze lopen, hoorden we ze keffen en gingen we af en toe kijken hoe het er mee stond. Leuk, die jonge beestjes natuurlijk. Een paar van ons kregen al het idee ze te verzorgen. Ik heb ze gevraagd wat ze dan over een paar maanden gingen doen, al ze vertrokken, dus dat idee werd verlaten. We vroegen ons af waar de beestjes van leefden, en we vermoedden dat de lunchresten die vaak vrolijk van het dak gekieperd worden door de wacht, een deel van het menu uitmaakten. Opgetogen vertelde A me dat er plotseling een grote hoop rijst en brood lag, en dat de beestjes dus kennelijk gevoerd werden door de bewakers. Ze was er blij om. Nu zien we de hondjes niet meer en we horen ze ook niet meer keffen. Zeker te groot voor het gat in de muur, werd er geopperd. Ik zelf vermoed dat het meer te maken heeft met het feit dat de meeste honden hier rabies hebben en niemand hier zit te wachten op het overslaan van die ziekte naar mens of snuffelhond. En met die grote hoop rijst die hier plotseling lag.

Egypte krijgt een steeds grotere plaats in de kantoorgesprekken. Ze hebben hier een grote ervaring met dictators en volgen de speeches. M, nu TL maar voorheen een legal eagle, vroeg zich af of die dictatoren soms iets hebben afgesproken of een handboek hebben Hij ziet veel overeenkomsten tussen Tunesië en Egypte, tot aan de speeches aan toe door de heren voor tv, en de manier hoe ze omgaan met relletjes. Ook met de tijd van S ziet hij veel overeenkomsten, en hoe die gevangenissen leeg liet lopen op lastige momenten. Vanmiddag kwam M langs met een mailtje, ontvangen van een journaliste die hij had leren kennis tijdens een workshop toen ze dat nog buiten het land deden. In Egypte bijvoorbeeld. Hij vroeg de journaliste in Cairo, hoe het haar nu ging en riep op  toch niet de fouten van Irak te maken. In het Engels vertaald vroeg hij haar het systeem te veranderen en niet alleen het instituut, en niet elkaar te bevechten, omdat dat hun kracht zal verminderen. Keep your words one, eindigde hij. Het antwoord kwam snel. Dank voor jullie vriendelijke en eerlijke woorden. Maar we hebben meer nodig dan woorden, het is nodig dat jullie er bij je regeringen op aandringt dat ze het systeem van Mubarak niet meer steunen. Daar kan ik me alleen maar bij aansluiten.

Onze premier heeft nog weinig van zich laten horen, te weinig vind ik, als zijn partijgenoot. Een volkspartij voor vrijheid en democratie zou een volksbeweging die strijdt voor vrijheid en democratie voluit en van ganser harte moeten steunen. Zelfs als dat betekent dat de benzine prijzen stijgen.

Het wordt hier met de dag interessanter, oplettend lezertje. Met de fase out gebeuren er de gekste dingen, lijkt het wel. Normaal gesproken zou je een project als dit sterk willen eindigen maar op de een of andere manier krijg ik niet het idee dat dat gaat gebeuren. Een paar lokale collega’s deelt dat gevoel. Ik heb het gevoel dat ik ze in de steek laat. Niet professioneel, volgens een collega expat, ik ben consultant, op naar de volgende klus. Maar ja, voor mij was dit geen klus voor de camper na het pensioen, ik kwam hier om iets te betekenen, en graag zo optimaal mogelijk. Gelukkig nog een paar klusjes om mijn tanden in te zetten en de knopen te leggen. Verder zijn we nu begonnen met iedereen die daarom vraagt een keurige referentie brief mee te geven of wat ze verder maar van ons willen zien. Het dagelijks bedrijf laten we meer over aan de lokale collega's, dan kunnen ze alvast wennen nu we er nog zijn.