Regelmatig vraagt men mij, oplettend lezertje, of ik het wel red, zo tussen al die Moslims. Moet ik een hoofddoekje, word ik wel geaccepteerd als niet Moslim, word ik wel geaccepteerd als vrouw? Wie dit log regelmatig leest, weet dat ik mij wel enigszins aanpas (geen blote armen) maar niet heel veel, dat ik zeg wat ik denk, hier en daar, en dat ik volledig geaccepteerd word. Het feit dat het gevraagd wordt, geeft aan dat men twijfelt aan die acceptatie, aan tolerantie. Want ja, Moslims, waren dat niet die intolerante terroristen uit het oosten? Nee, dat zijn het niet. Ik twitterde al eens: we gaan steeds meer op landen als Irak lijken. Een regering samenstellen duurt erg lang, de partijen zijn versplinterd, om maar eens wat te noemen. Tolerant? Dat zijn we al lang niet meer als u het mij vraagt. Deze week stemt de Tweede Kamer onder andere over een verbod op ritueel slachten. Het boerkaverbod wordt serieus voorgesteld. Voor een inburgeringscursus gezakte vluchtelingen willen we uitzetten (ja wel, dat willen we echt, wie te dom is of te oud heeft kennelijk geen recht op bescherming). 

In Irak durft niet altijd iedereen vrijuit zijn mening te geven, al gaat het beter. Ook daar kunnen wij nu niet meer bogen dat wij het vrije westen zijn. Assange, de oprichter van Wikileaks, is gearresteerd in Groot-Brittanie, op een aanklacht van verkrachting in Zweden. Voor je bij interpol gezocht wordt, moet er echt wel iets gebeuren, een verkrachting valt daar zelden onder. Hoe je ook mag denken over de wijze waarop Assange ons nu begraaft onder de documenten: hem willen arresteren of op tv oproepen om hem door de staat te laten ombrengen, zoals in de VS gebeurt, heeft weinig met het vrije woord te maken. Vrijheid is mooi, moet de gedachte zijn, maar alleen als het ons uitkomt. Wikileaks brengt levens in gevaar, is het argument. Een oorlog brengt ook levens in gevaar, maar dan telt het niet.

Ik houd het scherp in de gaten en zal me hier en op Twitter laten horen als het fout dreigt te gaan. Doet u dat ook maar. Dan houden we het vrije westen misschien echt vrij.

Een jaar in het buitenland is leuk om te doen, oplettend lezertje, maar er moet wel wat geregeld worden. Je laat alles achter: je huis, je tuin, je brievenbus. In mijn geval een huis waar niemand dan meer zit. Dat kun je niet alleen, daar heb je mensen voor nodig die je helpen, de boel in de gaten houden, de post uit de brievenbus halen, en helpen met het oplossen van onverwachte problemen, als jij zelf te ver weg zit. Die mensen heb ik gelukkig in de personen van mijn buren. Geen moeite is ze te veel, de post ligt keurig in stapeltjes voor me klaar als ik terug kom, als het nodig is worden zelfs pakjes aangenomen, rekeningen betaald en noem het maar op. Goud waard, zulke buren. Toen ik thuis kwam stonden er zelfs bloemen, er is sneeuw geschoven en de auto is aangeduwd. Dit weekend kreeg ik ook nog chocoladeletters en een prachtig gedicht. Een goede buur is in dit geval dus een nabije vriend. Vandaag de gelegenheid ze in het zonnetje te zetten, want zonder hun zou het lastig worden. Bij deze dus: Ben en Ria, heel, heel hartelijk bedankt voor alle hulp en moeite!

Toen ik afgelopen verlof naar Nederland kwam, in augustus, was het verschil in temperatuur met Basrah ongeveer dertig graden, oplettend lezertje. Nu ik in december met verlof naar Nederland kom is het verschil weer dertig graden. Met dit verschil dat het in Nederland nu onder nul is. Regelmatig wordt mij dus gevraagd: moet je niet wennen? Ja, ongeveer net zo veel als alle Nederlanders die van een nazomer in hartje winter belandend. Waar liggen de handschoenen, waar is het ijskrabbertje? (met een huurauto is dat in ieder geval geregeld). Het is echt niet zo dat je na zes maanden mooi weer niet meer tegen een Hollandse winter kunt. Eerlijk gezegd: ik geniet. Afgelopen winter was er ook een met veel sneeuw en af ent toe overlast op weg naar het werk, maar ik rijd altijd nog liever door een sneeuwlandschap dan door regen en wind, en zo vaak gebeurt het niet dat we sneeuw hebben die iets voor stelt. Dus maak ik overal plaatjes van dit winterweer, om in Basrah aan de collega’s te laten zien. Die zich geen voorstelling kunnen maken van een auto die uit de sneeuw gegraven moet worden, of struiken die bezwijken onder de vracht. Kinderen die sleetje rijden van de dijk, kinderen die op het ijs lopen om te zien of het al houdt. Het zal snel genoeg weer over zijn, voor ik het weet zit ik weer in het stof. Voor mij mag de winter deze week nog wel duren.

