Dag 7, Utah

Ik zal u niet vervelen met hoe mooi het landschap weer was. Dat was het. Maar we kijken natuurlijk niet alleen naar het landschap. Af en toe gaan we ook eten. Dit hele gebied is feitelijk een serie natuurgebieden. Dichtbevolkt is het dus niet. Stadjes zijn een paar honderd inwoners groot. Wat is er om te eten? Sommige gelegenheden zijn nog niet open. Veel beef en burger of steaktentjes. Allemaal in cowboy of indianen stijl. Of gewoon Amerikaans. Met dan bordjes aan de wand die duiden op vaderlandsliefde. Vanavond  zaten we in een soort pizzaria tegenover het hotel. Om ons heen de canyons in het donker. Boven ons de volle en straks te verduisteren maan. Binnen plastic tafels en stoelen. Pizzas medium die extra groot zijn net als het tv scherm. Het restant krijgen we mee naar huis. In deze zuidelijke staten is Mexicaans een populaire optie maar we kwamen er nog niet aan toe: te veel keus. Wat ik persoonlijk lastig vindt: hete thee is niet standaard verkrijgbaar. Als je om thee vraagt gaat men uit van ijsthee. De porties zijn gigantisch, altijd; of het nu die pizza is of een ijsje, elk onderdeel is een maaltijd op zichzelf. Normaal eet ik fruit of yoghurt als ontbijt, maar dat wil hier niet lukken. Meestal zijn mijn ontbijten dus gewoon ook lunch, en de rest klimmen we er wel weer vanaf. Wat ik zelf heel prettig vindt: de manier waarop je te woord gestaan wordt in winkels en restaurants. Vaak stelt de serveerster zich voor met de voornaam en de mededeling dat ze hoogstpersoonlijk voor je zal zorgen deze avond, en dat is dan ook zo. Regelmatig komen ze kijken of alles in orde is. Wil je afwijken van de kaart? Natuurlijk, de klant is koning. Dat ik dan in gerenommeerde hotelketens bij het ontbijt plastic bestek en bordjes tref, neem ik maar voor lief.

Dag 6, Utah

En plotseling was het lente. Een paar honderd mijl zuidelijker, een paar duizend voet lager. Waar in Bryce de bomen nog nadachten over knoppen, staat in Zion het gras tien centimeter hoog, de bomen in blad, een aantal bloemen in bloei, hoor je vogels zingen en vliegen vlinders rond. In hetzelfde geologische gebied weer een totaal ander maar weer buitenaards mooi landschap. Je kunt hier weken rondtrekken, lopen, fietsen, kayakken.  Maar het kan ook per auto en shuttlebus met af en toe een korte hike. Zelfs rolstoelers zag ik hier genieten. De organisatie is voortreffelijk in dit park, leren doen ze je ook graag wat. Na een aantal dagen wil ik echt weten hoe de bomen en planten heten: op een korte hike naar de huilende rots staan keurige bordjes.  Te druk, al die gezinnen met ruim kinderen, de tieners en de senioren? Neem het pad ernaast en je loopt alleen met de eekhoorns. Heen rijden is prachtig, ‘s avonds met de zon in de rug is het weer mooi.  Helaas moesten we een van ons gezelschap laten gaan, die moet weer aan het werk morgen, al plannen makend voor een volgend bezoek.  Wij aten nog even in de steak en bbq grill verderop en pakken dan de koffer weer in. Morgen GSENM.

Dag 5, Utah

De verwachting was hoog maar werd makkelijk overtroffen. De rode rotsen in grillige vormen van Bryce zijn prachtig. De zon en de wolken voegden drama toe, de zilvergrijze stammen en het groen van de bomen maakte het plaatje compleet. Iedere bocht een ander prachtig uitzicht, ook op weg naar ons volgende hotel. Verschillende herten, rode grondeekhoorns, grote zwarte kraaien. Eten in cowboy-stijl, hier het favoriete thema om alle horeca aan te kleden. Ook in het uitstekende hotel waar ik dit nu schrijf laarzen en koeienhorens op het behang. Ook het eten zelf: veel bbq en salade. De frontpassage liet het links en rechts van ons regenen, de temperatuur iets zakken maar we zitten zuidelijker inmiddels. Ideaal weer voor het volgende park.

Dag 4, Utah

De dag was nog nauwelijks begonnen of we zagen een wolf langs de weg, vlak bij huis. Daarna zuidelijk gereden op weg naar de parken. Langs suburbia en bedrijven terreinen tot voorbij Provo het landelijker en uiteindelijk woest en ledig werd. Halverwege de middag Cove Fort bezocht en rondgeleid door Elder Dickson. Dertig jaar een kruispunt van postkoets, ponyexpress en telegraaf en na bijna een eeuw leeg en verwaarloosd recent opgeknapt. Vlak bij ons eerste motel als bonus drie herten die de weg overstaken. Gelukkig net op tijd gezien. Vanaf het balkon al zicht op de rode rotsen van Bryce. In een klein plaatsje gegeten in bijna de enige gelegenheid die open was. Grote gezinnen en zoals veel hier: elandkoppen en geweien aan de muur. Ter gedachtenis aan Katherina Duck blueberry pie gegeten. Morgen het eerste park in.

