Vanmorgen een goed gesprek met iemand die recent ruim een jaar in Afghanistan heeft gewerkt. Met allerlei goede adviezen en handige informatie. Nu is Afghanistan niet Irak, de situatie is er duidelijk anders, maar een aantal factoren is zeer vergelijkbaar. Dus een nuttig uurtje waar ik mijn voordeel mee kan doen. Het is goed om hier ook wat mensen te hebben waar je advies aan kunt vragen als je daar ver van huis eens met iemand wilt sparren over besluiten of beslissingen. Een tip die hij mij gaf: houd een dagboek bij. Dat ga ik zeker doen, hier en wat uitgebreider voor mijzelf. Want het is weer voorbij voor je het weet, dan is het goed terug te kunnen lezen hoe het allemaal was.

Er is een aadige film met Tom Hanks waarin hij, als  medewerker van Fedex, uit de lucht valt op een onbewoond eiland. Fedex speelt een opvallende rol in die film, veel logo, veel reclame over hoe zij altijd en overal bezorgen en op tijd. Vergeet die film, althans dat gedeelte van die reclame voor Fedex.

Vandaag zouden mijn kisten komen uit Engeland. Zouden zeg ik, want het bedrijf dat ze levert krijg ze niet weg met Fedex door de lucht. Ze zijn te groot voor luchtvracht en moeten over de weg. Hoe groot zijn die kisten dan, zult u denken oplettend lezertje. Nou ongeveer zo’n 80 liter inhoud per stuk. Ter vergelijking: die plunjezakken van onze jongens zijn 100 liter inhoud ongeveer. En saillant detail: de reclame voor die kisten is het gegeven dat militairen ze gebruiken en die gaan, dat weet u, tegenwoordig ook veel door de lucht. DHL vervoert ze wel door de lucht. Bent u daar nog? Dus dat weten we dan voor onze volgende bestelling: niet Fedex. Exit Fedex dus.

Auto leeg gehaald, garage opgeruimd, terras getracht onkruidvrij te maken. Allemaal zaken die nog afgerond moesten worden, om de boel niet in al te grote chaos achter te laten. Bij het bloggen verdwaalde ik midden in het veranderen van allerlei aanstuurprogramma’s, maar met hulp van de helpdesk kwam het allemaal gelukkig weer goed. Even een fotootje ter illustratie van de puinhoop die straks mee moet. Er is nog meer maar dat past niet op de foto. En de uitnodigingen voor de afscheidsborrel de deur uit. Kreeg een ractie van iemand die dat een break-up party noemde. Ook mooi.

Waar in vroeger jaren repatkisten een vertrouwd verschijnsel waren in Den Helder (al heetten ze anders in mijn jeugd), zijn ze nu kennelijk uitgestorven. Niet alleen in Den Helder, in heel Nederland was door ijverig zoekende militairen geen kist te vinden. Ja, eentje die drie jaar buiten had gestaan, die vond men minder geschikt. Dat terwijl we meer militairen uitzenden dan ooit. Die gebruiken tegenwoordig heel grote plunjezakken, maar dat is geen inpakken natuurlijk voor een domme burger. Dus het buitenland moet uitkomst bieden. De Engelsen, ook nooit vies van een buitenlandse interventie, hebben footlockers in overvloed, tegen een gering berag. Maandag komen er twee en kan ik eindelijk orde in de bagagechaos scheppen. Kijken of ik alles meekrijg wat ik mee wil krijgen of dat ik pijnlijke keuzes moet maken. Want wat je niet meeneemt, daar moet je zonder. De AH zit niet om de hoek, en als hij er zat mocht ik er niet heen. Er is ook een datum genoemd nu, die nog lang niet zeker is maar ook voor duidelijkheid kan zorgen. Hopelijk komt daar een fiat op dan kunnen de uitnodigingen voor de afscheidsborrel thuis de deur uit. Ik moet immers van de wijn af die de afgelopen jaren mijn kant op kwam.

Nu nog wat cd’s uploaden op de laptop en ik ben er klaar voor.

Zoals de journaliste van Binnenlands Bestuur mij vanmorgen vroeg: "De meeste wethouders gaan eerst een tijdje naar Zuid- Frankrijk om te niksen en u gaat naar Irak?" Ja, wat moet een mens ook in Zuid-Frankrijk? Maar kennelijk is mijn besluit genoeg onalledaags om belangstelling te wekken bij de media. Al een stuk in Noord-Hollands Dagblad, gisteren kwam RTV-NH langs, en vandaag dus het verzoek van Binnenlands Bestuur. Niet voor het blad maar voor het internet, daar kun je tegenwoordig van alles vinden. Benieuwd wat ze er van maken.

Ondertussen komen er nog af en toe kaarten en brieven binnen en ben ik al een aardig eind op weg met mijn bedankjes, die kunnen binnen een paar dagen de deur wel uit denk ik. Het gevecht met de laptop is immers gewonnen en de brandprogramma’s hebben hun werk gedaan. Er ligt een hoge stapel cd-tje’s klaar om uitgedeeld te worden. De eersten zijn al weg, want af en toe doet zich een geschikte gelegenheid voor.

Verder gaan de voorbereidingen in gestaag tempo door hier thuis, inclusief een uurtje Arabisch per dag. Daar buiten weet ik het niet, in de rest van Nederland heerst voorjaarsvakantie. Op lauweren rusten, wachtgeld verteren, bankhangen, als liberaal past mij dat allemaal slecht. Dus als je de kans krijgt weer aan de slag te gaan moet je hem met twee handen aangrijpen.