Ik weet het, oplettend lezertje, ik had al gedag gezegd voor de komende week. maar soms borrelt er van alles op of gebeurt er weer iets, dat er ook uit moet, het blog op. Zo had ik vandaag behalve verschillende afscheidsmomenten ook weer leuke ontmoetingen. U weet nog de man die mij vorige week aansprak op de roltrap met de vraag waar ik vandaan kwam en of ik niet toch een Amerikaan was? Vanmorgen stond hij weer achter me, met dezelfde vraag. We vonden het allebei grappig en zeiden vrolijk gedag. Vanavond, toen ik uitstapte op mijn thuisstation, liep hij weer achter me, dus dat was echt een bijzondere ontmoeting. Hij werkt bij een bank. Ik zal hem niet meer tegenkomen nu, want ik hoef niet meer in de spits. Maar toch leuk, om drie keer iemand te ontmoeten in deze mensenmassa’s. En dan was er nog Mariam, een achttienjarige studente. Ze deed oud en nieuw Grieks, Latijn en geschiedenis. Ze wilde reizen, de hele wereld over. Voorlopig zat dat er niet in, haar moeder vond het niet goed. Zelfs met je broer mag je niet op reis, alleen als je getrouwd was. Het beviel haar helemaal niet. “we have no freedom to do what we want.” Een klacht van vele tieners, maar hier dichter bij de waarheid van alledag. Ze snapte ook absoluut niet waarom ik in Egypte wilde wonen terwijl ik toch uit zo’n leuk land kwam. En dan nog wel alleen, zonder man of zoon, dat was toch echt te zwaar volgens haar. Wat veel goed maakte was mijn wijk Heliopolis. Zeggen dat je daar woonde was zoveel zeggen als dat je rijk was. ik heb haar verteld dat ik mijn appartement duur vond, ook voor mij, maar inderdaad, our money was more heavy, zoals ze zei. Dat ik Arabisch studeerde vond ze ook al vreemd, dat was toch zo’n lastige taal, zeker vergeleken met de plaatselijke Egytpisch.

Ik vermoed dat Mariam het er niet bij laat zitten. Die gaat de wereld nog wel ontmoeten denk ik.

Niet dat ik nu niets meer bij kan leren, maar de cursus is achter de rug hier. Twee certificaten rijker zijn we allemaal, keurig nog met gradaties van A+ tot D- (wat niemand had trouwens, een D). Omdat steeds meer cursisten verdwenen of al weg waren ivm Eid tripjes naar de omliggende landen, het laatste deel van de middag doorgebracht met onze lerares en drie medecursisten om te praten over de stand van zaken, de rol van de Islam, de ontwikkeling van de taal. Zeer de moeite waard ook, het geeft een inkijkje van binnen uit. Nu zit mijn juf op het balkon hier privé les te geven aan een jonge Amerikaan, die hier over de straten skateboardt. Hij met zijn honkpal petje, zij met haar hoofddoekje om. De wereld ontmoet hier elkaar. Zo voor de laatste keer in het spitsuur met de metro voorlopig, en daarna pakken voor de woestijn. Ik zie er erg naar uit, de witte woestijn moet prachtig zijn. Daar ziet u dan straks ook wat van, oplettend lezertje, als ik over een week weer onder de online mensen ben. Tot die tijd wens ik u veel plezier waar u ook bent. Voor de moslims onder u Happy Eid en tot volgende week.

Taxi’s blijven hier een bron van verbazing en een onderwerp van gesprek. De taxichauffeur die ik vandaag trof, had geen idee waar ik heen wilde, er kwam twee man aan te pas om een en ander duidelijk te maken, en mijn kaart hielp geen zier. Uiteindelijk waren we in de buurt en werd ik gebeld door mijn contact of het wel goed ging. Hij wees het laatste stukje de weg. Mijn contact had zelf, als geboren en getogen Caireen, slechte ervaringen met taxi’s en vreesde dat ik opgelicht werd. Volgens mij was deze echt de weg kwijt, maar vaak rijden ze rondjes om de rekening op te doen lopen. Eigenlijk net als bij ons in Amsterdam als een toerist een taxi neemt. Inmiddels ben ik erg goed in het omlaag vechten van een te hoge prijs, sta ik op rijden met de meter en beloon ik brave taxichauffeurs met een flinke fooi. Zo krijgen we het vanzelf goed. Hier een plaatje van een type versiering dat je hier veel in auto’s ziet. Niet alleen in taxi’s overigens, ook in privé wagens. Af en toe zal ik u hier een foto tonen van andere modellen, insh Allah.

Als het een beetje meezit is ook de tweede test, die voor Fusha, met redelijk gevolg afgelegd. Volgens mij zijn er hele stukken waar ik steeds dezelfde fout heb gemaakt, maar dat schijnt de hele klas gedaan te hebben. Blijft natuurlijk ook een lastige taal. Maart toen ik vanmiddag een afspraak had en mijn Engels vertaald werd naar het Egyptisch, kon ik toch aardig volgen wat er aan de orde was en dat is winst. Bovendien vinden de leraressen (die overigens van de leeftijd van de leerlingen zijn, ruim onder de dertig) dat mijn uitspraak goed te verstaan is. Zal voor hen niet altijd meevallen al die accenten uit een Frans, Engels of Duits taalgebied het hoofd te bieden. Vanavond vierden wij het einde van deze klas, velen gaan door, maar anderen vertrekken ook weer uit Egypte. We aten met een dertig man op een drijvend restaurant aan de Nijl. Hier is het elke avond zaterdagavond, een groot feest. Omdat we nogal wat verteerden met zijn allen, kregen we na afloop een kort tochtje met de boot. Prachttig, al dat licht en geluid van de wal op het water. Zoals iedere grote stad, ‘s avonds is alles mooi en romantisch. Veel van de jongelui die ik nu zag zal ik nooit meer ontmoeten. Sommigen hoop ik op Facebook tegen te komen. Maar in ieder geval ben ik blij een maand met hen te hebben mogen optrekken. Zoveel enthousiasme, zoveel openheid, zoveel energie, daar kan een mens niet genoeg van krijgen.

Gisteravond hard gewerkt aan de opgave voor de test van vandaag, oplettend lezertje. Gelukkig met resultaat. Onze juf was erg tevreden over ons. De bedoeling was een presentatie te geven van een minuut of acht en een kleine dialoog met een medeleerling. Daarin zoveel als mogelijk alles wat geleerd is de afgelopen drie weken. Dat valt nog reuze mee dus, gezien het feit dat ik hiervoor geen Egyptisch sprak. Morgen hebben we een nog lastiger test voor Fusah, waarin grammaticale opgaven, dictee, presentatie en meer van dat lastigs. We zullen zien. Ik ben nu zo moe, dat ik voorlopig even een paar uur niets meer met een boek moet doen. Na morgen gaan we nog een dagje door met meer stof, veel medecursisten gaan door naar de volgende fase. Ik vind het voorlopig even mooi zo. Volgende keer weer een maandje misschien, maar eerst vrijdag de woestijn in. Het is immers toch Eid, dus een passende omgeving voor deze dagen.