Dag 3, Utah

This is the place. Met deze woorden liet Brigham Young zijn volgelingen weten dat de reis voorbij was en ze hun nieuwe land konden gaan bouwen aan het Salt Lake. Dat was 24 juli 1847. Ze kwamen met ossenwagens en handkarren. In maandenlange tochten door het midwesten. Wat het motief ook was: het resultaat mag er zijn. Een ruim opgezette, schone stad met succesvolle en vriendelijke mensen. Vandaag dus naar Temple Square en naar een orgelconcert in het tabernakel. Daarna lunch in het Nauvoo restaurant. De parkpas en nog wat laatste zaken gehaald. Genoten van de besneeuwde bergtoppen rondom, onder een strakblauwe hemel; als van een ouderwetse ingetekende film. Kersenbloesems op de voorgrond in de brede lanen voor goed onderhouden huizen en huisjes van hout en steen. Veel iconen van Amerikaans ondernemerschap herkend die vaak te zien zijn in films. De incidentele bedelende werkloze veteraan. Af en toe een State Police Officer in zwarte auto of een Yellow Cab. Later op de middag stond een ralley op het programma als steun aan het proces om het huwelijk open te krijgen voor alle volwassenen. Wij met bordjes en vlaggen op de stoep bij een kruizing en de voorbijgangers toeterend als steun. Minder vanzelfsprekend dan bij ons in dit gebied waar religie een allesbeheersende rol speelt. Morgen vertrekken we naar het zuiden, naar de parken. Vandaag in het donker naar huis gereden, voor het eerst hier. Het derde continent waar ik auto heb gereden.

Dag 2, Utah

Het grappige van reizen naar een ander continent is het tijdverschil, oplettend lezertje. Ik werd dus vannacht om drie uur gebeld, maar was al wakker, dus geen probleem. Vanochtend na het ontbijt onze shop-till-you-drop dag. Spijkerbroeken voor de hele familie, grappige gadgets en eindelijk een tafellaken dat past op mijn vierkante eetkamertafel. Halverwege de middag een heerlijk ijsje in de Main Street van een voormalig zilvermijnstadje dat nu bevolkt wordt door toeristen. In dit hele gebied staan huizen, gebouwd voor de Olympische Winterspelen van 2002, in kleuren die passen bij de bergen waarin de skigebieden liggen. De gasten zijn navenant, en het aanbod van winkels eveneens. Veel kunst en antiek, veel indianenspullen. Het huis waar ik logeer werd bewoond door beveiligers in 2002. Park City kan bogen op twee Banksy-graffiti’s. Na even zoeken allebei gevonden. De scherpe bergen, de felle zon, het wit van de sneeuw op de achtergrond, het was prima fotoweer. Helaas krijg ik het niet voor elkaar ze hier vandaan in mijn blog te plaatsen (de laatste keer dat ik mijn laptop niet mee neem). U houdt het tegoed. Wat opvalt tijdens het boodschappen doen: het beleefde en kundige personeel; als je binnenkomt, als je iets zoekt en als je vertrekt, met of zonder aankopen je wordt vriendelijk gegroet. Daarna nog snel iets te eten halen: eindeloze gangpaden met van alles en nog wat, vier soorten avocado’s, verse kreeft, en heel veel kaas uit Holland (of toch bijna). Hard werken vandaag. Morgen gaan we naar Salt Lake City, wat mormonenegeschiedenis beleven. Weer mooi weer.

Dag 1, Utah

Quote

Het is vier films vliegen naar Detroit. Volgens het aardige meisje bij de Gate een prima overstap plek. Maar eerst de beveiliger vertellen wie je koffer heeft ingepakt en met wat. In Detroit willen ze weten waar we heen gaan en waarom en vooral met wie. Utah? Really? Zo koud nog daar. Maar in Salt Lake City lopen er zomerjurkjes. Wij zijn dan inmiddels zo uitgedroogd dat we een Starbuck zoeken om aan te vullen. Dan door de bergen naar ons logeeradres. Uitzicht op het meer en de bergen, de sneeuw op loopafstand. Diner in het dorpje verderop. Al was je nooit in de VS: je herkent het van tv. De kruising met de hangende stoplichten. De electriciteitspalen op rij. De pick up trucks. De schuren en de houten huizen met puntige daken als van Hopper. Het worden mooie weken.