Wat zijn wij toch een grappig volkje. Waar anderen serieus Thanksgiving vieren, of onder de kerstboom de heer prijzen, hebben wij Sinterklaas. Inmiddels een olijke grijsaard, met grappige assistenten in alle kleuren van de regenboog, zelfs zwart. Meestal een feest voor kinderen, maar ook volwassenen mogen toch graag nog activiteiten ontplooien.  Inmiddels zijn er in mijn familie geen kinderen in Sinterklaas leeftijd, te klein of te groot of te ver weg. Toch vierde ik vanavond Sinterklaas. Bij wildvreemde mensen die gastvrij hun huis open stelden voor vrienden en vrienden van vrienden (waaronder ik dus). Allereerst een uitgebreide koude en warme tapas maaltijd die voor het dubbele aantal gasten ruim voldoende was geweest. Toen werd er via een ingewikkelde dobbel formule gegoocheld met cadeautjes. Allemaal vijf cadeautjes meenemen met een totale maximale waarde van x8010 en via de dobbelsteen verhuisden die cadeautjes van hot naar haar, werden er opdrachten utgevoerd, uitgepakt, geruild en gestolen. Aan het einde van de avond ging er een wekker en mocht je de cadeautjes onder je stoel houden. Ik was net verhuisd van een stoel met twee, naar en stoel met negen cadeautjes. Na een drukke ruilhandel ging iedereen naar huis met de cadeautjes die hij/zijwilde. De auto kreeg ik na enig doorzetten nog uit de sneeuw ook. De garage van mijn huis heb ik niet kunnen bereiken, de sneeuw was te diep, het pad inmiddels te smal. Het is lang geleden dat ik tot over de enkels in de sneeuw liep, maar vanavond was dat het geval. Het enige wat er aan ontbrak was de geur van een houthaard, om helemaal in Oostenrijkse kerstsferen te raken. Wedden dat het dan in Nederland inmiddels weer warm water heeft geregend? Mijn kerst zal niet wit zijn, in ieder geval, hooguit geel van het stof.  Maar mijn feestdagen stemming heeft vanavond een flinke boost gekregen. Ik zei het al, wij zijn een grappig volkje.

Vandaag nam ik de berg post nog eens door: bankafschriften, achterhaalde aanmaningen, maandbladen, polissen. U kent het wel, maar een oogst van drie maanden is altijd een hele stapel die aandacht vraagt. Er zat een brief bij waarvan ik dacht dat hij niet voor mij bedoeld was. Hij was van het CAK en betrof informatie over  een Algemene Tegemoetkoming chronisch zieken en gehandicapten. Nog eens goed kijken, was hij niet verkeerd bezorgd? Nee dat was hij niet, hij was echt voor mij. Er werd mij verteld dat ik recht had op een tegemoetkoming van en paar honderd euro. Er stond ook bij waarom ik hem kreeg, ik had dus kennelijk in de afgelopen jaren kosten gemaakt voor langdurige ziekte, ziekenhuisopname, fysiotherapie etc. Dat klopte, nu ik er even over nadacht, ik heb lange tijd een fysio behandeling ondergaan om mijn linker arm weer mooi recht omhoog te kunnen steken. Voor een deel is dat vergoed door mijn verzekeraar, en verder betaalde ik dat fluitend zelf. En nu dus die tegemoetkoming. Hoefde ik niets voor te doen, ging helemaal automatisch. Af en toe werkt het systeem verbazingwekkend mee.

Het is wat, oplettend lezertje, veertien dagen vakantie thuis. Niks moet en alles mag, maar ondertussen wil je wel veel. En moet er ook af en toe wat natuurlijk, zoals een bank- of een artsenbezoek, nu we er toch zijn. De dagen vliegen voorbij, het gaat nog sneller dan Basrah. Ook 's avonds ben ik buiten de deur hier. Kom daar eens om in Basrah. Gevolg van dit alles is dat de blogs er onder lijden, dus gisteren een blogloze dag. Vandaag komt er gelukkig weer eentje, ik blijf mijn best doen. Vanmorgen een bijpraatje met Burgemeester Schuiling, wat in mijn (en ongetwijfeld ook zijn) agenda als een uur stond,werd bijna het dubbele. Toen moest ik nog langs alle inmiddels gearriveerde ex-collega's. Ver na twaalven me het stadhuis uit gehaast op weg naar de volgende afspraak. Het was een hartverwarmend weerzien. Er wordt hard gewerkt aan alles waar we mee bezig waren of waar we aan begonnen zijn. Daarover dus geen zorgen. Nu het Rijk nog mee, dan komt het helemaal goed in Den Helder.